«Τρέιλερ» ενός εφιαλτικού μέλλοντος τα σημερινά τρομοκρατικά χτυπήματα

Δεν πέρασε πολύς καιρός από το προηγούμενο άρθρο της στήλης αναφορικά με τα «τυφλά» τρομοκρατικά χτυπήματα και τους λόγους που τα προκαλούν και τα συντηρούν (Αλαζονείας ούτις εκφεύγει δίκην…). Η στυγερή επίθεση στο Manchester Arena έρχεται, δυστυχώς, να επιβεβαιώσει ότι μπαίνουμε πλέον σε μια άλλη εποχή, όπου οι πόλεμοι που «ανοίξαμε» σε διάφορες γωνιές του πλανήτη πλέον έχουν μεταφερθεί στις γειτονιές μας.

Οι νέοι που χάθηκαν προχθές στη Βρετανία, αντιπροχθές στη Γαλλία κ.ο.τ., δεν είναι «κάποια» παιδιά, «κάπου» μακριά, αλλά είναι δικά μας παιδιά. Αυτές οι απώλειες μας αφορούν άμεσα, τίποτε δεν δείχνει ότι θα σταματήσουν, άρα θα πρέπει να δράσουμε άμεσα για να τις περιορίσουμε, αν όχι να τις εξαλείψουμε.

Ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε άλλον χρόνο να πάει χαμένος. Το επιχείρημα ότι εάν κάποιος είναι αποφασισμένος να διαπράξει ένα τρομοκρατικό χτύπημα δεν υπάρχει τρόπος ν’ αποτραπεί είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή έχει να κάνει με τις συνθήκες που, ακόμη κι αν δεν δικαιολογούν, καθιστούν ανεκτά τα εν λόγω χτυπήματα σε μια επικίνδυνα διευρυμένη μερίδα της κοινής γνώμης. Αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάθε φορά που πραγματοποιείται μια τρομοκρατική επίθεση στην Ευρώπη ή τις ΗΠΑ, με νεκρά παιδάκια στη Συρία, στην Παλαιστίνη ή όπου αλλού, μέσω των οποίων επιχειρείται ένας απαράδεκτος «συμψηφισμός» απανθρωπιάς, δείχνει ότι τελούμε σε πλήρη σύγχυση για το τι συμβαίνει γύρω μας.

Το να πληρώνουμε με τις ζωές των παιδιών μας κι εμάς των ίδιων τα -σαφώς αδικοχαμένα- παιδιά σε κάποια εμπόλεμη ζώνη, εξαιτίας των πολιτικών επιλογών κάποιων κυβερνήσεών μας, εάν δεν είναι παραλογισμός, τι ακριβώς είναι; Ή μήπως μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι οι νέοι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν στο Manchester Arena ήταν παιδιά κάποιων που ευθύνονται για την κατάσταση στη Συρία, στο Ιράκ ή όπου αλλού, ώστε να «δικαιολογηθεί» ο άλλος παρανοϊκός ισχυρισμός περί «οικογενειακής ευθύνης».

Αν δεν πιέσουμε προς την κατεύθυνση αλλαγής του μίγματος της πολιτικής που εφαρμόζεται
σε ευρωπαϊκό -και όχι μόνο επίπεδο- θα ζήσουμε εφιαλτικές καταστάσεις, 
μπροστά στις οποίες τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα θα φαντάζουν απλά «επεισόδια».

Το μόνο που υπάρχει είναι η συλλογική ευθύνη μας για την ανοχή που επιδεικνύουμε απέναντι σε κυβερνήσεις που, με τα λάθη και τις παραλείψεις τους, «καλλιεργούν το έδαφος» για την εκδήλωση τρομοκρατικών επιθέσεων στις πόλεις και τις γειτονιές μας. «Ταρακουνιούνται» λίγο οι αγορές, παρουσιάζουν σημάδια «κόπωσης» κάποιοι οικονομικοί δείκτες και σύμπασα η διεθνής κι ευρωπαϊκή κοινότητα μαζεύεται σε διασκέψεις για ν’ αποφασίσει δράσεις που θ’ αποκαταστήσουν τα νούμερα (ίσως και στην τελευταία λέξη να χρειάζονταν εισαγωγικά…). Χάνονται αθώες ψυχές σε στάδια, δρόμους και όπου αλλού, και ουδενός ιδρώνει τ’ αυτί.

Δεν μπορώ να θυμηθώ -μακάρι να οφείλεται στη δική μου ασθενή μνήμη- τα τελευταία πολλά χρόνια μια διεθνή ή ευρωπαϊκή διάσκεψη για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας (όχι μόνο σε κατασταλτικό επίπεδο, αλλά -κυρίως- σε προληπτικό). Δεν μπορώ να φέρω στον νου μου πολύωρες συζητήσεις Ευρωπαίων ηγετών, αντίστοιχες με αυτές που έχουμε βιώσει για το εάν η Ελλάδα θα παραμείνει ή όχι στην Ευρωζώνη ή τι θα γίνει με την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. Τι ακριβώς έχουν στα μυαλά τους αυτοί που διαφεντεύουν τις ευρωπαϊκές τύχες; Θεωρούν ότι μπορούν να κρατήσουν την τρομοκρατία σε επίπεδο που θα την ελέγχουν μέσω των αγορών και των χρηματιστηρίων τους; Τα δικά τους παιδιά δεν πηγαίνουν σε συναυλίες, δεν κυκλοφορούν στους ευρωπαϊκούς δρόμους, δεν επισκέπτονται σημεία μαζικής συνάθροισης;

Κι επανέρχομαι στη συλλογική ευθύνη μας. Δυστυχώς, εκχωρήσαμε (ή μας απέσπασαν εντέχνως) μεγάλο μέρος των ατομικών ελευθεριών μας, δήθεν για την ασφάλειά μας, κι όμως δεν μπορούμε να επισκεφθούμε την τοπική αγορά χωρίς τον φόβο ότι μπορεί να μην επιστρέψουμε ποτέ στα σπίτια μας. Τους ψηφίζουμε με βάση το τι εξυπηρετεί τα «στενόμυαλα» ατομικά μας συμφέροντα (στην πλειονότητά τους υλικά) κι αδιαφορούμε για το συλλογικό συμφέρον και τις άλλοτε -τουλάχιστον ευρωπαϊκές- αξίες του Διαφωτισμού και του Ανθρωπισμού. Και το κυριότερο, παρακολουθούμε τη διαρκή ηθική διολίσθηση και παρακμή μας σαν άβουλοι θεατές.

Ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Αν δεν κινητοποιηθούμε, με όποιον τρόπο, με όποιο προσωπικό κόστος, ώστε να πιέσουμε προς την κατεύθυνση αλλαγής του μίγματος της πολιτικής που εφαρμόζεται σε ευρωπαϊκό -και όχι μόνο- επίπεδο, θα ζήσουμε εφιαλτικές καταστάσεις, μπροστά στις οποίες τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα θα φαντάζουν απλά «επεισόδια». Ουσιαστικά μας μένουν δύο επιλογές:  Ή θυσιάζουμε σήμερα μέρος από τη βόλεψή μας, απαιτώντας δυναμικά από τις κυβερνήσεις μας να «αφυπνισθούν» και να σκύψουν πάνω στα μείζονα κοινωνικά προβλήματα ή περιμένουμε απαθείς να επέλθει η πλήρης εξαθλίωση, που «θ’ ανάψει το φυτίλι» της οργής, οδηγώντας σε μια παγκόσμια έκρηξη, ανεξέλεγκτων διαστάσεων.