Επικίνδυνοι… ακροβατισμοί με παιδικές χαρές & αθλητικούς χώρους

Το ότι η έννοια πρόληψη είναι σχετικά άγνωστη στο εθνικό μας λεξιλόγιο είναι λίγο πολύ γνωστό. Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που το συγκεκριμένο «κουσούρι» έχει δραματικές συνέπειες και κάποιες φορές στοιχίζει και σε ανθρώπινες ζωές. Δύο παραδείγματα από τον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι αρκετά για να αποδείξουν του λόγου το αληθές και να μας προβληματίσουν.

Πρώτο παράδειγμα: Το τραγικό δυστύχημα στο υπαίθριο λούνα παρκ του Ελληνικού, τον φετινό Απρίλιο, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός 13χρονου αγοριού και τον σοβαρό τραυματισμό της 9χρονης αδελφής του, «αφύπνισε(;)» την ελληνική Πολιτεία, που έβαλε ασφυκτική χρονική προθεσμία στους Δήμους να πιστοποιήσουν όλες τις παιδικές χαρές τους έως τις 30/6/2014. Αποτέλεσμα; Οι παιδικές χαρές λειτουργούν… μια χαρά και δυο τρομάρες χωρίς καμία πιστοποίηση, υπό τη σιωπηρή ανοχή-παράταση του αρμόδιου υπουργείου.

Δεύτερο παράδειγμα: Μετά από πιέσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η προθεσμία για τις αδειοδοτήσεις αθλητικών εγκαταστάσεων των Δήμων, που έληγε στο τέλος Αυγούστου, πήρε παράταση έως τον Φεβρουάριο του 2015. Άρα, μπορούν κάλλιστα οι αθλητικοί χώροι, που παρέμεναν κλειστοί, ελλείψει αδειοδοτήσεων, από την 1η Σεπτεμβρίου, να λειτουργήσουν… κανονικά.

Στην απευκταία περίπτωση που σημειωθεί κάποιο τραγικό συμβάν σε μη πιστοποιημένη παιδική χαρά 
ή σε μη αδειοδοτημένη αθλητική εγκατάσταση, ποιος θα φέρει την ευθύνη; 
Ο Δήμος που τη λειτουργεί, ενώ δεν πληροί τις προδιαγραφές που θέτει ο Νόμος ή η κεντρική εξουσία 
που έδωσε που έδωσε χρονική παράταση στην υποχρέωση του Δήμου να συμμορφωθεί;

Τι κοινά έχουν οι δύο υποθέσεις

Οι δύο παραπάνω υποθέσεις εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, τα οποία και αναδεικνύουν την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τα πράγματα.

Η πρώτη ομοιότητα είναι ότι και στις παιδικές χαρές και στους αθλητικούς χώρους οι απαραίτητες αλλαγές είχαν ζητηθεί από τους αρμόδιους φορείς έγκαιρα.

Επίσης, και στις δύο περιπτώσεις οι παρατάσεις που δόθηκαν δεν είναι οι πρώτες.

Τόσο στο θέμα των παιδικών χαρών, όσο και σε εκείνο των αθλητικών εγκαταστάσεων, οι δήμοι προβάλλουν ως επιχείρημα για τη μη συμμόρφωσή τους μέχρι σήμερα στα όσα απαιτούν οι νόμοι της Πολιτείας την έλλειψη των απαιτούμενων πόρων.

Πού ευθύνεται και πού όχι η Τοπική αυτοδιοίκηση

Για να προσπαθήσουμε να είμαστε όσο πιο αντικειμενικοί γίνεται, η πλευρά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχει, ως ένα βαθμό, δίκιο να διαμαρτύρεται.

Για παράδειγμα, οι νέες δημοτικές αρχές, ουσιαστικά με το που ανέλαβαν, παρέλαβαν κλειστούς αθλητικούς χώρους, άρα ήταν αδύνατον να αντιμετωπίσουν το θέμα.

Επίσης, οι περικοπές χρηματοδότησης στην Αυτοδιοίκηση έχουν καταστήσει εξαιρετικά προβληματική τη λειτουργία της.

