Κυριακή κοντή γιορτή για την Ελλάδα… στην κυριολεξία

Την έκφραση «δραματικές ώρες» τη χρησιμοποιήσαμε τόσο συχνά οι δημοσιογράφοι που πλέον έχασε την αξία της. Έτσι τώρα, μπροστά στο διαφαινόμενο τέλος του νέου ελληνικού δράματος, ξεμείναμε και από χαρακτηρισμούς.

Και τι να πει ή να γράψει κάποιος για όσα ζούμε τις τελευταίες μέρες, ως αποτέλεσμα της «πάνσοφης» διαχείρισης της κρίσης από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων και την «αποτελεσματικότατη» διαπραγματευτική τακτική της παρούσας συγκυβέρνησης το τελευταίο 5μηνο!

Η Ελλάδα βρίσκεται τα τελευταία 24ωρα κυριολεκτικώς στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Είναι η μοναδική χώρα που απειλείται με χρεοκοπία; Και φυσικά όχι. Από το 1824 έως το 2009 είχαμε τουλάχιστον 286 επίσημες χρεοκοπίες από 110 κράτη. Μόνο στη δεκαετία του ΄80 σημειώθηκαν πάνω από 70 επίσημες πτωχεύσεις, εκ των οποίων 34 στην Αφρική, 29 στη Λατινική Αμερική και οι υπόλοιπες στην Ασία.

Είναι όμως η πρώτη φορά που απειλείται με πτώχευση ανεπτυγμένη χώρα, συμμετέχουσα μάλιστα σε έναν ισχυρό οικονομικό συνασπισμό, όπως αυτός της ευρωζώνης.

Αν κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός Ε.Ε., 
χωρίς να έχουν στα χέρια τους σαφή εντολή της πλειοψηφίας του ελληνικού Λαού, 
να γνωρίζουν ότι το «έγκλημα» θα έχει και «τιμωρία».

Έτσι, η Ελλάδα απασχολεί, για άλλη μια φορά, την παγκόσμια κοινότητα, αλλά αυτή τη φορά για λάθος λόγο. Οχυρωμένη πίσω από το «επιχείρημα» ότι πιθανή έξοδός της από την ευρωζώνη θα «μετατρέψει σε Κούγκι» την Ευρωπαϊκή Ένωση, η χώρα μας παίζει κυριολεκτικώς με τη φωτιά. Ενώ από τη μία επαίρεται ότι αποτελεί θεμέλιο λίθο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και δεν μπορεί να υπάρξει Ε.Ε. χωρίς τη δική της συμμετοχή, αντί να συμμετάσχει δημιουργικά στην ισχυροποίηση αυτού του οικοδομήματος, απειλεί να ανάψει η ίδια «το φυτίλι με τα εκρηκτικά» στα θεμέλιά του.

Στα πρόσωπα των υπολοίπων Ευρωπαίων εταίρων μας είναι πλέον εμφανής η κούραση και η απογοήτευση από την ελληνική στάση (δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην οργή κάποιων άλλων, που πλέον δεν θέλουν να μας βλέπουν). Ακόμη και παραδοσιακά φίλοι μας εντός της Ε.Ε. δείχνουν να έχουν εξαντλήσει τα αποθέματα ψυχραιμίας τους και να έχουν εξαντληθεί και οι ίδιοι, βλέποντας τον εθνικά επιζήμιο και απαράδεκτο για τα ευρωπαϊκά πρότυπα «μετεωρισμό» της ελληνικής κυβέρνησης.

Μετά την αναμφισβήτητη οικονομική πανωλεθρία που θα υποστεί η Ελλάδα και οι πολίτες της, αυτή η απογοήτευση των Ευρωπαίων εταίρων μας είναι η δεύτερη μεγάλη ζημιά που θα υποστούμε. Είτε καταλήξουμε σε μία νέα επώδυνη συμφωνία, είτε οδηγηθούμε στην «αυτοκτονική» έξοδό μας από την  ευρωζώνη, θα περάσουν πολλές δεκαετίες και θα απαιτηθεί σκληρότατη δουλειά, για να πείσουμε εκ νέου τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι το λέμε και το εννοούμε όταν αναφέρουμε πως είμαστε αναπόσπαστο μέλος της Ε.Ε.

Και κάτι τελευταίο˙ αν κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός Ε.Ε., χωρίς να έχουν στα χέρια τους σαφή εντολή της πλειοψηφίας του ελληνικού Λαού, να γνωρίζουν ότι το «έγκλημα» θα έχει και «τιμωρία». Κι αυτό δεν είναι απειλή, αλλά βασική προϋπόθεση κάθε Δημοκρατίας.