Πυρκαγιά στο Ξυλόκαστρο: «Δεν έχουμε νερό» – Καταγγέλλουν έλλειψη συντονισμού και ολιγωρία

Την ώρα που η πυρκαγιά που ξέσπασε το μεσημέρι της Κυριακής 29 Σεπτεμβρίου στο Ξυλόκαστρο συνεχίζει να καίει εκτεταμένες εκτάσεις, κάποιοι άνθρωποι που ζουν την καταστροφή από πρώτο χέρι έχουν φθάσει στα όρια των αντοχών τους. Ένας από αυτούς είναι η πρώην συνάδελφος (ναι, ευτυχώς μας… χαιρέτισε νωρίς επαγγελματικά) Ιωάννα Δούρη, που περιγράφει με πολύ «ζωντανό» τρόπο την καταστροφή, την αγωνία, τον αγώνα, αλλά και την απογοήτευση που επικρατούν στην περιοχή.

Δικό της το ρεπορτάζ και οι φωτογραφίες, που αποτυπώνουν μια -δυστυχώς- γνώριμη, επαναλαμβανόμενη εικόνα της εθνικής μας ετοιμότητας…

Κυριακή απόγευμα. Ενημερωνόμαστε ότι η φωτιά τρέχει πλέον ανεξέλεγκτα και πηγαίνει προς Καλλιθέα Κορινθίας, στο χωριό της μητέρας μου, οπότε και φεύγουμε με τον αδερφό μου από Αθήνα εσπευσμένα.

Έχει πλέον πέσει ο ήλιος. Μπαίνοντας στον κόμβο της Λυκοποριάς βλέπουμε αστυνομία και στρατό. Συνεχίζουμε στη Λυκοποριά και κατευθυνόμαστε προς Καλλιθέα Κορινθίας με το ρεύμα στις κολόνες να κόβεται και να επανέρχεται. Τα αγροτικά αυτοκίνητα φορτωμένα με βυτία νερού οδηγούν προσεκτικά προς κάθε κατεύθυνση.

Στρίβουμε για το χωριό, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 7′ από τη θάλασσα. Ένα κόκκινο πέπλο απλώνεται παντού και βλέπουμε μόνο φώτα αυτοκινήτων που τρέχουν και τη φωτιά να καλύπτει μια τεράστια ζώνη. Κάπου εκεί κόβεται κάθε συζήτηση.
– Ρε Πάνο, θα μας αφήσουν να περάσουμε;
– Θα μας αφήσουν.

Μπαίνοντας στο χωριό – Ο πόλεμος ξεκινά

Μπαίνουμε στο χωριό και βλέπουμε κόσμο στα καφενεία και σε υψώματα να κλαίει, να αγναντεύει, να περιμένει. Κυρίως ηλικιωμένοι. Κατευθυνόμαστε στο σπίτι μας, όπου υπάρχουν πυροσβεστικά και πυροσβέστες που μας υποδεικνύουν πού και πώς να παρκάρουμε ώστε να μπορούμε να φύγουμε, αν κάτι πάει στραβά. Οι θείοι έχουν ήδη φορτώσει βαρέλια με νερό και ξεκινάμε να καταβρέχουμε το σπίτι και τους τοίχους. Είμαστε όλοι αμίλητοι με πετσέτες στο στόμα για να μπορούμε να αναπνεύσουμε, παρακολουθώντας τη φωτιά που έχει καλύψει όλο το βουνό και τρέχει προς εμάς. Οι πιο ευάλωτοι, με τον σκύλο, φεύγουν προς το καφενείο.

– Πάρτε ό,τι θέλετε από το σπίτι, μας λέει ο θείος.

Αργότερα, η θεία μού είπε ότι πήρε στην τσάντα της μόνο δύο φωτογραφίες. Μία του παππού και μία της γιαγιάς.

Το ρεύμα κόβεται και πλέον είμαστε με φακούς από το κινητό και με τα φώτα των πυροσβεστών. Σε λίγα μόλις λεπτά η φωτιά πηδάει στην αυλή του διπλανού σπιτιού και ταυτόχρονα στα 50 μέτρα φουντώνει κάτω από το γεφύρι. Εκεί ξεκινάει ο πόλεμος. Ξέρουμε ότι αν η φωτιά περάσει τον δρόμο και συνεχίσει στη ρεματιά υπάρχει κίνδυνος, όχι μόνο για τα σπίτια και το χωριό, αλλά κίνδυνος ότι μπορεί να μας κυκλώσει. Αρκετή ώρα μετά η φωτιά περιορίζεται.

«Δεν έχουμε νερό. Έχουμε ενημερώσει εδώ και δύο ώρες…»

Ξεκουραζόμαστε και περιμένουμε. Πλέον κάποιοι δεν έχουμε κινητά, οι μπαταρίες έχουν πεθάνει. Δεν ξέρουμε τι ώρα έχει πάει μέχρι που βλέπουμε τις πρώτες αναζωπυρώσεις. Πλησιάζουμε τους πυροσβέστες και τους λέμε ότι πρέπει να τη σβήσουμε τώρα.

– Δεν έχουμε νερό. Έχουμε ενημερώσει εδώ και δύο ώρες. Περιμένουμε, μας απαντούν.

Έχουμε πλέον μείνει με ένα βαρέλι με νερό, δύο λάστιχα με ελάχιστη ροή και τέσσερις κουβάδες. Η μάνα μου παίρνει τηλέφωνα τους ανθρώπους μας, νέους της τοπικής αυτοδιοίκησης και ζητάμε βοήθεια. Έρχονται κάποιοι με μηχανάκια και τους επιβεβαιώνουμε ότι πρέπει να ανεφοδιάσουμε.

