Με τον Κηφισό στα δυτικά της και τους ορεινούς όγκους της Πεντέλης και του Υμηττού στα βόρεια και τα ανατολικά της, η βόρεια περιφερειακή ενότητα είναι η γεωγραφικά μεγαλύτερη περιφερειακή ενότητα των Αθηνών. Στη Νέα Ιωνία, το Ηράκλειο, τη Μεταμόρφωση, την Πεύκη και τη Λυκόβρυση, το Μαρούσι, την Κηφισιά, την Πεντέλη, τα Βριλήσια, την Αγία Παρασκευή, τον Χολαργό και Παπάγου, στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, στο Χαλάνδρι ζουν πάνω από 600 χιλιάδες άνθρωποι. Επιπλέον, χιλιάδες είναι όσοι μετακινούνται καθημερινά προς την περιοχή για να εργαστούν στα πολυάριθμα γραφεία, τις εταιρείες, τα εμπορικά κέντρα, τα ιδιωτικά και δημόσια νοσοκομεία, συμβάλλοντας με την εργασία τους στη διαμόρφωση ενός από τα υψηλότερα κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας.
Γράφει η Αφροδίτη Κτενά*
Πού κατευθύνεται όμως αυτός ο πλούτος; Ποιο είναι το αποτύπωμά του στην καθημερινότητα και στην ποιότητα ζωής των κατοίκων;
Στην περιοχή που η «οικοδομική έκρηξη» διαδέχεται η μία την άλλη, με τεράστια κέρδη για τα κατασκευαστικά μονοπώλια, το στεγαστικό πρόβλημα οξύνεται μέρα με τη μέρα, ειδικά για τα νέα ζευγάρια. Νοίκια κι αντικειμενικές αξίες έχουν εκτοξευτεί σε πρωτόγνωρα ύψη κι οι (άλλοτε πολλοί) ελεύθεροι χώροι εξαφανίζονται ο ένας μετά τον άλλο στο όνομα της «ανάπτυξης» ή κλείνουν για τους κατοίκους της περιοχής για εμπορική εκμετάλλευση ή αφήνονται στην τύχη τους μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο επιχειρηματικό σχέδιο για εγγυημένη κερδοφορία του «επενδυτή».
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι παίρνει μέτρα για το οξύ στεγαστικό πρόβλημα. Σχεδιάζει νέα δάνεια για να ρίξει τα νέα παιδιά στα νύχια των τραπεζών. Κι ετοιμάζεται να μοιράσει δισεκατομμύρια σε μεγαλοεργολάβους και «πράσινα» αρπακτικά, από το λεγόμενο «Κλιματικό Ταμείο», για «πράσινες» κατοικίες. Την ίδια στιγμή, στο Ηλιακό Χωριό στην Πεύκη 435 οικογένειες ταλαιπωρούνται και βρίσκονται σε ομηρία χρόνια τώρα. Παραμένει στάσιμο το έργο αποκατάστασης των αγωγών αποχέτευσης ακάθαρτων, ενώ ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν από το κράτος ιδιοκτησιακά ζητήματα που συνόδευαν τον «πρότυπο ενεργειακό οικισμό» από την κατασκευή του.
Δραματικές οι ελλείψεις στη σχολική στέγη και τη μεταφορά των μαθητών των Ειδικών Σχολείων, κενά σε εκπαιδευτικούς και συγχωνεύσεις τμημάτων σε Αγία Παρασκευή, Χαλάνδρι, Φιλοθέη, Ψυχικό, Χολαργό και Παπάγου. Τα μαθήματα γίνονται ακόμα και σε containers, με συστεγάσεις και πρωινές – απογευματινές βάρδιες, πρακτική απαράδεκτη τον 21ο αιώνα. Από τη συγχώνευση δε γλύτωσε ούτε η ΣΑΕΚ (πρώην ΙΕΚ) Ν. Ιωνίας, που συγχωνεύτηκε με της Μεταμόρφωσης, βάζοντας ένα ακόμα εμπόδιο στην επαγγελματική μόρφωση εργαζόμενων νέων. Οι σύλλογοι γονέων έχουν επανειλημμένα διαμαρτυρηθεί για τα σοβαρά προβλήματα στην ασφάλεια των κτηριακών υποδομών στον Χολαργό και Παπάγου, στο Ηράκλειο, στο Μαρούσι, στη Νέα Ιωνία.
Την ίδια στιγμή ο χώρος της πρώην ΕΡΙΟΤΕΚ στον Περισσό, αντί να αξιοποιηθεί από το κράτος -σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο- για τη δημιουργία νέων σχολείων και άλλων υποδομών που έχουν ανάγκη τα παιδιά της περιοχής, αφήνεται να ρημάζει.
