1 χρόνος διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με… απούσα την Αριστερά

Οι εορτασμοί των επετείων προϋποθέτει ότι το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει, από τη μέρα-ορόσημο μέχρι τη μέρα του εορτασμού έχει διανυθεί επιτυχώς και για τούτο είναι δικαιολογημένοι οι χοροί και τα πανηγύρια. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ ποιοι ακριβώς λόγοι επιτυχίας στη διακυβέρνηση της χώρας είναι αυτοί που δικαιολογούν τη γιορτινή φιέστα της 24ης Ιανουαρίου 2016. Τι ακριβώς επιθυμούν να γιορτάσουν οι εμπνευστές της εκδήλωσης;

Δεν θα μπούμε σε παράθεση των όσων έγιναν αυτόν τον διόλου αριστερό πρώτο χρόνο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (με την αμέριστη συμπαράσταση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, για να μην ξεχνιόμαστε), καθώς θα ήταν άσκοπο να υπενθυμίσεις στον πολίτη αυτά που βίωσε καθημερινά ΚΑΙ αυτόν τον χρόνο, ο οποίος ήρθε να προστεθεί στα άλλα πέντε επώδυνα χρόνια που είχαν προηγηθεί. Όμως, οφείλουμε να σταθούμε σε δύο τρία σημεία, τα οποία εκτιμούμε ότι δικαιολογούν απολύτως τον τίτλο του άρθρου, ότι τουλάχιστον στον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ η Αριστερά απουσίαζε.

Η Αριστερά, μέσω του ΣΥΡΙΖΑ, απολλύει ένα προς ένα τα ηθικά της πλεονεκτήματα, 
πέραν του ότι εξαναγκάζεται να τελεί υπό καθεστώς αναγκαστικού «συμφώνου συμβίωσης» 
με τους κάθε άλλο παρά αριστερούς εταίρους της κυβέρνησης.

Το πρώτο στοιχείο έχει να κάνει με τον διόλου αριστερό τρόπο με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε και εν συνεχεία, υπό δραματικές συνθήκες και με ανύπαρκτη την αντιπολίτευση, ανανέωσε την εντολή του εκλογικού σώματος. Την πρώτη φορά εξαπάτησε συνειδητά τον λαό, υποσχόμενος πράγματα τα οποία γνώριζε πολύ καλά ότι δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει (αν δεν το γνώριζε, τότε ως πολιτικός χώρος χαρακτηρίζεται από επικίνδυνη αφέλεια και δεν ξέρουμε τι από τα δύο είναι το χειρότερο…). Τη δεύτερη φορά και πάλι ωραιοποίησε την κατάσταση, παρ’ όλο που είχε (ή θα όφειλε να είχε) αντιληφθεί ότι ο δρόμος για την ανασυγκρότηση της χώρας προϋποθέτει «αίμα και δάκρυα».

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ακολούθησε την πεπατημένη, υπερφορολογώντας «ό,τι κινείται και ό,τι κολυμπά» γιατί δεν είχε την ικανότητα ή τη βούληση να συγκρουστεί πραγματικά με τα μεγάλα συμφέροντα. Τα τελευταία τα χρησιμοποίησε κι εξακολουθεί να τα χρησιμοποιεί ως άλλοθι για να δικαιολογεί -διά της πλήρους ισοπέδωσης- τα οριζόντια, άδικα κι αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνει (π.χ. υπάρχουν λαμόγια δικηγόροι, δημοσιογράφοι, εργολάβοι, γιατροί κ.ο.τ., δεν τους συλλαμβάνουμε, αλλά εξοντώνουμε φορολογικά το σύνολο του κλάδου).

Το τρίτο στοιχείο είναι η απίστευτη αλαζονεία που σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα κατέλαβε αρκετά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πριν καλά καλά ζεστάνουν τις καρέκλες της εξουσίας. Χαρακτηριστικό δείγμα η σπουδή να στελεχώσει κρατικές και άλλες θέσεις με τους υμετέρους του, κριτήριο αξιολόγησης των οποίων είναι οι αποδείξιμες περγαμηνές «θητείας» στον συγκεκριμένο χώρο (πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων από την… αντίθετη).

Και τα τρία παραπάνω στοιχεία όχι μόνο δεν είναι Αριστερά, αλλά αντιθέτως αντιγράφουν πλήρως όλα όσα γίνονταν από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν, τα οποία με τόσο δριμύ τρόπο καταδίκαζε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα πώς γίνεται μετά απ’ όλα αυτά, κάποιοι να έχουν διάθεση για φιέστες είναι απορίας άξιον! Στην περίσταση θα ταίριαζε περισσότερο όχι ο εορτασμός, αλλά το μνημόσυνο της Αριστεράς, η οποία -μέσω του ΣΥΡΙΖΑ- όχι μόνο απολλύει ένα προς ένα τα ηθικά της πλεονεκτήματα, αλλά και εξαναγκάζεται να τελεί υπό το καθεστώς του αναγκαστικού «συμφώνου συμβίωσης» με τους κάθε άλλο παρά αριστερούς εταίρους της κυβέρνησης.

«Ένας χρόνος Αριστερά – Ένας χρόνος μάχης – Προχωράμε» αναφέρει η αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ που διαφημίζει τη φιέστα. Και μιας και είναι επέτειος, ας θυμίσουμε και τα συνθήματα κάποιων άλλων αφισών: «Οι επιχειρήσεις μας έκλεισαν», «Η φωνή μας σίγησε», «Η σύνταξή μας κόπηκε», «Τα παιδιά μας μετανάστευσαν», «Τα χρήματά μας χάθηκαν»… Θυμάστε με ποια πρόταση κατέληγαν όλα αυτά τα συνθήματα στις προεκλογικές αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ; Με τη φράση «Η υπομονή μας τελείωσε».

Ε, λοιπόν, εάν τότε τελείωσε η υπομονή μας, φανταστείτε τι συμβαίνει σήμερα, μετά από έναν χρόνο διακυβέρνησης που έχει φέρει τη χώρα και τους πολίτες σε σαφώς δυσχερέστερη θέση από εκείνη που βρισκόταν στις παραμονές των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015 και χωρίς κανένα φως να προβάλλει στην άκρη του τούνελ.

Για τούτο και δυσκολευόμαστε να ευχηθούμε στην επέτειο του ΣΥΡΙΖΑ τα «χρόνια πολλά». Ας μην μας παρεξηγήσει, είναι που Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ…