Λαϊκή Συσπείρωση Αγίας Παρασκευής: Αγώνας για μέτρα προστασίας της ζωής του λαού, των δασών και του περιβάλλοντος

Αντιπροσωπεία της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ Αγίας Παρασκευής με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Ηλία Τσιμπουκάκη, επισκέφηκε την Δευτέρα 17-7 το πρωί την Πολιτική Προστασία και τους εθελοντές του ΣΕΠΒΑΤΥ. Αυτά που για μιά ακόμη φορά διαπιστώσαμε, όσον αφορά την πρόληψη, τις υποδομές και το προσωπικό με τραγικό τρόπο αναδείχτηκαν μετά από λίγη ώρα με τις πυρκαγιές που ξέσπασαν και δεν έχουν ακόμα ελεγχθεί.

Μόνο οργή προκαλούν οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης πως «γίνεται ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό», «φωτιές είχαμε και θα έχουμε», «φέτος δόθηκαν 25 εκατ. ευρώ στους δήμους για πυροπροστασία»… ότι εξασφαλίστηκαν τα «περισσότερα μέσα από ποτέ». Ξανά φέτος όλα φορτώνονται στην «κλιματική κρίση» και τα «πρωτόγνωρα φαινόμενα». Ωστόσο η «εύφλεκτη ύλη» που κατακαίει φυσικό πλούτο και λαϊκές περιουσίες συσσωρεύεται χρόνια τώρα από την πολιτική που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις. Είναι η πολιτική που αντιμετωπίζει το δάσος και τη γη ως εμπόρευμα, την ολοκληρωμένη προστασία ως «κόστος», την παράδοση των ορεινών όγκων στους επιχειρηματικούς ομίλους ως «πράσινες» επενδυτικές ευκαιρίες, για τις οποίες οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης αποτελούν τον «καταλύτη».

Αυτήν την πολιτική υπηρετούν οι δασοκτόνοι εμπρηστικοί νόμοι όλων των κυβερνήσεων, που ψηφίζονται κατά παραγγελία των επιχειρηματικών ομίλων, όπως για «φαστ τρακ» άδειες, για εκπτώσεις στις περιβαλλοντικές μελέτες κ.ο.κ. Είναι το ίδιο δασοκτόνο πλαίσιο που μετατρέπει τον Υμηττό από δασικό ορεινό όγκο, ζωτικής σημασίας για το λαό της Αττικής που χρήζει προστασίας, σε «Περιφερειακό Πάρκο» με «αστικό πράσινο» που επιτρέπονται ποικίλες «χρήσεις» προς όφελος των
επιχειρηματικών ομίλων. Μπροστά στο έγκλημα, επιστρατεύεται ξανά η «ατομική ευθύνη», αφού όπως λέγεται από
χτες, «όσα μέσα και να εξασφαλίσουμε, θα είναι ανεπαρκή όσο ο …γείτονας δεν καθαρίζει το οικόπεδο…».

Αλήθεια, η «ατομική ευθύνη» και η «κλιματική κρίση» φταίνε

 για τις τουλάχιστον 4.500 κενές θέσεις στην Πυροσβεστική;
 για το ότι πυροσβέστες που δεν ξέρουν πού να πρωτοπάνε για να επιχειρήσουν, μετατρέπονται πλέον σε «διασώστες» για ασθενοφόρα, αφού έτσι εξοικονομούνται «πόροι» και συντηρείται το πεδίο επιχειρηματικής δράσης;
 για το ότι δεν έχουν ανοίξει έγκαιρα αντιπυρικές ζώνες με χιλιάδες στρέμματα δάσους απροσπέλαστα σε προσωπικό και οχήματα, αφού κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε τα «πλεονάσματα»;

 για τον χωροταξικό σχεδιασμό του κεφαλαίου που δημιουργεί τελικά το εκρηκτικό «κοκτέιλ», ακαθάριστου δάσους με κατοικίες και βιομηχανίες, που γεννά φωτιά μέσα στη φωτιά;
 για το ότι διατηρούν τον διαχωρισμό της διαχείρισης και προστασίας των δασών, με την ουσιαστική κατάργηση των δασικών υπηρεσιών, από την αντιπυρική τους προστασία;

Αυτό που αποδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο είναι ότι ο λαός δεν έχει απέναντί του γενικά κάποιους «ανεύθυνους» και «ανεπαρκείς», αλλά ένα κράτος επιλεκτικά ανίκανο να προστατεύσει δάση περιουσίες και ζωές, απολύτως εχθρικό για τις ανάγκες του, αφού είναι φτιαγμένο για να υπηρετεί τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων. Γι’ αυτό μετατρέπει σε «ακραίο» ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Το κράτος που εξακολουθεί να παλεύει χωρίς πυροσβεστικά οχήματα, με καναντέρ άνω των 45 ετών να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές είναι το ίδιο με αυτό που δαπανά 2 δισ. ευρώ για τα ΝΑΤΟικά Rafale, με τις ψήφους των ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, ενώ προετοιμάζει εξοπλιστικό «μαμούθ» πρόγραμμα με F-35 απ’ τις ΗΠΑ. Εξοπλισμούς όχι για την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ στην
ιμπεριαλιστική σύγκρουση με τη Ρωσία.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν αλλού να στηριχτούν παρά μόνο στην οργάνωσή τους, στην αλληλεγγύη και τη διεκδίκηση. Το σύνθημα «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό» πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τη δράση συνδικάτων και λαϊκών φορέων.
Με την καταδίκη της εγκληματικής πολιτικής που συνεχίζεται ανεξάρτητα απ’ την εκάστοτε κυβέρνηση, εφαρμόζεται ενιαία από Δήμους και Περιφέρειες με ευθύνη των ίδιων δυνάμεων που κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα. Να κλιμακωθεί με την πάλη για τη συνολική ανατροπή βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο: τους επιχειρηματικούς ομίλους που με την «ανάπτυξή» τους, είτε «πράσινη» είτε «μαύρη», τσακίζουν το λαό.