Η «απονεύρωση» της Αυτοδιοίκησης δεν θα βγει σε καλό στην κυβέρνηση

Το θερινό διάλειμμα παρήλθε, οι τελευταίοι παραθεριστές που κατάφεραν να εγκαταλείψουν το κλεινόν άστυ ετοιμάζουν ήδη τις βαλίτσες για την επώδυνη επιστροφή τους και η καθημερινότητα ξαναβρίσκει τους συνηθισμένους (και τα τελευταία χρόνια πολύ δύσκολους) ρυθμούς της.

Ήδη, στα δημοσιογραφικά γραφεία καταφθάνουν οι πρώτες προσκλήσεις για συνεδριάσεις Δημοτικών Συμβουλίων, που σηματοδοτούν την έναρξη της νέας δημοτικής περιόδου. Περιόδου που ξεκινά με κάθε άλλο παρά με αίσιους οιωνούς.

Ακόμη κι αν αγνοήσουμε τα επιμέρους ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε Δήμος, αρκούν δύο γενικότερες εξελίξεις για να προβληματίσουν έντονα αιρετούς και δημότες κατά τους επόμενους μήνες.

Η πρώτη αφορά στην κυβερνητική πρωτοβουλία για αναδιαρθρώσεις στην Ελληνική Αστυνομία, η οποία οδηγεί -τουλάχιστον με τα όσα έχουν δει μέχρι σήμερα το φως της δημοσιότητας- σε καταργήσεις και συγχωνεύσεις αστυνομικών τμημάτων.

Η δεύτερη έχει να κάνει με το «καμπανάκι που χτύπησε» η ΚΕΔΕ, προειδοποιώντας ότι πολύ δύσκολα θα «κλείσουν» οι προϋπολογισμοί του 2016 κι ακόμη πιο δύσκολα θα καταρτισθούν αυτοί του 2017, καθώς από τη μία πλευρά καθυστερεί η απόδοση των κρατικών επιχορηγήσεων για τη φετινή χρονιά και από την άλλη πληθαίνουν οι πληροφορίες για νέα μείωση των τακτικών επιχορηγήσεων από το νέο έτος.

Με βάση την πρώτη εξέλιξη οι Δήμοι θα βρεθούν απέναντι σε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα αστυνόμευσης από αυτά που ήδη αντιμετωπίζουν σήμερα, με σχεδόν ανύπαρκτη τη Δημοτική Αστυνομία και με ελάχιστους ΟΤΑ να διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα -στην περίπτωση που θα το επέλεγαν- να απευθυνθούν σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης.

Με βάση τη δεύτερη εξέλιξη, εάν επιβεβαιωθούν τα άσχημα νέα, προκειμένου να εκτελεστούν οι φετινοί προϋπολογισμοί θα πρέπει να περικοπούν μερικές από τις προβλεπόμενες δαπάνες (μεταξύ των οποίων πιθανότατα και αρκετές κοινωνικού χαρακτήρα), ενώ αντίστοιχο αναγκαστικό «ψαλίδι» θα υπάρξει και το 2017, αφού τα… κουκιά δεν θα βγαίνουν.

«Στραβός», «κουτσός», «ανάποδος», ο αυτοδιοικητικός θεσμός παραμένει 
ως ο κοντινότερος θεσμός στον πολίτη και τελευταίο καταφύγιό του 
στην «τρικυμία» που αντιμετωπίζει παντού γύρω του τα τελευταία χρόνια.

Ακόμη κι αν επιστρατεύσει κάποιος την όποια καλή θέληση του έχει απομείνει θα ήταν δύσκολο να αποδώσει τις παραπάνω περικοπές σε προσπάθεια «νοικοκυρέματος» των οικονομικών και αποτεσματικότερης λειτουργίας του κράτους. Αντιθέτως, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι -παρά τα σκληρά μέτρα (και πιθανότατα εξαιτίας τους) που έλαβε και η παρούσα κυβέρνηση- η ανυπαρξία ακόμη και μιας σταλιάς ανάπτυξης στη χώρα βυθίζει κι άλλο τα έσοδα, ανατροφοδοτώντας τον φαύλο κύκλο των περικοπών.

Η Αυτοδιοίκηση έχει εδώ και καιρό καταστεί ένα από τα σημαντικότερα «θύματα» των συγκεκριμένων ατελέσφορων περικοπών, με συνέπειες που βιώνει καθημερινά ο καθένας από εμάς στην πόλη που ζει. Όσο για το επιχείρημα ότι στους ΟΤΑ «γινόταν πάρτι κατασπατάλησης χρημάτων» και λειτουργούσαν «κέντρα διαφθοράς» και άρα γι’ αυτό τώρα «σφίγγουν τα λουριά», έχει από καιρό «ξεφτίσει». Πρώτον, όπου συνέβαινε αυτό γινόταν με την ανοχή (τουλάχιστον) των κρατικών ελεγκτικών μηχανισμών (ως γνωστόν, στην Ελλάδα δεν υπάρχει έλλειμμα νομοθεσίας, αλλά πολιτικής βούλησης να εφαρμοσθούν οι νόμοι) και δεύτερον, όταν σε ένα χωράφι εντοπίζεις ζιζάνια που ενδεχομένως να καταστρέψουν τη σοδειά σου, σπεύδεις να ξεριζώσεις αυτά, δεν «ξηλώνεις» όλη την καλλιέργεια…

Η κεντρική διοίκηση θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η «απονεύρωση» της Αυτοδιοίκησης δεν θα της βγει σε καλό. «Στραβός», «κουτσός», «ανάποδος», ο αυτοδιοικητικός θεσμός παραμένει ως ο κοντινότερος θεσμός στον πολίτη και τελευταίο καταφύγιό του στην «τρικυμία» που αντιμετωπίζει παντού γύρω του τα τελευταία χρόνια. Είναι προς όφελος της όποιας κυβέρνησης να επιτρέψει στο καταφύγιο αυτό να συνεχίσει να λειτουργεί ως τέτοιο, καθώς σε διαφορετική περίπτωση τα «κύματα» της κοινωνικής αντίδρασης δεν θα μπορέσουν να ανακοπούν και θα ξεσπάσουν με όλη τη σφοδρότητά τους πάνω στο Μαξίμου και στους όποιους «ενοίκους» του.

Όσο γι’ αυτούς που, με περιφρόνηση κι αλαζονεία, υποστηρίζουν πως ό,τι και να κάνεις σε αυτόν τον λαό δεν ξεσηκώνεται, θα τους θυμίσουμε την εξής ρήση του Αισχύλου: «Τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει…».