Τα κομματικά γυαλιά… στραβώνουν την Αυτοδιοίκηση

Είναι πράγματι θλιβερή η εικόνα που καταγράφεται -ή τουλάχιστον εισπράττουμε- στα περισσότερα Δημοτικά Συμβούλια κατά τις «κορυφαίες συζητήσεις», όπως χαρακτηρίζονται, για τα τεχνικά προγράμματα και τους προϋπολογισμούς της νέας χρονιάς. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο περισσότερος χρόνος των τοποθετήσεων των δημοτικών συμβούλων καταναλώνεται σε ισοπεδωτικές ή μη επιθέσεις κατά των δημοτικών Αρχών, συνοδευόμενες από μπόλικες αναφορές στα τεκταινόμενα στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο θλιβερή στα Δημοτικά Συμβούλια Δήμων που διοικούνται από παρατάξεις φίλα προσκείμενες στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτά, πλην των επιθέσεων από πλευράς μειοψηφίας, έχουμε και την απίστευτη «μετάλλαξη» θέσεων, απόψεων και ιδεών για το τι είναι φιλολαϊκό, μνημονιακό, άδικο κ.ο.τ. Ιδιαίτερα ενδεικτικές είναι οι περιπτώσεις συμβούλων που -άραγε πιστεύοντας ότι όντως το «πόπολο», δηλαδή όλοι εμείς, διαθέτεi μνήμη χρυσόψαρου- δεν έχουν κανένα πρόβλημα να «βαφτίζουν» ως «ορθολογική, αναγκαία, πατριωτική» την ίδια πολιτική που μέχρι χθες κατήγγελλαν ως «προδοτική, δολοφονική, αντιλαϊκή» κ.ο.τ.

Βέβαια, για να είμαστε αντικειμενικοί, το φαινόμενο δεν είναι τωρινό. Το έχουμε ξαναζήσει την εποχή που εναλλάσσονταν στην αυτοδιοικητική εξουσία δημοτικές Αρχές που προέρχονταν από τα κομματικά φυτώρια των «Βένετων» και των «Πράσινων». Η μόνη διαφορά είναι ότι στην παρούσα φάση κάποιοι «έχουν σπάσει όλα τα κοντέρ».

Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα για την Αυτοδιοίκηση παραμένει το ίδιο και είναι τραγικό. Τα κομματικά γυαλιά… στραβώνουν αυτούς που με περισσή ευκολία τα φορούν και δεν μπορούν να δουν ότι καταστρέφουν, μέρα τη μέρα, και τις τελευταίες προοπτικές για την ανάκαμψη του αυτοδιοικητικού θεσμού. Παράλληλα… στραβώνουν την ίδια την Αυτοδιοίκηση, την οποία εάν οι αιρετοί δεν προστατεύσουν, θα εκφυλισθεί σε βαθμό που θα αυτοακυρωθεί. Είτε δεξιά, είτε κεντρώα, είτε αριστερή, πολιτική που στρέφεται κατά της αυτονομίας και αυτοτέλειας της Αυτοδιοίκησης θα έπρεπε να είναι αυτομάτως καταδικαστέα από τη συντριπτική πλειονότητα των αιρετών, ανεξαρτήτως του κόμματος στο οποίο εντάσσουν ιδεολογικά τους εαυτούς τους.

Τα κομματικά γυαλιά... στραβώνουν την Αυτοδιοίκηση - Αν οι αιρετοί δεν προστατεύσουν 
οι ίδιοι τον θεσμό, θα εκφυλισθεί σε βαθμό που θα αυτοακυρωθεί.

Τουλάχιστον, αυτό υποστηρίζουν και οι ίδιοι, όταν φορούν τα καλά τους ρούχα και το ακόμα «καλύτερο» χαμόγελό τους, για να ζητήσουν -και τις περισσότερες φορές να λάβουν- την ψήφο μας. «Θα βάζουμε πρώτα απ’ όλα το συμφέρον του Δήμου και των δημοτών του», μας διαβεβαιώνουν, «εμείς δεν είμαστε εξαρτημένοι από τα κόμματα και θα καταγγέλλουμε ό,τι στρέφεται εναντίον της Αυτοδιοίκησης», διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους.

Αυτά, όπως είπαμε, προεκλογικά. Γιατί την επομένη μέρα, το… αφήγημα αλλάζει. «Ναι, θα θέλαμε, αλλά οι συγκυρίες…», αρχίζουν να ψελλίζουν. «Ο στόχος παραμένει ο ίδιος, αλλά χρειάζεται να κάνουμε κάποιες τακτικές υποχωρήσεις», δικαιολογούνται. Κι αν έχεις το θράσος να τους επισημάνεις τις αντιφάσεις τους (κωλοτούμπες τις λένε στο χωριό μου), τότε γίνεσαι «προβοκάτορας, πολιτικός εχθρός, εκπρόσωπος της διαπλοκής, αργυρώνητος»…

Ούτε που τους περνά από το μυαλό ότι ουδόλως σε ενδιαφέρει η στείρα αντιπολίτευση, ότι κανένα ατομικό όφελος δεν προσδοκάς από το όποιο χρώμα της όποιας εξουσίας, αλλά απλούστατα προσπαθείς -όσο μπορείς, μέσα στον γενικότερο αμοραλισμό της εποχής- να μένεις προσηλωμένος στο δάσος, ακόμη κι αν χρειαστεί για την προστασία του να κόψεις κάποιο δένδρο. Κι αυτό όχι από υψηλό αίσθημα αλτρουισμού, αλλά από ψυχρή λογική, αφού ουδέν ατομικό συμφέρον μπορεί να επιβιώσει σε μια σπαρασσόμενη κοινωνία.

Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, δεν μπορούν καν να δεχθούν ότι ορισμένες φορές η κριτική δεν συνιστά προσωπική μομφή προς κάποιους, αλλά κραυγή αγωνίας για τα συντελούμενα και κυρίως για τα μελλούμενα.

«Τι τα σκαλίζεις, μέρες που ‘ναι;», ρωτώ τον εαυτό μου, μα η απάντηση έρχεται αυτόματα: Αν δεν τα σκαλίζουμε όλοι καθημερινά, αν δεν αναζωογονήσουμε τη θράκα που σιγοκαίει, για να φουντώσει και πάλι η δημιουργική φωτιά, τότε όλα θα μετατραπούν σε στάχτη. Και όπως συμβαίνει και με τα «περασμένα μεγαλεία», θα είναι μάταιο «διηγώντας τα να κλαίμε».

Ο χρόνος δεν θα μας περιμένει αιωνίως. Οι αιρετοί έχουν την τεράστια ευθύνη, αλλά και τον τρόπο, να δώσουν και πάλι πνοή στον αυτοδιοικητικό θεσμό. Εάν αποτύχουν, απλώς θα επιβεβαιώσουν τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό των παρατάξεων της Λαϊκής Συσπείρωσης, που μιλάνε για «τοπική διοίκηση» και όχι για Αυτοδιοίκηση. Και το θέμα δεν είναι η επιβεβαίωση ή όχι των συγκεκριμένων παρατάξεων, αλλά ότι -σε μια τέτοια, απευκταία περίπτωση- όλοι εμείς, οι πολίτες – δημότες, θα έχουμε απολέσει ακόμη μια νησίδα σταθερότητας σε μια ελληνική κοινωνία που αποσυντίθεται με ραγδαίους ρυθμούς.