Για το ζήτημα των απαλλοτριώσεων και της κατοχύρωσης ελεύθερων χώρων ως δημόσιων τοποθετείται ο δήμαρχος Νέας Ιωνίας Παναγιώτης Μανούρης, με αφορμή την αλλαγή του σχετικού νομοθετικού πλαισίου.
Όπως αναφέρει, πλέον δίνεται η δυνατότητα σε ιδιοκτήτες ακινήτων που συμπληρώνουν 15 χρόνια δέσμευσης να ζητήσουν άμεση απαλλοτρίωση ή άρση της δέσμευσης. Σύμφωνα με τον κ. Μανούρη, το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη Νέα Ιωνία, καθώς ο Δήμος διαθέτει πολλούς δεσμευμένους χώρους, χωρίς όμως να έχει την οικονομική δυνατότητα για την απαλλοτρίωσή τους.
«Από την αρχή της θητείας μας έχουμε αναφερθεί στο μεγάλο πρόβλημα για το μέλλον της Νέας Ιωνίας, αλλά και όλων των αστικών Δήμων, αυτό της κατοχύρωσης ελεύθερων -ακόμα- χώρων ως δημόσιων χώρων», αναφέρει ο Π. Μανούρης και προσθέτει:
«Η αλλαγή του νόμου δίνει πλέον τη δυνατότητα σε όσες ιδιοκτησίες έχουν πλήρη 15ετία δέσμευσης να κάνουν αίτηση για άμεση απαλλοτρίωση ή άρση της δέσμευσης.
«Έχουμε πολλούς χώρους δεσμευμένους, χωρίς να έχουμε τις οικονομικές δυνατότητες απαλλοτρίωσης»
Αυτό είναι λογικό αλλά είναι και το δικό μας πρόβλημα: Έχουμε πολλούς χώρους δεσμευμένους, χωρίς να έχουμε τις οικονομικές δυνατότητες απαλλοτρίωσης. Η μείωση των πόρων της Αυτοδιοίκησης κατά 50% από το κεντρικό κράτος κάνει την εξεύρεση χρημάτων για υλοποίηση των απαλλοτριώσεων ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για όλους τους Δήμους.
Ενδεχόμενες πηγές χρηματοδότησης είναι το κράτος, το οποίο αρνείται να συνδράμει οποιαδήποτε απαλλοτρίωση ή οι ίδιοι οι πολίτες μέσω του προϋπολογισμού του Δήμου.
Επειδή σχεδόν κανένας Δήμος δεν έχει διαθέσιμα, οι δυνατότητες είναι είτε μέσω ενός ειδικού τέλους απαλλοτριώσεων είτε μέσω δανεισμού από Τράπεζες ή από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (ΤΠΔ).
Φυσικά όπως καταλαβαίνουμε όλοι και οι δύο τρόποι επιβαρύνουν τους κατοίκους της πόλης. Το τέλος απαλλοτριώσεων είναι άμεσο τέλος για κάποια χρόνια, ενώ το δάνειο επιβαρύνει έμμεσα αφού τα τοκοχρεολύσια που θα πληρωθούν θα αφαιρεθούν από υπηρεσίες που θα είχαν οι πολίτες.
Εμείς επιλέξαμε αρχικά το τέλος απαλλοτριώσεων, προσπαθώντας ταυτόχρονα, με μια μικρή επιβάρυνση σε κάθε συμπολίτη μας να απαλλοτριώσουμε τους ελεύθερους χώρους προς όφελος της πόλης (πλατείες, πράσινο, χώροι αναψυχής) και να μην μειωθούν οι προσφερόμενες υπηρεσίες στους πολίτες.
«Ένα χαμηλό ποσό με μεγάλο κοινωνικό αντίκτυπο στην πόλη»
Πρόκειται για ένα χαμηλό ποσό με μεγάλο κοινωνικό αντίκτυπο στην πόλη, στην ποιότητα ζωής αλλά και στις ίδιες τις αξίες της ιδιοκτησίας, αν το δούμε οικονομικά.
Στην πορεία προς την θέσπιση του τέλους ακούσαμε με προσοχή τις αιτιάσεις των δυνάμεων σε αντιπολίτευσης. Φυσικά δεν τις συμμεριζόμαστε. Ακούσαμε και ένα τμήμα της κοινωνίας το οποίο είτε σχημάτισε άποψη αυτοτελώς, είτε μέσω της επιρροής άλλων και το οποίο είναι αντίθετο με το τέλος απαλλοτρίωσης.
Λαμβάνοντας υπόψη τις θέσεις αυτές αποφασίσαμε να μην προχωρήσουμε στη θέσπιση του τέλους απαλλοτριώσεων.
Φυσικά το πρόβλημα παραμένει άλυτο, η πόλη δεν κατοχυρώνει τους χώρους που έχει ανάγκη και ο Δήμος δεν έχει τη δυνατότητα να αναζητήσει χρηματοδοτήσεις από το κράτος για την απόκτηση και την διαμόρφωσή τους, όπως κανένας Δήμος άλλωστε σύμφωνα με το νόμο.
«Η μόνη επιλογή που απομένει…»
Η μόνη επιλογή που απομένει όταν τεθεί το πρόβλημα επί τάπητος θα είναι το δάνειο ή η αποδέσμευση των χώρων και η ανοικοδόμησή τους, κάτι που θα χαροποιήσει κάποιους κατασκευαστές αλλά δεν θα ωφελήσει την πόλη.
Εμείς θα χρησιμοποιήσουμε όταν παραστεί ανάγκη τον μοναδικό πλέον τρόπο που απομένει, αυτόν του δανεισμού κατά περίπτωση. Αυτό άλλωστε πράττουν όλοι οι υπόλοιποι Δήμοι που δεν βάζουν ειδικό τέλος ανεξάρτητα των πολιτικών αποχρώσεων, δηλαδή και οι κομμουνιστές δήμαρχοι.
Και εκεί θα ξανακριθούμε όλοι και κυρίως όσοι αρνούνται το ειδικό τέλος απαλλοτρίωσης, για το αν εννοούν όσα λένε, ότι θέλουν αυτούς τους χώρους ως δημόσιους ή με τις αντιδράσεις τους συνεπικουρούν τους ιδιώτες που εποφθαλμιούν οικόπεδα – φιλέτα στην πόλη μας».
