Άνιση μάχη δίνει η Αυτοδιοίκηση για να πετύχει το αυτεξούσιο…

Οι «ζυμώσεις» ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του Μαΐου 2019 έχουν ήδη ξεκινήσει και, μέρα τη μέρα, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Όπως είναι φυσικό, και στον Βόρειο Τομέα ήδη άρχισαν να «χτυπούν τα νταούλια». Πολιτικοί γάμοι, πολιτικά διαζύγια, σύμφωνα πολιτικής συμβίωσης βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη της επικαιρότητας. Πρώην αντιδήμαρχοι που θέτουν θέμα ηγεσίας στην παράταξή τους, που διοικεί τον Δήμο τους, τοπικές οργανώσεις κομμάτων που… αποστασιοποιούνται από δημοτικές παρατάξεις, υποψηφιότητες «από το πουθενά», που διεκδικούν έστω και μια έδρα στα επόμενα Δημοτικά Συμβούλια, απ’ όλα έχει ο μπαξές…

Οι επόμενες μέρες και μήνες μόνο πλήξη δεν θα μας επιφυλάξουν, τουλάχιστον σε δημοσιογραφικό επίπεδο. Ωστόσο, καθίσταται σαφές ότι ο εναγκαλισμός κομμάτων και δημοτικών παρατάξεων μόνο χαλαρός δεν είναι. Ακόμη και οι δημοτικοί συνδυασμοί που αυτοδιαφημίζονται ως ανεξάρτητοι -κάποιοι μάλιστα σπεύδουν να το υπενθυμίσουν στους αυτοδιοικητικούς συντάκτες μέσω επιστολών(!)- στο παρασκήνιο κάνουν τα πάντα για να διεκδικήσουν την, έστω και διακριτική- στήριξη των φιλικών προσκείμενα σε αυτούς κομμάτων.

_______________________

Εάν δεν γίνει συνείδηση στην κρατική διοίκηση ότι μια πραγματικά αυτόνομη Αυτοδιοίκηση έχει μόνο θετικά να προσφέρει στον τόπο, δεν πρόκειται να δούμε άμεσα να αλλάζουν τα πράγματα…

_______________________

Οι σκληρές «υπόγειες μάχες» που δίνονται στην Αθήνα για το ποιος τελικώς θα προωθηθεί στη δημαρχία της πρωτεύουσας, η οποία ανοιχτά ομολογείται ότι διαθέτει βαρύνουσα πολιτική σημασία για τα κόμματα, είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι του σημείου να μιλάμε για πραγματικά ανεξάρτητη από κόμματα και πραγματικά αδέσμευτη Αυτοδιοίκηση.

Και πώς να μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, αφού οι εκπρόσωποι της κεντρικής διοίκησης έχουν φροντίσει να «ζέψουν στο άρμα τους» Δήμους και Περιφέρειες, μέσα από ένα εξαιρετικά πολύπλοκο, απίστευτα γραφειοκρατικό και εξόχως οικονομικά εξαρτώμενο θεσμικό πλαίσιο; Ένα πλαίσιο που ακόμη και σήμερα, το… σωτήριον έτος 2018, αναγκάζει τους δημάρχους να ξεροσταλιάζουν έξω από υπουργικά και βουλευτικά γραφεία, προκειμένου να προωθήσουν θέματα των Δήμων τους, τα οποία σε άλλες χώρες είναι αυτονόητο να επιλύονται σε τοπικό επίπεδο.

Αλλά μάταια παλεύουν τα θεσμικά όργανα της Αυτοδιοίκησης να αλλάξουν τα πράγματα. Οι όποιες διεκδικήσεις τους για οικονομικό και διοικητικό αυτεξούσιο θα «ναυαγούν» απέναντι στην εμμονή της κεντρικής εξουσίας να ελέγχει τις τοπικές κυβερνήσεις. Εάν δεν γίνει συνείδηση στην κρατική διοίκηση ότι μια πραγματικά αυτόνομη Αυτοδιοίκηση έχει μόνο θετικά να προσφέρει στον τόπο, δεν πρόκειται να δούμε άμεσα να αλλάζουν τα πράγματα. Και για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να βρεθούν στις αρμόδιες καρέκλες άτομα που να μπορούν να δουν πέρα από τον στενό κομματικό μικρόκοσμό τους.

Πόσο εφικτό είναι αυτό; Δεν γνωρίζουμε. Μόνο να ελπίζουμε μπορούμε ότι κάποτε θα συμβεί…