Σαν σε επανάληψη βιώνουμε τις τελευταίες μέρες το ίδιο θλιβερό σκηνικό στον χώρο της Παιδείας. Μία ακόμη υπουργός εξαγγέλλει μια ακόμη νέα «μεταρρύθμιση», η οποία βρίσκει απέναντι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές.
Σε τούτη τη χώρα, που θέλει να υπερηφανεύεται για την αρχαία Παιδεία της, κάθε συζήτηση για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σκοντάφτει πάνω σε κλειστά αυτιά και σφαλιστά μάτια. Οι ευθύνες μοιρασμένες, αν και όχι αναλογικώς.
Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το φέρει η πλευρά του υπουργείου, που συνήθως σχεδιάζει τις όποιες αλλαγές είτε ερήμην των υπόλοιπων συντελεστών της εκπαιδευτικής κοινότητας, είτε με προσχηματικό διάλογο.
Ωστόσο, ευθύνες φέρει και μερίδα κάποιων εκπαιδευτικών οι οποίοι -η αλήθεια είναι έχοντας… καεί στον χυλό- αντιμετωπίζουν εκ των προτέρων με σκεπτικισμό, αν όχι με καχυποψία, κάθε απόπειρα αλλαγής στον χώρο της Εκπαίδευσης.
Σε τούτη τη χώρα, που θέλει να υπερηφανεύεται για την αρχαία Παιδεία της, κάθε συζήτηση για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σκοντάφτει πάνω σε κλειστά αυτιά και σφαλιστά μάτια.
Δυστυχώς, η παραπάνω διαταραγμένη σχέση δεν είναι χωρίς συνέπειες κυρίως για τους μαθητές, που ενίοτε μετατρέπονται σε «πειραματόζωα» των εκάστοτε «μαθητευόμενων μάγων», αλλά και για τους γονείς, που «ματώνουν» οικονομικά κάθε φορά που κάποιος «αρμόδιος» αποφασίζει να βάλει νέους… κανόνες στο εκπαιδευτικό παιχνίδι. Γιατί, ας μην ξεχνιόμαστε, η Δωρεάν Παιδεία στην Ελλάδα είναι κομματάκι ακριβούτσικη!
Μάλλον κάποιοι από τους κατά καιρούς «ενοίκους» στο υπουργείο Παιδείας το «έχουν τερματίσει», όπως λένε και οι νεολαίοι μας, και, το χειρότερο, δεν το έχουν αντιληφθεί. Ας ελπίσουμε να συνειδητοποιήσουν σύντομα ότι η Εκπαίδευση δεν ενδείκνυται για ατέρμονες πειραματισμούς, γιατί στο τέλος μπορεί να «καεί» και μαζί της να γίνουν στάχτες και οι ελπίδες μας ότι οι επόμενες γενιές θα μπορέσουν να προσφέρουν κάτι καλύτερο σε τούτον τον ταλαιπωρημένο τόπο.
