Ο φαύλος κύκλος της μετριότητας μονιμοποιεί την ελληνική κρίση

Οι τρεις ειδήσεις που ακολουθούν σε περίληψη μας απασχόλησαν επιδερμικά, όπως συμβαίνει με όλα τα συγκλονιστικά νέα των οποίων η βαρύτητα είναι αντιστρόφως ανάλογη της δημοφιλίας τους. Και μπορεί μεν με μια πρώτη ματιά να εμφανίζονται ασύνδετες μεταξύ τους, αλλά μία προσεκτικότερη ανάγνωση θα μας έκανε ν’ αλλάξουμε άποψη…

Η πρώτη είδηση δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» και βασίζεται σε στοιχεία της ΤτΕ. Σύμφωνα με αυτά, ο αριθμός των Ελλήνων που εξήλθαν μονίμως από τη χώρα από το 2008 έως σήμερα ξεπερνά τις 427.000 και συνιστά την τρίτη μαζική μετανάστευση που γνωρίζει η Ελλάδα. Ωστόσο, έχει δραματικές διαφορές σε σχέση με τις δύο προηγούμενες. Αυτή τη φορά οι… διαρροές αφορούν, στην πλειονότητά τους, νέους μορφωμένους, με επαγγελματική εμπειρία. Και το χειρότερο: η διαδικασία εξόδου των Ελλήνων για αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό είναι σε εξέλιξη και ουδείς γνωρίζει πότε θα τερματιστεί.

Η δεύτερη είδηση έχει να κάνει με την επιλογή του υπουργείου Παιδείας να καταθέσει τροπολογία με βάση την οποία τροποποιείται το κριτήριο απονομής υποτροφιών, ώστε να καταστούν δικαιούχοι όχι μόνο οι αριστούχοι (δηλαδή, όσοι έχουν μέσο όρο από 8,5 και πάνω), αλλά και εκείνοι που έλαβαν πτυχίο με «λίαν καλώς» (δηλαδή, με μέσο βαθμολογίας από 6,5 έως 8,4). Η επίσημη αιτιολόγηση είναι ότι με το ισχύον καθεστώς περιορίζεται σημαντικά ο αριθμός υποψηφίων για απονομή υποτροφιών, ενώ ενδεχομένως να υπάρξει αδυναμία χορήγησης προπτυχιακών υποτροφιών από κοινοτικά κονδύλια. Δηλαδή, το υπουργείο υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν τόσοι άριστοι, όσα τα κονδύλια που διατίθενται για υποτροφίες!

Η τρίτη είδηση στηρίζεται σε στοιχεία της ετήσιας έκθεσης της Ernst & Young European, τα οποία αναφέρουν ότι οι άμεσες ξένες επένδύσεις στην Ευρώπη το 2015 κινήθηκαν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, συμβάλλοντας στη δημιουργία 217.666 νέων θέσεων εργασίας. Το ίδιος έτος στην Ελλάδα καταγράφηκαν αποεπενδύσεις ύψους 289 εκατ. ευρώ, δηλαδή τα ξένα κεφάλαια που έφυγαν από τη χώρα ήταν περισσότερα από αυτά που ήρθαν.

Νομοθετώντας υπέρ της μετριότητας, ανάγοντας την ήσσονα προσπάθεια σε  συνταγματικό
δικαίωμα, υπερηφανευόμενοι για την «καπατσοσύνη» και την πονηριά μας,
δύο πράγματα θα «επιτύχουμε»: να συνεχίσουμε ν’ ανακυκλώνουμε την εθνική μιζέρια μας
και να διώχνουμε στο εξωτερικό όσα «μυαλά» έχουν ξεμείνει εντός συνόρων.

Ξεκινώντας από το τέλος και στηριζόμενοι στις εκτιμήσεις οικονομικών παραγόντων, για να επιστρέψει η Ελλάδα στα προ κρίσης επίπεδα, απαιτούνται να «πέσουν στην αγορά» περί τα 100 δισ. ευρώ! Αν «μηδενίσουμε το κοντέρ» και αρχίσουμε να μετράμε από σήμερα, ο καθένας μπορεί να υποθέσει -με βάση τις επιδόσεις μας- πότε θα πιάσουμε τον συγκεκριμένο στόχο.

Μπορούμε να βελτιώσουμε τις επιδόσεις μας και να επιταχύνουμε προς την κατεύθυνση επίτευξης του προαναφερόμενου στόχου; Πώς ακριβώς; Με τη συνεχιζόμενη «αιμορραγία» νέων μορφωμένων, με επαγγελματική εμπειρία; Ή, μήπως, με την «πριμοδότηση» – επιβράβευση της μετριότητας και της ήσσονος προσπάθειας;

Εάν εθνικός στόχος μας δεν είναι να μετατραπούμε σε νέα «φάμπρικα» της υπόλοιπης Ευρώπης και όχι μόνο, θα πρέπει ως χώρα να ρίξουμε βάρος στην εκπαίδευση, κατάρτιση και εξειδίκευση του ανθρώπινου δυναμικού μας, προκειμένου να καταστούμε ελκυστικός επενδυτικός προορισμός. Και βέβαια, ν’ απαλλαγούμε από εμμονές και ιδεοληψίες περί «καλής» και «κακής» επιχειρηματικότητας. Η επιχειρηματικότητα είναι μία και έχει σκοπό το κέρδος. Ο τρόπος που αυτή ασκείται αντανακλά το επίπεδο παροχής κινήτρων που παρέχει κάθε κράτος, την αποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών του και το επίπεδο διαφθοράς που χαρακτηρίζει αυτούς που νομοθετούν. Τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις…

Δυστυχώς, με τα σημερινά δεδομένα όλα δείχνουν ότι, χωρίς ένα δυνατό «σοκ» (λυπούμαστε που το γράφουμε, αλλά ούτε η παρούσα βαθιά οικονομική κρίση λειτούργησε ως τέτοιο) στην οικονομία και την κοινωνία, δεν πρόκεται να αλλάξουμε σελίδα στο εθνικό κεφάλαιο που γράφουμε.

Αντιθέτως, νομοθετώντας υπέρ της μετριότητας, ανάγοντας την ήσσονα προσπάθεια σε συνταγματικό δικαίωμα, υπερηφανευόμενοι για την «καπατσοσύνη» και την πονηριά μας, δύο πράγματα θα «επιτύχουμε»: να συνεχίσουμε ν’ ανακυκλώνουμε την εθνική μιζέρια μας και να διώχνουμε στο εξωτερικό όσα «μυαλά» έχουν ξεμείνει εντός συνόρων.

Την ίδια στιγμή, η «επιτυχία» αυτή θα λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και άρα, για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη φυγή Ελλήνων στο εξωτερικό.

Και ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται εσαεί…