Ξεπηδάνε νέες φλόγες σε κολόνες της ΔΕΗ και σε πεύκα, τα πεζοπόρα τμήματα προσπαθούν να τις φτάσουν με τη βοήθεια των ντόπιων και περίπου μία ώρα αργότερα έρχονται δύο οχήματα εθελοντών για ανεφοδιασμό και ευτυχώς γεμίζουμε με νερό. Να σημειωθεί ότι μέχρι εκείνη την ώρα είχαμε βάλει τα λάστιχα μέσα στο πυροσβεστικό για να γεμίσει (άραγε, πόση ώρα χρειάζεται για να γεμίσει ένα πυροσβεστικό με το λάστιχο; Ώρες, μέρες, χρόνια;).

Ύπνος με βάρδιες σε ένα σκηνικό που μυρίζει θάνατο

Οι πυροσβέστες πέφτουν πάνω στα νέα μέτωπα και τα περιορίζουν. Κάπου τα ξημερώματα κοιμόμαστε με βάρδιες, ενώ ένας από εμάς έχει βάλει το κινητό σε power bank, για να έχουμε μπαταρία, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Ξημερώνει και βγαίνουμε έξω. Καμένο τοπίο. Στάχτη παντού. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και πηγαίνουμε στη Λυκοποριά για να πάρουμε καφέ, νερό και τρόφιμα, μιας και δεν έχουμε ρεύμα. Στον δρόμο μαθαίνουμε ότι ο Δημήτρης και ο Βασίλης, ο Βασίλης κι ο Δημήτρης βρέθηκαν νεκροί.

Σε κάποιες τέτοιες ειδήσεις ο εγκέφαλός σου κάνει ώρα να συντονιστεί. Υπάρχει μια άρνηση. Ακόμη κι όταν έρχονται δάκρυα στα μάτια σου, ο εγκέφαλος αρνείται να συντονιστεί.

Σήμερα, τρίτη μέρα, η φωτιά συνεχίζεται

Σήμερα, Τρίτη 1 Οκτωβρίου, η φωτιά συνεχίζει να μαίνεται για τρίτη μέρα. Έχουμε πλέον πάνω από 50.000 στρέμματα καμένα στην περιοχή, με το μέτωπο αυτή τη στιγμή να βρίσκεται σε Ζάχολη και Σοφιανά και τις πυροσβεστικές δυνάμεις να προσπαθούν να το περιορίσουν. Αυτή τη στιγμή, μαθαίνουμε ότι κατευθύνεται στο Δενδρό.

Στις τηλεοπτικές ειδήσεις το θέμα περνά στα ψιλά. Κάποια μικρά ρεπορτάζ μπαίνουν εμβόλιμα στη ροή και δίνουν συνοπτικά νέα τη στιγμή που όσοι έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητά μας (υπάρχει κανονικότητα μετά από ένα τέτοιο συλλογικό τραύμα;) προσπαθούμε να ενημερωθούμε μέσα από το Facebook και μέσω μηνυμάτων για να μάθουμε τι συμβαίνει. Οι κάτοικοι καταγγέλλουν ένα μπάχαλο από πλευράς συνεννόησης και συντονισμού.

Ανοίγω σήμερα ένα από τα κανάλια της κρατικής τηλεόρασης και ακούω ότι η φωτιά έχει πάρει «ανησυχητικές» διαστάσεις. Ανησυχητικές… Να πούμε σε αυτό το σημείο ότι η ανησυχία είναι το αίσθημα του φόβου για κάτι που ίσως ακολουθήσει. Στην περίπτωσή μας οι διαστάσεις είναι καταστροφικές, αποκαρδιωτικές, σπαρακτικές. Μπορώ να βρω πολλούς ακόμη επιθετικούς προσδιορισμούς. Πάντως, όχι «ανησυχητικές». Επόμενη είδηση είναι αυτή για το… πλεόνασμα, όπου και κλείνω την τηλεόραση.

«Σας ζητάμε συγγνώμη αλλά είμαστε λίγοι»

«Σας ζητάμε συγνώμη για την καταστροφή αυτή αλλά είμαστε λίγοι. Δεν φτάνουν οι πυροσβέστες, δεν πήραν πυροσβέστες, ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ. 4.000 τα κενά στο Πυροσβεστικό Σώμα», αναφέρουν οι εποχικοί πυροσβέστες σε ανάρτησή τους.

Μας ζητούν συγγνώμη που τι; Συγγνώμη που περιμένουν εντολές και έχουν δεμένα τα χέρια; Συγγνώμη που ξενυχτούν μαζί μας, μακριά από τα σπίτια τους; Συγγνώμη που τους στέλνουν από κάθε περιοχή της Ελλάδας χωρίς οργάνωση και σχέδιο; Συγγνώμη που ρίχνονται στη φωτιά άυπνοι, κουρασμένοι και καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια;

Πότε επιτέλους σε αυτή τη χώρα θα ζητήσει συγγνώμη ο πραγματικός υπεύθυνος;

Ζητούσαμε εναέρια βοήθεια από την πρώτη μέρα, αλλά έλεγαν ότι η φωτιά είναι υπό έλεγχο. Γι’ αυτό καίει τρεις μέρες; Το Σάββατο βράδυ η φωτιά έφτασε στη Λυγιά και παραλίγο να σταματήσει στη θάλασσα.

Τελικά έχει πάτο το βαρέλι ή έχει «ανησυχητικά» μεγάλο βάθος;

Η φωτιά συνεχίζεται… Ημέρα τρίτη.