Ο πρωθυπουργός οφείλει να πάρει επιτέλους μία απόφαση

Υπάρχει ένα -ας το αποκαλέσουμε παιχνίδι εξουσίας και επιβολής- όπου οι οδηγοί δύο αυτοκινήτων κατευθύνουν τα οχήματά τους, με μεγάλη ταχύτητα, το ένα απέναντι στο άλλο. Χαμένος είναι ο οδηγός που, φοβούμενος την τελευταία στιγμή την ισχυρή σύγκρουση, «κόβει το τιμόνι του» και αποφεύγει το άλλο αυτοκίνητο.

Κάπως έτσι μοιάζει αυτή την περίοδο η διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδος και δανειστών. Και οι δύο «οδηγοί» ξέρουν ότι μία μεταξύ τους σύγκρουση θα είναι τραυματική. Σαφώς η χώρα μας διαθέτει το λιγότερο ισχυρό “όχημα”, άρα και τις περισσότερες πιθανότητες να τραυματισθεί σοβαρά από τη σύγκρουση. Αλλά και το “όχημα” της άλλης πλευράς δεν θα βγει «αγρατζούνιστο» από το ατύχημα.

Και το χειρότερο απ΄ όλα˙ όσο περνούν οι μέρες και δεν κλείνεται η συμφωνία, ο δρόμος στενεύει και μαζί του ελαχιστοποιούνται οι δυνατότητες για τους “οδηγούς”, ακόμη κι αν θέλουν, να πραγματοποιήσουν ελιγμό και να αποφύγουν τη σύγκρουση…

Ακόμη κι αν ο πρωθυπουργός δεν είχε φανταστεί όταν ζητούσε την εντολή διακυβέρνησης 
το μέγεθος των πιέσεων που θα του ασκούνταν από την πλευρά των δανειστών, 
σήμερα, μετά από τόσους μήνες διαπραγμάτευσης, δεν πρέπει να έχει πλέον αυταπάτες.

Μπορεί η υπερβολική και αλόγιστη χρησιμοποίηση όρων όπως «κρίσιμος», «οριακός», καθοριστικός» να τους έχει καταστήσει αδιάφορους για μία μεγάλη πλειονότητα του κόσμου, αλλά τούτη την περίοδο που διανύουμε έχουν όντως την καθολική σημασία τους, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ελληνική πλευρά.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς, καλώς ή κακώς, βρίσκεται μπροστά σε μία τεράστια πρόκληση. Ανεξάρτητα των ευρημάτων των δημοσκοπήσεων, των εσωκομματικών, αλλά και ενδοκυβερνητικών, ισορροπιών, ο πρωθυπουργός οφείλει να λάβει μία απόφαση. Το ξέρει καλά ότι όσο καθυστερεί στερεί από τον εαυτό του τη δυνατότητα να ελέγχει την κατάσταση. Οι δανειστές δεν πρόκειται «να δείξουν την πόρτα εξόδου» στην Ελλάδα, αλλά θα την αναγκάσουν να την ανοίξει μόνη της, μην μπορώντας πια να αναπνεύσει οικονομικά. Ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει άμεσα να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο. Και ο μόνος τρόπος είναι να αποφασίσουν και να εφαρμόσουν εδώ και τώρα ό,τι έχουν στο μυαλό τους.

Οι αναβολές από εβδομάδα σε εβδομάδα, τα απανωτά Eurogroup, Euroworking Group και Brussels Group, τα επαναλαμβανόμενα πέρα-δώθε στο εξωτερικό σε τριμερείς και πενταμερείς συναντήσεις, ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν. Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Ήρθε η ώρα η Αριστερά να καταθέσει στο τραπέζι την εναλλακτική πρόταση για την αντιμετώπιση της βαθιάς κρίσης, που δεσμεύτηκε απέναντι στον λαό ότι διαθέτει. Κι αν αυτή η πρόταση δεν υπάρχει, οφείλει είτε να αναζητήσει τάχιστα ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες, είτε να παραδώσει την κυβερνητική σκυτάλη και να οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές, με όλους τους κινδύνους που ενέχει το δεύτερο σενάριο.

Εκείνο που δεν μπορεί να κάνει πλέον είναι να κρατά μία ολόκληρη χώρα σε «ομηρία», μία ολόκληρη αγορά στην «εντατική», χωρίς να λειτουργούν πλέον τα «ζωτικά της όργανα» και έναν ολόκληρο πληθυσμό στα πρόθυρα της ψυχολογικής (για την οικονομική δεν μιλάμε, πλέον) κατάρρευσης.

Ακόμη κι αν ο πρωθυπουργός δεν είχε φανταστεί όταν ζητούσε την εντολή διακυβέρνησης το μέγεθος των πιέσεων που θα του ασκούνταν από την πλευρά των δανειστών, σήμερα, μετά από τόσους μήνες διαπραγμάτευσης, δεν πρέπει να έχει πλέον αυταπάτες. Ας πάρει μία απόφαση, λοιπόν κι ας αναλάβει το κόστος της. Έτσι κι αλλιώς, εδώ που ήρθαν τα πράγματα, δεν συζητάμε πια για οφέλη, αλλά για όσο το δυνατόν μικρότερες ζημιές. Με τις καθυστερήσεις, απλώς τις μεγαλώνει…