Λυκόβρυση-Πεύκη 2020: Η πατρίδα καλείται και πάλι να αντισταθεί

Μήνυμα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 στέλνει η δημοτική ομάδα Λυκόβρυση – Πεύκη 2020, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι 75 χρόνια μετά από εκείνο το έπος οι Έλληνες αναζητούμε ένα νέο “λαμπρό” παράδειγμα.

Στο μήνυμά της η δημοτική ομάδα αναφέρει:

Πέρασαν τρία τέταρτα του αιώνα από τη μεγάλη ημέρα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Στην ιστορική πορεία των λαών υπάρχουν ημερομηνίες που καθορίζουν την απαρχή νέων περιόδων. Ημερομηνίες που αποτελούν περίλαμπρους σταθμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τέτοια ακριβώς είναι και αυτή της 28ης Οκτωβρίου 1940. Αποτελεί υπέροχο φωτεινό ορόσημο, που διδάσκει διαμέσου των αιώνων πόσα θαύματα μπορούν να επιτελέσουν η πίστη στον Θεό, η αγάπη στην Πατρίδα, η αφοσίωση στο καθήκον και η αφιέρωση στα ιδεώδη της Ελευθερίας και της εθνικής αξιοπρέπειας.

Πώς ήταν ο κόσμος στις ζοφερές ημέρες του Οκτωβρίου του 1940;  Κυριευμένος από σύγκρυο και φόβο. Ο παγκόσμιος πολιτισμός ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Από τον Σεπτέμβριο του 1939 είχε ξεσπάσει η φοβερή λαίλαπα που ονομάστηκε Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επικράτηση των δυνάμεων του ολέθρου φαινόταν σαρωτική και ολοκληρωτική. Ολόκληρη η κραταιά Ευρώπη είχε υποταχθεί στη ναζιστική λαίλαπα, με εξαίρεση την Αγγλία η οποία, εγκαταλελειμμένη από όλους, έδινε μόνη της την απέλπιδα μάχη της. Αλλά και σε άλλα σημεία του πλανήτη όλα έδειχναν ότι οι δυνάμεις του Άξονα θα επικρατήσουν και μαζί με αυτές ο φασισμός και ο ναζισμός, οι πιο απαίσιες και ανατριχιαστικές εκδοχές  ανελευθερίας.

Τότε ήταν που η μικρή και αδύνατη Ελλάδα κλήθηκε να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο. Να διδάξει στους λαούς της γης ότι η ελευθερία δεν καταχτιέται με στείρους ορθολογικούς υπολογισμούς, αλλά με της ψυχής το πύρωμα και την ασυνθηκολόγητη αυτοθυσία. Τότε που στα βουνά της Πίνδου τρέπονταν σε άτακτη φυγή οι ιταλικές λεγεώνες από μια δράκα λιπόσαρκων Ελλήνων μαχητών, οι οποίοι χάριζαν την πρώτη νίκη στο στρατόπεδο των ελεύθερων και δημοκρατικών λαών. Τότε πήρε να αναθαρρεί ο κόσμος, να απογοητεύονται οι  δικτάτορες και να απελπίζονται οι τύραννοι.

Έτσι συντελέστηκε το συγκλονιστικότερο θαύμα του 20ού αιώνα. Η δύναμη του Δικαίου είχε συντρίψει την υλική δύναμη. Η μικρή ιστορική χώρα του Αιγαίου, με εφόδιο και ασπίδα την ένδοξη τρισχιλιετή ιστορία της, καταρράκωσε την τότε πανίσχυρη αυτοκρατορία του Μουσολίνι και κέρδισε τον ανεπιφύλακτο θαυμασμό όλων, εχθρών και φίλων. Η μικρή Ελλάδα δίδαξε με το παράδειγμά της ότι η δύναμη του ισχυρού δεν είναι ανίκητη, όταν μάχεσαι γι΄ αυτήν με όπλα τα δίκαια και τα ιερά της φυλής.   

Πόσο επίκαιρες μας φαίνονται σήμερα αυτές οι σκέψεις που η πατρίδα μας καλείται να σταθεί και πάλι όρθια αντιστεκόμενη στη λαίλαπα των ισχυρών της γης, που τη διάλεξαν για να διαπιστώσουν πόσο οι λαοί αντέχουν το άδικο και το ισοπεδωτικό. Και πάλι η Πατρίδα μας καλείται με το παράδειγμά της να πείσει τους ισχυρούς ότι  αυτός ο κακοτράχαλος βράχος της Βαλκανικής δεν καταχτιέται γιατί οι κάτοικοί του ξέρουν από θυσίες και έχουν αντοχές που έλκουν τις ρίζες τους στη μακραίωνη ιστορία τους και στις εκατόμβες  των θυσιών τους.

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, αναζητούμε πάλι και πάλι αχόρταγα εκείνο το παράδειγμα του έπους του ΄40. Εκείνο το παράδειγμα έχουμε ανάγκη οι σημερινοί Έλληνες να το ξαναδούμε, να του ανταποδώσουμε τις δίκαιες τιμές, να εμπνευστούμε, να μάθουμε τελικά τι μας πρέπει. Είναι πια αναπόδραστη αναγκαιότητα των σύγχρονων καιρών μας.