Στην περίπτωση τουλάχιστον των αθλητικών εγκαταστάσεων, που πέρασαν από το κεντρικό κράτος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, αναρωτιέται κανείς γιατί να πρέπει να μιλάμε για ζητήματα νομιμοποίησης και αδειοδοτήσεων.

Τέλος, εάν τηρούνταν οι σχετικές χρονικές προθεσμίες, σχεδόν το σύνολο των παιδικών χαρών και των αθλητικών εγκαταστάσεων της χώρας θα έβαζαν λουκέτο, καθώς ελάχιστες από αυτές πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις λειτουργίας. Το αποτέλεσμα θα ήταν να δημιουργηθεί μείζον κοινωνικό θέμα (πού θα έπαιζαν τα παιδιά μας, πού θα αθλούμασταν, που θα μπορούσαν να ασκήσουν τις δραστηριότητές τους τα αθλητικά σωματεία κ.ο.τ.).

Ωστόσο, οι εκπρόπωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν κι αυτοί τις ευθύνες τους για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

Για παράδειγμα, δεν βρίσκοναι όλοι οι Δήμοι σε δεινή οικονομική θέση, οπότε θα μπορούσαν να είχαν φροντίσει να συμμορφωθούν με τις νέες προδιαγραφές που έθετε η Πολιτεία για τις παιδικές χαρές και τις αθλητικές εγκαταστάσεις.

Η τήρηση της νομοθεσίας και η παραγωγή ποιοτικού έργου από πλευράς Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε όλους τους τομείς -μεταξύ των οποίων και οι υποδομές- δεν πρέπει να επιβάλλεται εσαεί από τον φόβο κάποιου ελέγχου -αν και όποτε αυτός πραγματοποιηθεί- αλλά από τη συνειδητή ανάγκη παροχής υψηλού επιπέδου υπηρεσιών και αγαθών προς τους πολίτες-δημότες.

Η πίεση που ενίοτε ασκούν τα θεσμικά όργανα της Αυτοδιοίκησης προς την κεντρική εξουσία για την παράταση χρονικών προθεσμιών αναφορικά με ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν, καλό είναι ορισμένες φορές να ασκείται και προς τους Δήμους, προκειμένου να αυξήσουν την αποτελεσματικότητά τους στην εκτέλεση των υποχρεώσεών τους.

Η επικίνδυνη «ταμπακιέρα»

Φθάσαμε, λοιπόν, στο σήμερα. Ένα σήμερα που διατηρεί, έστω υπό προθεσμία, ανοιχτές τις παιδικές χαρές και εν λειτουργία τις αθλητικές εγκαταστάσεις. Με δεδομένο ότι οι προσαρμογές που απαιτεί η Πολιτεία στους εν λόγω χώρους δεν γίνεται για τυπικούς λόγους, αλλά για να διασφαλιστεί, μεταξύ άλλων, η ασφάλεια όσων τους χρησιμοποιούν, τίθενται ορισμένα σοβαρά ερωτήματα: Στην απευκταία περίπτωση που σημειωθεί κάποιο τραγικό συμβάν σε μη πιστοποιημένη παιδική χαρά ή σε μη αδειοδοτημένη αθλητική εγκατάσταση, ποιος θα φέρει την ευθύνη; Ο Δήμος που τη λειτουργεί, ενώ δεν πληροί τις προδιαγραφές που θέτει ο Νόμος; Η κεντρική εξουσία που έδωσε χρονική παράταση στην υποχρέωση του Δήμου να συμμορφωθεί; Και τι σημαίνει παράταση; Ότι θα κάνω τις απαιτούμενες αλλαγές, αλλά ενδιάμεσα θα λειτουργώ ένα χώρο, εις γνώσιν μου ότι αυτός ενδεχομένως είναι επικίνδυνος για τους χρήστες του;

Δυστυχώς, η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί να είναι άλλη από το γνωστό… εθνικό ρητό μας «ο Θεός να βάλει το χέρι του». Θα προσθέταμε δε, «και να δώσει φώτιση» σε αυτούς που μας κυβερνούν, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, μήπως και αποφασίσουν κάποια στιγμή, τουλάχιστον σε θέματα που σχετίζονται άμεσα με την υγεία και ασφάλεια των πολιτών-δημοτών, να λειτουργήσουν στα πρότυπα των υπόλοιπων προηγμένων χωρών…