Φεύγοντας από την 13η τακτική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται, για ακόμη μία φορά, γιατί αξίζει να υπομένει κανείς αυτή τη διαδικασία. Γιατί να αφιερώνει χρόνο, να μελετά εισηγήσεις, να καταθέτει επιχειρήματα και να συμμετέχει σε μια δημοκρατική διαδικασία, όταν η αίσθηση που αποκομίζει είναι ότι οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί και η συζήτηση αποτελεί απλώς μια τυπική υποχρέωση που η δημοτική αρχή δίνει την αίσθηση ότι θα προτιμούσε να μην έχει.
Γράφει η Μαρία Γεράκη*
Η απογοήτευση γίνεται μεγαλύτερη όταν, ενώ σε κινητοποιεί το όραμα για μια πόλη με περισσότερο πράσινο, καθαρό αέρα, ασφαλείς δρόμους, ισχυρές κοινωνικές υπηρεσίες, σχολεία που προστατεύουν την υγεία των παιδιών, δημόσιους χώρους που υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι το αυτοκίνητο ή το επιχειρηματικό κέρδος, η διοίκηση δείχνει να έχει ένα όραμα για την πόλη ριζικά διαφορετικό και να υπηρετεί μια άλλη ιεράρχηση προτεραιοτήτων.
Η 13η τακτική συνεδρίαση της 27 Ιουλίου 2026 ήρθε να επιβεβαιώσει ότι το μοτίβο της σπουδής Αμπατζόγλου επαναλαμβάνεται. Όταν πρόκειται για έργα που εξυπηρετούν μεγάλες επενδύσεις, όπως η μετατροπή του ανισόπεδου κόμβου σε ισόπεδου που διευκολύνει τη μετεγκατάσταση του καζίνο στο Μαρούσι και ωφελεί -πάλι και μόνο- την εταιρεία ενώ επιβαρύνει πολυεπίπεδα τους κατοίκους της περιοχής, η αποφασιστικότητα είναι αξιοθαύμαστη. Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Κ. Ρώτας δηλώνει περήφανος γι’αυτήν την εξέλιξη, μιλάει για ανάπτυξη και επενδυτές, υποβαθμίζει τις δυσμενείς συνέπειες για τους κατοίκους και μας “μαλώνει” που οι αντίθετες τεκμηριωμένες απόψεις μας στέκουν εμπόδιο στο “έργο ανάσας και ευημερίας” για την πόλη.
Όταν όμως πρόκειται για την προστασία ενός υγιούς δένδρου, αρκεί το αίτημα ενός ιδιώτη για να εμφανιστεί ως αυτονόητη λύση η κοπή ή η εκρίζωσή του. Αντί να αναζητούνται εναλλακτικές λύσεις που θα προστατεύουν και την ιδιοκτησία και το φυσικό περιβάλλον, επιλέγεται η εύκολη λύση της εξαφάνισής του. Όταν πρόκειται για τη σχολική καθαριότητα, οι ανάγκες των σχολείων παραμένουν ίδιες ή αυξάνονται, αλλά οι εργαζόμενοι μειώνονται. Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και οι φορείς -όπως η Ένωση Γονέων- ζητούν εξηγήσεις και τεκμηρίωση, προτείνουν λύσεις που αγνοούνται επιδεικτικά και οι απαντήσεις ποτέ δεν έρχονται.