Οι αθλητικές εγκαταστάσεις και χώροι αναψυχής είναι ανεπαρκείς, κακοσυντηρημένοι και συχνά επικίνδυνοι. Στο Μαρούσι έπεσε μπασκέτα -ευτυχώς χωρίς να τραυματιστεί κανείς. Το δημοτικό στάδιο Ν. Ιωνίας, το δημοτικό γυμναστήριο στα Πευκάκια, τα βοηθητικά γήπεδα σε Αλσούπολη και Άγιο Γεώργιο είναι απαραίτητα για τους αθλούμενους κι αθλητές της περιοχής, για τα χιλιάδες παιδιά που προπονούνται εκεί.
Σε μια περιοχή που φιλοξενεί τα μεγαλύτερα ιδιωτικά νοσοκομεία της χώρας, η πρόσβαση σε ποιοτικές, δωρεάν υπηρεσίες υγείας, είναι γολγοθάς, όπως και στην υπόλοιπη χώρα. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για τους συνταξιούχους, τις ευπαθείς ομάδες, τους χρονίως πάσχοντες, τα άτομα με αναπηρία. Τα Κέντρα Υγείας, ο κορμός της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, είναι υποστελεχωμένα. Μάλιστα επιχείρησαν να κλείσουν το φαρμακείο του Κέντρου Υγείας της Ν. Ιωνίας, το οποίο εξυπηρετεί εκατοντάδες κόσμο που το έχουν ανάγκη, όπως συνταξιούχους, χρονίως πάσχοντες κ.ά., αλλά οι δυναμικές κινητοποιήσεις του κόσμου δεν τους άφησαν.
Η ανεπάρκεια των δομών ΑΜΕΑ στην περιοχή, σε συνδυασμό με την ακρίβεια και την άθλια κατάσταση των δημόσιων δομών υγείας, καταδικάζουν παιδιά κι ενήλικες με ειδικές ανάγκες, καθώς και τους χρονίως πάσχοντες, σε τραγικές συνθήκες διαβίωσης. Σε ολόκληρη της περιφερειακή ενότητα λειτουργεί μόνο μια δημόσια δομή, το Ιατροπαιδαγωγικό Νέου Ηρακλείου, και δύο ΚΕΔΑΣΥ, υποστελεχωμένα κι αυτά. Στην πολυπληθή Ν. Ιωνία δεν υπάρχει ούτε Ειδικό Νηπιαγωγείο, ούτε Ειδικό Σχολείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Στο Γαλάτσι, στο Χαλάνδρι αλλά και στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν υπάρχει κανένα Ειδικό Σχολείο. Για τους ανάπηρους και χρονίως πάσχοντες υπάρχουν μόλις 100 κρεβάτια αποκατάστασης.
Απέναντι σε αυτά τα προβλήματα η κυβέρνηση συνεχίζει την κατάπτυστη πρακτική της να πετάει το μπαλάκι για τα προβλήματα αυτά στους δήμους, τους οποίους έχει αφήσει χωρίς πόρους, ή στην Περιφέρεια. Από την άλλη μεριά οι δήμοι κι η Περιφέρεια λειτουργούν ως το «μακρύ χέρι» του κράτους και «τροχονόμοι» συμφερόντων, διευκολύνοντας τους μονοπωλιακούς ομίλους και κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη τη διεκδίκηση για τους δημότες τους.
Εδώ και μερικούς μήνες, με την άψογη συνεργασία δήμων- περιφέρειας – κυβέρνησης, έχουν μπει οι μπουλντόζες στο κτήμα Δηλαβέρη, στα Μαρμαράδικα στο Μαρούσι. Πρόκειται για το μεγάλο έργο του VORIA PROJECT που θα αλλάξει τη φυσιογνωμία ολόκληρης της περιοχής. Μια μεγάλη επένδυση, άνω των 350 εκατ. ευρώ, για την κατασκευή ενός «ολοκληρωμένου κέντρου αναψυχής», με πεντάστερο ξενοδοχείο και το Καζίνο της Πάρνηθας, μαζί με όλα τα συνοδά έργα και… τις υποστηρικτικές δραστηριότητες. Από τον σχεδιασμό δε γλυτώνουν ούτε το Δάσος Συγγρού, που από Δάσος το «βάφτισαν» Κτήμα, για να ανοίξει η χρήση των 950 στρεμμάτων μέσω Σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, ούτε τα 130 στρέμματα του κτήματος Καρελλά, ούτε οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Έργα υποδομής, όπως το έργο της επέκτασης της Λεωφόρου Κύμης, η Β’ φάση επέκτασης της Γραμμής 4 του Μετρό, σχεδιάζονται ή προχωρούν ακριβώς με κριτήριο την υποστήριξη του φαραωνικού VORIA PROJECT. Το VORIA θα δημιουργήσει ακόμα πιο ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους της περιοχής, ενώ οι πολυδιαφημισμένες νέες θέσεις εργασίας θα είναι θέσεις άγριας εκμεττάλλευσης, όπως το γνωρίζουν από πρώτο χέρι οι εργάτες στο άλλο μεγάλο έργο, του Ελληνικού, και οι εργαζόμενοι στην εστίαση του τουριστικού θαύματος.
