Πόσες φορές δεν έχουμε θυμώσει ως πολίτες με τις χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες που λαμβάνουμε από διάφορους επαγγελματίες αλλά και λειτουργούς; Πόσες φορές δεν έχουμε κρίνει τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από άλλες προηγμένες χώρες στο επίπεδο της έρευνας και της τεχνολογίας; Πόσες φορές δεν παραδεχθήκαμε, έστω και δυσκολία, ότι πολλά από τα σημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι θέμα Παιδείας;
Κι όμως, παρά τις παραπάνω διαπιστώσεις και παραδοχές, επιμένουμε να αντιμετωπίζουμε την “αριστεία” ως κάτι που εισάγει στην κοινωνία μας “καινά δαιμόνια”, πολεμώντας την σθεναρά και αντιστεκόμενοι με πείσμα σε ό,τι μπορεί να μας ανεβάσει έστω κι ένα σκαλοπάτι στο διεθνές βάθρο.
Αλλά αντί για τα δικά μας, φτωχά λόγια, ας αφήσουμε να μιλήσουν για το θέμα άλλοι, που δικαιούνται περισσότερο να αναφέρονται στην “αριστεία” μιας και οι ίδιοι την έχουν εφαρμόσει στην προσωπική ζωή τους. Ένας από αυτούς είναι ο και ο κ. Θεοδόσης Τάσιος, ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ (για να περιοριστούμε “τηλεγραφικά” σε έναν από τους πολλούς τίτλους του).
Το άρθρο του στην εφημερίδα “Η Καθημερινή”, με τον τίτλο “Άραγε γιατί όχι αριστεία;” αξίζει να διαβαστεί και κυρίως να κατανοηθεί έως την τελευταία λέξη του…
Διαβάστε το άρθρο στον σύνδεσμο: http://www.kathimerini.gr/827381/opinion/epikairothta/politikh/arage-giati-oxi-aristeia
