Ήταν αναμφίβολα μία από τις πλέον αγαπημένες μορφές της ιεροσύνης. Για τη δράση και το έργο του υπάρχουν πολλοί αρμοδιότεροι να αναφερθούν. Ο γράφων είχε την τύχη να συνομιλήσει με τον π. Τιμόθεο Κιλίφη κάποιες φορές, ωστόσο η πιο συναισθηματικά φορτισμένη ήταν η πρώτη, γύρω στο 1989, στην Ι.Μ. Πεντέλης, στο πλαίσιο κάποιας ραδιοφωνικής συνέντευξης. Κρίμα που δεν κράτησα εκείνο το ηχητικό αρχείο…
Ο μειλίχιος χαρακτήρας του, το φωτεινό χαμόγελό του και το πάθος της φωνής του θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας.
Καλό ταξίδι π. Τιμόθεε…