Την ίδια στιγμή, οι εισηγήσεις των θεμάτων έρχονται στο Δημοτικό Συμβούλιο με ελλιπή τεκμηρίωση και με αξιοσημείωτη προχειρότητα, χωρίς τα στοιχεία που απαιτούνται για να μπορεί ένας/μία δημοτικός/ή σύμβουλος να ασκήσει υπεύθυνα το καθήκον του/της. Και όταν η αντιπολίτευση επισημαίνει τα κενά ή ζητά διευκρινίσεις, αντί να ακολουθεί ουσιαστικός διάλογος, ακούγονται ειρωνείες ότι “χρειάζεται πολύ ταλέντο και πολλή γνώση για ένα κλάδεμα να αναλύεις τόσο πολύ τα πράγματα”, ότι “χάνουμε τον χρόνο μας” και “άντε να τελειώνουμε να πάμε για ύπνο” -λες κι εμείς στην αντιπολίτευση δεν ξενυχτάμε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ελλιπούς τεκμηρίωσης αποτέλεσε και η συζήτηση για τις λεγόμενες “έξυπνες διαβάσεις”. Κληθήκαμε να εγκρίνουμε την τοποθέτησή τους σε συγκεκριμένα σημεία της πόλης, χωρίς να παρουσιαστούν τα κριτήρια με βάση τα οποία επιλέχθηκαν αυτά τα σημεία και όχι άλλα. Πώς αξιολογήθηκε η επικινδυνότητα; Ποιες περιοχές προηγούνται και γιατί; Ποια είναι τα δεδομένα που οδήγησαν στην ιεράρχηση; Γιατί η οδός Ευκαλύπτων, για παράδειγμα, όπου έχουν σημειωθεί ήδη ατυχήματα και έχουν γίνει πολλαπλά αιτήματα από τους κατοίκους δεν είναι στη λίστα με τις “έξυπνες διαβάσεις”; Καμία σαφής απάντηση.
Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν υπάρχει για να επικυρώνει ειλημμένες αποφάσεις, κυρία Χαλιώτη που θεωρείτε ότι οι αποφάσεις της δημοτικής επιτροπής πρέπει να περνάνε αυτούσιες από το δημοτικό συμβούλιο, όπως αυτή για την αδικαιολόγητη κοπή δέντρου στην περιοχή των Αναβρύτων. Να σας θυμίσουμε ότι η συγκεκριμένη συνεδρίαση της δημοτικής επιτροπής έγινε με όλη την αντιπολίτευση απούσα, με τουλάχιστον 2 προσφυγές στην αποκεντρωμένη διοίκηση για την ακύρωσή της και όλα τα θέματα ψηφίστηκαν από τους 5 συμβούλους της πλειοψηφίας που παρέμειναν. Το Δημοτικό Συμβούλιο υπάρχει για να ελέγχει, να συζητά, να αμφισβητεί, να βελτιώνει και να συνδιαμορφώνει τις αποφάσεις της διοίκησης. Αυτός είναι ο ρόλος του κι ας μη σας αρέσει.
Δυστυχώς, όμως, έχουμε μια πλειοψηφία Δημοτικού Συμβουλίου που ψηφίζει πειθαρχημένα ό,τι εισηγείται ο δήμαρχος, χωρίς να προηγείται ουσιαστική συζήτηση ή να διαφαίνεται κριτική επεξεργασία των θεμάτων. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις δημιουργείται η εύλογη εντύπωση ότι ακόμη και οι ίδιοι οι εισηγητές-αντιδήμαρχοι δεν έχουν μελετήσει σε βάθος τις εισηγήσεις που καλούνται να υποστηρίξουν, καθώς αδυνατούν να απαντήσουν σε βασικά ερωτήματα ή να τεκμηριώσουν τις επιλογές τους. Και κάπως έτσι, το Δημοτικό Συμβούλιο λειτουργεί ως όργανο απλής επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων.
Κάθε απόφαση, όμως, είναι μια πολιτική δήλωση και οι δηλώσεις της διοίκησης Αμπατζόγλου επαναλαμβάνονται με συνέπεια. Στα θέματα που αφορούν το φυσικό περιβάλλον, την κοινωνική πολιτική, τη σχολική καθημερινότητα, τη δημόσια διαβούλευση και την ποιότητα ζωής των κατοίκων η υποβάθμιση καλά κρατεί και οι περικοπές αυξάνονται. Όταν, όμως, πρόκειται για μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, εργολαβίες και έργα εντυπωσιασμού, η αποφασιστικότητα και η υποταγή περισσεύουν.
*Δημοτική σύμβουλος, Συμμαχία για την ανατροπή στο Μαρούσι
