Φυσάει Κόντρα: Το «κυνήγι» σπιτιού στην Αγία Παρασκευή

Στο «κυνήγι» σπιτιού στον Δήμο Αγίας Παρασκευής αναφέρεται με ανακοίνωσή της η δημοτική παράταξη Φυσάει Κόντρα στην Αγία Παρασκευή.

Ακολουθεί η ανακοίνωση:

Θέλουμε σπίτια να ζήσουμε

Είναι μια πραγματικότητα που γίνεται «εφιάλτης»: το «κυνήγι» σπιτιού στην Αγία Παρασκευή. Όσοι δεν είμαστε ιδιοκτήτες, το γνωρίζουμε καλά. Το πρόβλημα της στέγης στην περιοχή, παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις. Κάθε χρόνο τα σπίτια προς ενοικίαση είναι όλο και λιγότερα. Απλοί εργαζόμενοι, νέα ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά που -για πολλούς και διαφορετικούς λόγους- ζούμε στην περιοχή, «στο ενοίκιο», ασφυκτιούμε μέσα σε μια όλο και πιο πιεστική κατάσταση.

Από τη μία, ιδιοκτήτες που, σταθερά, χρεώνουν ακριβά «τον καθαρό αέρα» της περιοχής -και τώρα τον χρεώνουν ακόμα ακριβότερα, επειδή «όλοι ανεβάζουν τις τιμές των ενοικίων». Παλιά σπίτια των δύο δωματίων, κοστολογούνται 500 και 600 ευρώ, και 700 ευρώ. Μεγαλύτερα διαμερίσματα τιμολογούνται πάνω από 1.000 ευρώ τον μήνα. Πολλοί από όσους βρέθηκαν να διαθέτουν ακίνητα στην «προνομιούχα» περιοχή, θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν την ιδιότητα του «ιδιοκτήτη» επάγγελμα, και να ζουν από αυτό.

Ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα την περιοχή έχει μετατραπεί σε «μεγαλο-ενοικιαστή», «κλείνοντας» διαμερίσματα για λογαριασμό σπουδαστών του, που περνάνε από τον προηγούμενο στον επόμενο, χωρίς καν να προλαβαίνουν «να τα δουν» άλλοι ενδιαφερόμενοι.

Σε αυτά τα δεδομένα ήρθε να προστεθεί ο βραχνάς της «βραχυχρόνιας μίσθωσης», που έχει ενσκήψει και στα μέρη μας. Διαμερίσματα μισθώνονται με αυτό τον τρόπο σε επισκέπτες, εργαζόμενους που χρειάζονται στέγη για συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, ή ακόμη και σπουδαστές, που πληρώνουν «με το κεφάλι».

Ενοικιαστές αναγκάζονται να πληρώσουν αυξήσεις σε ιδιοκτήτες που, βλέποντας «τις ευκαιρίες» για πιο ζεστό χρήμα να ανοίγονται μπροστά τους, αποθρασύνονται όλο και πιο πολύ. Άνθρωποι υποχρεώνονται να αφήσουν σπίτια και να ψάχνουν χώρους σε αποθήκες για να βάλουν έστω τα υπάρχοντά τους.

Ναι, όλα αυτά συμβαίνουν στον «αναβαθμισμένο» Δήμο μας. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην περιοχή μας, ούτε μόνο στην Ελλάδα. Συμβαίνει παντού. Οι τιμές των ενοικίων εκτοξεύονται. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης. Λίγα διαμερίσματα, πολλοί ενδιαφερόμενοι.

Πρόκειται απλώς για μια «στεγαστική κρίση»; Η μήπως είναι η μεγαλύτερη μεταβίβαση πλούτου στην ιστορία; Με ωφελημένες παλιότερες γενιές, που πλουτίζουν νοικιάζοντας σπίτια σε όσους δεν μπορούν να αποκτήσουν, και στη συνέχεια περνούν τον πλούτο αυτόν στους απογόνους τους, κληροδοτώντας τον. Οι «χαμένοι» είμαστε όλοι εμείς που παλεύουμε να βρούμε ένα σπίτι για να ζήσουμε με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, χωρίς να πληρώνουμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας». Αλλά ούτε αυτό μπορούμε πια.

«Ρυθμίσεις», «όροι», «ρήτρες», δεν αρκούν: είναι ασπιρίνη εκεί όπου χρειάζεται χειρουργείο.

Ζητάμε:

• να απαγορευτεί η δυνατότητα βραχυχρόνιας μίσθωσης κατοικιών, όπως ακριβώς ίσχυε πάντα,
• να αφαιρεθεί η δυνατότητα από ιδιωτικά ιδρύματα -και εκπαιδευτικού χαρακτήρα- να μισθώνουν διαμερίσματα,
• να κατασκευαστούν κοινωνικές κατοικίες από δήμο-κράτος, για να στεγαστούν εργαζόμενοι άνθρωποι.

Αν αυτά που προτείνουμε μοιάζουν «ουτοπικά», ας σκεφτεί ο κάθε απλός άνθρωπος που ζει κοντά μας, αν αύριο το παιδί ή το εγγόνι του θα βρίσκουν σπίτι για να φτιάξουν τις ζωές τους. Κι αν δεν είναι απόλυτα σίγουρος, ας ενώσει τη φωνή του με τη δική μας, για να διεκδικήσουμε τη ζωή μας.