Στην πορεία του έργου αξιοποίησης της Βίλας Ιόλα στην Αγία Παρασκευή αναφέρεται με άρθρο του οικονομολόγος και πρώην δημοτικός σύμβουλος Φώτης Αλεξόπουλος, ασκώντας κριτική στη δημοτική αρχή.
Ακολουθεί το άρθρο του Φώτη Αλεξόπουλου:
Υπάρχουν έργα που καθυστερούν. Και υπάρχουν έργα που εκθέτουν. Η περίπτωση της Βίλας Ιόλα στην Αγία Παρασκευή ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ένα εμβληματικό ακίνητο, ταυτισμένο με τη σύγχρονη πολιτιστική ιστορία της χώρας, ένα έργο με πλήρη χρηματοδότηση και συνολικό προϋπολογισμό 4,78 εκατ. ευρώ, κατέληξε με απορρόφηση μόλις 28,81%. Με απλά λόγια: περισσότερα από 2,5 εκατ. ευρώ δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ.
Και αυτό δεν είναι απλώς μια τεχνική αστοχία. Είναι πολιτική αποτυχία. Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Έχει διοίκηση, έχει υπογραφή, έχει όνομα. Και σε αυτή την περίπτωση, το όνομα είναι ο δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Ιωάννης Μυλωνάκης.
Από το όραμα στην εγκατάλειψη
Η Βίλα Ιόλα δεν είναι ένα τυχαίο ακίνητο. Πρόκειται για ένα ιστορικό διατηρητέο μνημείο, έναν χώρο που φιλοξένησε διεθνείς προσωπικότητες της τέχνης και της διανόησης, έναν κόμβο πολιτισμού που κάποτε τοποθέτησε την Αγία Παρασκευή στον διεθνή χάρτη.
Η εξασφάλιση ευρωπαϊκής χρηματοδότησης ήταν μια μεγάλη ευκαιρία. Το σχέδιο προέβλεπε: εκθεσιακούς χώρους, πολιτιστικές δραστηριότητες, σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, αναβάθμιση της τοπικής ταυτότητας. Και όμως, επτά χρόνια μετά την έναρξη του έργου (2018–2025), το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό: ένα έργο ημιτελές και μια χρηματοδότηση χαμένη.
Ας είμαστε σαφείς: τα 2,5 εκατ. ευρώ δεν «κόπηκαν» από την Ευρώπη. Δεν υπήρξε κάποια τιμωρία. Τα χρήματα δεν εκταμιεύτηκαν γιατί απλούστατα δεν υπήρξε αντίστοιχη πρόοδος έργου για να πληρωθούν.
Στα ευρωπαϊκά προγράμματα ισχύει ένας απλός κανόνας: πληρώνεσαι μόνο για ό,τι υλοποιείς.
Όταν ένα έργο: δεν ωριμάζει εγκαίρως, δεν δημοπρατείται σωστά, δεν υλοποιείται εντός χρονοδιαγράμματος, τότε οι πόροι χάνονται. Όλα αυτά, όμως, δεν είναι άλλοθι. Είναι ακριβώς ο λόγος ύπαρξης της πολιτικής διοίκησης. Ο ρόλος ενός δημάρχου δεν είναι να περιγράφει δυσκολίες. Είναι να τις λύνει.
Όταν ένα έργο παραμένει στο 28,81% απορρόφησης μετά από επτά χρόνια, δεν έχουμε «αντικειμενικά εμπόδια». Έχουμε αποτυχία διαχείρισης.
Η απώλεια των 2,5 εκατ. ευρώ δεν είναι απλώς λογιστικό ζήτημα. Είναι: χαμένες θέσεις εργασίας, χαμένες πολιτιστικές υποδομές, χαμένη τοπική ανάπτυξη, χαμένη διεθνής προβολή. Και το σημαντικότερο: είναι ένα μήνυμα ανεπάρκειας.
Διότι όταν μια πόλη δεν μπορεί να αξιοποιήσει έτοιμη χρηματοδότηση, στέλνει το μήνυμα ότι δεν είναι ικανή να διαχειριστεί ούτε τις ευκαιρίες που της δίνονται.