Μεγάλες και πιεστικές είναι επίσης οι ανάγκες για αντιπυρική και αντιπλημμυρική προστασία. Πριν δυο καλοκαίρια η φωτιά της Πεντέλης μπήκε μέσα στον αστικό ιστό, με θύμα μια εργαζόμενη γυναίκα. Με κάθε νεροποντή πλημμυρίζουν δρόμοι, σχολεία, υπόγειες διαβάσεις, ακόμα και το ΟΑΚΑ. Οι ορεινοί όγκοι κι οι οάσεις πρασίνου της περιοχής, όπως η ρεματιά Χαλανδρίου – Πεντέλης, το άλσος Βεϊκου, ο λόφος Τσακού στην Αγία Παρασκευή, χρειάζονται ολοκληρωμένη διαχείριση και προστασία. Όχι μόνο από τις πυρκαγές, αλλά και από τα επιχειρηματικά συμφέροντα που τα εποφθαλμιούν.
Οι όροι διαβίωσης χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Όχι μόνο λόγω της εμπλοκής της χώρας μας στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-Ισραήλ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. και της γενικευμένης ακρίβειας που τσακίζει τα εισοδήματα. Όχι μόνο λόγω της υποβαθμισμένης δημόσιας υγείας, παιδείας και πρόνοιας. Αλλά και με μια σειρά ενέργειες που διευκολύνουν συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και δυσχεραίνουν την καθημερινότητα των εργαζομένων και κατοίκων στην περιοχή, όπως είναι η μεταφορά της λαϊκής αγοράς στο Ηράκλειο, το κλείσιμο του ταχυδρομείου στην Καλογρέζα, το κλείσιμο των μικρομάγαζων, κάτω από τη φοροεπιδρομή του κράτους και τα malls των ομίλων.
Δεν βρίσκουν χρήματα κι ελεύθερους χώρους για σχολεία, χώρους άθλησης κι αναψυχής, αλλά βρίσκουν για επενδύσεις.
Απέναντι σε αυτήν την ολομέτωπη και συγχρονισμένη επίθεση στις γειτονιές μας, τα σχολειά μας, τους ελεύθερους χώρους, για εμάς και τα παιδιά μας, η λύση είναι η οργανωμένη διεκδίκηση, σε επίπεδο γειτονιάς, σχολείου, σχολής, χώρου εργασίας. Με ξεκάθαρη πορεία σύγκρουσης με τους ομίλους -των τραπεζών, των κατασκευών, του τουρισμού, του εμπορίου, της ιδιωτικής υγείας- που λυμαίνονται τις πόλεις μας και το κράτος το οποίο τους ανοίγει δρόμο. Ό,τι θετικό έχει κερδηθεί, ό,τι καταστροφικό έχει καθυστερήσει ή σταματήσει, έχει γίνει κάτω από την πίεση της λαϊκής διεκδίκησης. Δεν υπάρχει άλλος ο δρόμος.
Δεν είναι υπερβολή ούτε πολυτέλεια το αίτημα ασφαλή φτηνή λαϊκή κατοικία, σύγχρονες δομές αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν Υγείας, ελεύθερους χώρους με πράσινο και δυνατότητες δωρεάν αναψυχής, σχολεία και οι υποδομές άθλησης και πολιτιστικής δραστηριότητας, έργα αντιπλημμυρικής θωράκισης και αντισεισμικής προστασίας.
Είναι σύγχρονη ανάγκη, που δε χωρά όμως στις «δημοσιονομικές αντοχές» του αστικού κράτους. Γιατί, στο τέλος τέλος της γραφής αυτό είναι το πρόβλημα: είτε «επιτελικό», είτε «εκσυγχρονιστικό», είτε «δίκαιο», αυτό το κράτος είναι και παραμένει εχθρικό. Με αυτό και τους μηχανισμούς του πρέπει να συγκρουστούμε. Να μην του επιτρέψουμε να κάνει άλλο βήμα εναντίον μας. Να περάσουμε στην αντεπίθεση. Γνωρίζοντας το δίκιο μας και τη δύναμή μας. Και σε αυτή τη μάχη το ΚΚΕ θα είναι στην πρώτη γραμμή.
Υ.Γ. Η έμπνευση, τα στοιχεία κι οι πληροφορίες για το άρθρο αντλήθηκαν από τις ερωτήσεις που έχει καταθέσει στη βουλή το ΚΚΕ, στo πλαίσιo του κοινοβουλευτικού ελέγχου, και τις απαντήσεις που δόθηκαν ή δε δόθηκαν ποτέ…
* Βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών του ΚΚΕ
