Εμείς χαλκεύσαμε τα καρφιά της Σταύρωσής μας…

Με 5μηνες συμβάσεις απασχόλησης επιχειρείται από πλευράς κυβέρνησης να… διασκεδαστούν τα υψηλότατα ποσοστά ανεργίας στη χώρα και από πλευράς δήμων να καλυφθούν τα τεράστια κενά που έχουν δημιουργηθεί στη λειτουργία τους από το «πάγωμα» των προσλήψεων και την «αποψίλωση» του προσωπικού τους.

Το σχετικό πρόγραμμα του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού ξεκίνησε τη Μ. Δευτέρα και θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα 27/4/2015. Με αυτό, 32.433 άνεργοι θα εργαστούν για ένα πεντάμηνο, κερδίζοντας από 431 έως 495 ευρώ, κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως επιδοτούμενη ανεργία μετ΄ εργασίας.

Δεν θέλει και πολλή σκέψη για να κατανοήσει κάποιος ότι πριν προλάβουν να εγκλιματιστούν στις νέες θέσεις τους οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι θα πρέπει να τις εγκαταλείψουν, για να επιστρέψουν στην όλο και διευρυνόμενη «δεξαμενή» των ανέργων. Ούτε, επίσης, μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι οι εν λόγω εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα κίνητρο να είναι ιδιαίτερα παραγωγικοί και αποδοτικοί, αφού κάτι τέτοιο ουδόλως θα κρίνει την παραμονή ή όχι στη θέση εργασίας τους.

Τα καρφιά της δικής μας Σταύρωσης τα χαλκεύσαμε εμείς οι ίδιοι και μόνο εμείς οι ίδιοι 
μπορούμε να αφαιρέσουμε, εάν θέλουμε πραγματικά να βιώσουμε την Ανάστασή μας. 
Σε διαφορετική περίπτωση, η δική μας Μεγάλη Εβδομάδα μπορεί να κρατήσει και αιώνες...

Άρα, ό,τι γίνεται πολύ εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως «παρηγοριά στον άρρωστο, μέχρι να βγει η ψυχή του». Σε μια χώρα που μαστίζεται από την ανεργία, όπου ακόμη και οι όποιοι εργαζόμενοι στην καλύτερη περίπτωση υπερ-απασχολούνται και υπο-αμείβονται, ο Γολγοθάς για το μεγαλύτερο τμήμα τού ικανού προς εργασία ανθρώπινου δυναμικού συνεχίζεται μαρτυρικός.

Και το χειρότερο είναι ότι πλέον έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα κλίμα σιωπηρής αποδοχής του… πεπρωμένου μας. Η κεντρική εξουσία δείχνει πλέον να «βολεύεται» με την περιστασιακή και υποτυπωδώς αμειβόμενη παροχή εργασίας στους πολίτες του κράτους. Η τοπική εξουσία, πέρα από κάποιες… χλιαρές διαμαρτυρίες (έτσι, για τα μάτια του κόσμου), δέχεται τα… ψίχουλα της απασχόλησης που της παραχωρούνται. Ο πολίτης, εξουθενωμένος από τον μακρόχρονο αποκλεισμό του από την αγορά εργασίας, είναι πρόθυμος να δουλέψει οπουδήποτε, για οτιδήποτε.

Και βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται για παραγωγικές επενδύσεις στη χώρα, που θα δημιουργούσαν μόνιμες θέσεις εργασίας, με αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις. Ούτε συζήτηση για αξιοποίηση -με πλήρη διαφάνεια και αξιοκρατία- του νεανικού ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, που είτε καταδικάζεται πρόωρα σε παροπλισμό, είτε μεταναστεύει στο εξωτερικό, όπου θα οικοδομήσει τις νέες σύγχρονες και παραγωγικές κοινωνίες άλλων κρατών.

Εδώ, στην Ψαροκώσταινα, θα μείνουμε όσοι προλάβαμε να εξασφαλίσουμε κάποια -έστω και μειωμένη- σύνταξη, όσοι δεν δυνάμεθα να εγκαταλείψουμε τα σύνορα της χώρας και όσοι διαθέτουμε «μπαρμπάδες στην Κορώνη». Θα μείνουμε εμείς που θα τα κουτσοβολεύουμε με τα «πεντάμηνα», όποτε αυτά υπάρχουν, με δουλειές του ποδαριού και μικρο (ή μεγαλο-) λαμογιές.

Έτσι θα οικοδομήσουμε το «μεγάλο», «εκλεκτό» κράτος του αύριο, το οποίο θα απαιτούμε να γίνεται σεβαστό από τους ντόπιους και τους ξένους. Το κράτος για το οποίο θα εξακολουθούμε να υπερηφανευόμαστε ότι έδωσε τα φώτα του Πολιτισμού στους άλλους, αγνοώντας επιδεικτικά τη σκληρή αλήθεια· δηλαδή, ότι το ίδιο έμεινε και παραμένει στο απόλυτο σκοτάδι.

Μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά; Μπορεί, έστω και την ύστατη στιγμή, να αναστραφεί ο δραματικός κατήφορος για τη χώρα και την κοινωνία μας; Όλοι ευχόμαστε οι απαντήσεις να είναι θετικές. Όμως, μόνο με τις ευχές δεν γίνεται δουλειά. Μόνο με διαπιστώσεις -όπως αυτές που, δυστυχώς, κάνει και ο γράφων- δεν ανατρέπονται οι καταστάσεις. Χρειάζεται δράση, αντίδραση και κυρίως αποφασιστικότητα για αλλαγές, εντός μας κι έξω από εμάς.

Τα καρφιά της δικής μας Σταύρωσης τα χαλκεύσαμε εμείς οι ίδιοι και μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αφαιρέσουμε, εάν θέλουμε πραγματικά να βιώσουμε την Ανάστασή μας. Σε διαφορετική περίπτωση, η δική μας Μεγάλη Εβδομάδα μπορεί να κρατήσει και αιώνες…