Η αλλαγή είναι αμφίδρομη διαδικασία…

Ικανότητες ταχυδακτυλουργού θα απαιτηθούν από τις νέες δημοτικές αρχές που θα προκύψουν από τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αφού θα κληθούν να καλύψουν ακόμη μεγαλύτερες ανάγκες των τοπικών κοινωνιών τους με ακόμη λιγότερους πόρους από τον κρατικό κορβανά. Οι πρόσφατες περικοπές από τη δόση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων του περσινού Δεκεμβρίου είναι απλώς μία μικρή… πρόγευση των όσων θα επακολουθήσουν. Ήδη, οι συνέπειες των παραπάνω περικοπών έχουν αρχίσει να γίνονται αισθητές στις τοπικές κοινωνίες, μέσω των αντίστοιχων περικοπών στην ποιότητα αλλά και την ποσότητα των προσφερόμενων κοινωνικών υπηρεσιών από πλευράς των Δήμων.

Δυστυχώς, όσο η κυβέρνηση θα επιμένει, υπό την ασφυκτική πίεση των διεθνών δανειστών της χώρας, στο παρόν μείγμα οικονομικής πολιτικής, τα προβλήματα για τις κοινωνικές δομές αλλά και τη γενικότερη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα πολλαπλασιάζονται. Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των Δήμων, που δεν είναι και λίγοι, οι οποίοι “κουβαλούν” υψηλά χρέη από το παρελθόν το στοίχημα της οικονομικής επιβίωσης μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου.

Θα πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην πολιτική ραστώνη των πολιτών. Από τον καναπέ δεν αλλάζουν τα πράγματα…

Το κακό είναι ότι ακόμη και σήμερα, σε τούτη την οριακά κρίσιμη συγκυρία, οι κομματικές ισορροπίες στα κεντρικά αυτοδιοικητικά όργανα δεν επιτρέπει ευρύτερες συγκλίσεις και χάραξη κοινής πολιτικής άμυνας απέναντι στη διαρκώς αυξανόμενη αφαίμαξη πόρων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Βέβαια, για να αποδώσουμε και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι άμοιρη των ευθυνών για ό,τι συμβαίνει σήμερα. Το “πάρτι” διασπάθισης δημοτικού χρήματος σε αρκετούς Δήμους, όπως αυτό αποδεικνύεται μέσα από τις ετήσιες εκθέσεις των ελεγκτικών αρχών, παρέχει το πρόσχημα στην κεντρική εξουσία να “σφίγγει τα λουριά”, άσχετα εάν την ίδια στιγμή “σφυρίζει αδιάφορα” για την ανοχή που επεδείκνυε η ίδια όλα αυτά τα χρόνια σε ανάλογες συμπεριφορές αιρετών…

Ωστόσο το ζήτημα είναι τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα. Η απόδοση ευθυνών ή η “τιμωρία” των υπαιτίων δεν αποκαθιστά τους κλειστούς δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, δεν βρίσκει εργασία στους απολυμένους σχολικούς φύλακες και δημοτικούς αστυνομικούς, δεν φτιάχνει τις λακκούβες στους δρόμους και γενικότερα δεν συμβάλλει στην όσο το δυνατόν πιο εύρυθμη λειτουργία των Δήμων. Και στο σημείο αυτό τον πρώτο και βασικό ρόλο οφείλει να διαδραματίσει η ίδια η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Είναι δική της ευθύνη αφενός να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των δημοτών στον θεσμό κι αφετέρου να στελεχωθεί με πρόσωπα ικανά κι αποτελεσματικά ώστε να διαχειριστούν τα κρίσιμα προβλήματα της καθημερινότητας των δημοτών.

Όμως και οι τελευταίοι, δηλαδή όλοι εμείς, δεν μπορούμε να παραπονούμαστε μονίμως για το επίπεδο των βουλευτών, των δημάρχων, των περιφερειαρχών και όλων των άλλων αιρετών και την ίδια στιγμή όταν βρισκόμαστε μπροστά στην κάλπη να ψηφίζουμε είτε με γνώμονα τον θυμό μας, είτε στη βάση του τι θα εξυπηρετήσει το στενό προσωπικό συμφέρον μας. Αυτή η λογική μάς έφερε στη σημερινή κατάσταση και η διατήρησή της μπορεί να μας σπρώξει ακόμη βαθύτερα στον… πάτο. Η αλλαγή δεν είναι μονόδρομη, αλλά αμφίδρομη διαδικασία. Έχουμε την ευκαιρία στις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να στείλουμε το δικό μας μήνυμα προς τους τοπικούς κυβερνώντες, ότι δηλαδή η εποχή της άνευ όρων κι απολογισμού διαχείριση των κοινών από την εκάστοτε δημοτική αρχή έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Μόνο που για να το πράξουμε αυτό θα πρέπει πρωτίστως να έχουμε οι ίδιοι αποφασίσει ότι τελείωσε και η εποχή της δικής μας πολιτικής ραστώνης. Από τον καναπέ δεν αλλάζουν τα πράγματα.

Χρειαζόμαστε μία αποτελεσματική Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά για να την αποχτήσουμε θα πρέπει να γίνουμε όλοι πιο ενεργοί δημότες. Διαφορετικά, μετά την αποχώρηση και από την επόμενη κάλπη, θα έχουμε όλο τον χρόνο να γκρινιάζουμε ξανά για το επίπεδο αυτών που μας διοικούν και να μουτζώνουμε κατά τη Βουλή ή, στη δική μας περίπτωση, κατά το δημαρχείο της πόλης μας…