Αντάλλαξαν αιχμές, προσπάθησαν να εντυπωσιάσουν, αγχώθηκαν για να κερδίσουν την ψήφο των αναποφάσιστων, αστειεύτηκαν, έπεσαν σε «παγίδες», αλλά τελικώς δεν μπόρεσαν να αποκρύψουν αυτό που όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται. Ότι, δηλαδή, όλη η φασαρία γίνεται όχι για το πώς θα επιβιώσει η χώρα εντός του τρίτου σκληρού μνημονίου, αλλά για το ποιος θα είναι ο νέος «ένοικος» και με ποιους «συγκατοίκους» στο Μέγαρο Μαξίμου από τις 21 του μηνός.
Αλέξης Τσίπρας και Βαγγέλης Μεΐμαράκης δεν αναφέρθηκαν ούτε για μία στιγμή, κατά τη διάρκεια της τηλεμαχίας τους, στο πρόγραμμα που θα εφαρμόσουν εάν βρεθούν στην κυβέρνηση, γιατί απλούστατα το πρόγραμμα είναι γνωστό και έχει έρθει υπογεγραμμένο από τις Βρυξέλλες. Κι ευτυχώς, θα προσθέταμε, γιατί το εγχώριο πολιτικό σύστημα, αν και χρόνια έβλεπε τη χώρα να πηγαίνει με ταχύτητα πάνω στα βράχια, αντί να αποτρέψει τη μοιραία σύγκρουση, προτιμούσε να «αποκοιμίζει» τους «επιβάτες».
Τώρα, πλέον, το θέμα δεν είναι ποιο πρόγραμμα θα εφαρμοστεί, αλλά ποιος μπορεί να εφαρμόσει με συνέπεια και υπευθυνότητα τις ήδη ανειλημμένες δεσμεύσεις μας, προκειμένου -όσο συντομότερα γίνεται- η όποια διαπραγματευτική ομάδα να έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία ώστε να αλλάξει μερικές από τις πολλές επώδυνες παραμέτρους του νέου μνημονίου.
Δυστυχώς, όμως, η τηλεοπτική αναμέτρηση των δύο «μονομάχων» δεν κατάφερε να ρίξει… φως ούτε σε αυτό το σημείο, αφού οι δύο πρωταγωνιστές περιορίστηκαν σε ατάκες που αποσκοπούσαν να συγκινήσουν μόνο τα κομματικά ακροατήρια των δύο πλευρών.
Ας ελπίσουμε ότι έφταιγε το άγχος των πολιτικών αρχηγών και όχι η αδυναμία τους να συνειδητοποιήσουν ότι, έστω και με τον δύσκολο τρόπο, κάποιοι πολίτες έχουν αντιληφθεί την πολιτική μετριότητα που κυβέρνησε και κυβερνά τον τόπο τα τελευταία χρόνια…
