Η Αυτοδιοίκηση πρέπει ν’ αντιδράσει πριν γίνει «Ιφιγένεια»

Μετά την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και τον «ανένδοτο» πόλεμο που έχει κηρύξει ο πρόεδρός της, Γιώργος Πατούλης, ενάντια στον υπουργό Εσωτερικών, Πάνο Σκουρλέτη, με αφορμή το πολυνομοσχέδιο για τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και η Ένωση Περιφερειών Ελλάδος (ΕΝΠΕ) «κρούει» με τη σειρά της τον «κώδωνα του κινδύνου».

Ο πρόεδρός της, Κώστας Αγοραστός, επικαλούμενος στοιχεία του πολυνομοσχεδίου, αλλά και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2018-2021, προειδοποιεί ότι απειλούνται με «λουκέτο» νευραλγικές υπηρεσίες των Περιφερειών. Ο λόγος είναι, όπως εξηγεί, η προβλεπόμενη νέα περικοπή των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων κατά 35%, αλλά και η περαιτέρω απομείωση του προσωπικού των ΟΤΑ.

Οι πρόεδροι των δύο κορυφαίων θεσμικών παραγόντων της Αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού, δηλαδή οι άνθρωποι που, αν μη τι άλλο, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα όσα συμβαίνουν στους Δήμους και τις Περιφέρειες της χώρας, φωνάζουν -σε όλους τους τόνους- ότι τα σχεδιαζόμενα μέτρα ουσιαστικά ακυρώνουν οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική αλλαγή στον «Καλλικράτη» και, ακόμη χειρότερα, απειλούν με «απονέκρωση» την ίδια την Αυτοδιοίκηση. Γιατί, λοιπόν, η κυβέρνηση δείχνει «να σφυρίζει αδιάφορα», εμμένοντας στις αποφάσεις της;

Αν βασιστούμε στις εκτιμήσεις του προέδρου της ΚΕΔΕ, όλα οφείλονται στις «ιδεοληψίες» του υπουργού, τον οποίο κάλεσε πρόσφατα τον πρωθυπουργό να «καρατομήσει». Αν ο κ. Πατούλης έχει δίκιο, ίσως αυτό να είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο για την Αυτοδιοίκηση. Αργά ή γρήγορα, οι εμμονές του κ. Σκουρλέτη θα αποκαλυφθούν σε βαθμό που ο πρωθυπουργός δεν θα μπορέσει παρά να λάβει κάποια μέτρα. Όμως, πολύ φοβούμαστε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Μόνο ως ιδεοληψία μπορεί να χαρακτηριστεί η εμμονή ορισμένων να πιστεύουν 
ότι «ακρωτηριάζοντας» την Αυτοδιοίκηση θα σώσουν το κοινωνικό σώμα. 

Ο κ. Σκουρλέτης δεν αποφασίζει μόνος του, ούτε ακολουθεί «προσωπική» πολιτική, έστω κι αν είναι σίγουρο ότι ειδικά με τον κ. Πατούλη δεν έχει καταφέρει -αν και θα όφειλε- να βρει κάποιο τρόπο επικοινωνίας. Ο υπουργός είναι υποχρεωμένος να κινηθεί στο ασφυκτικό πλαίσιο που η ίδια η κυβέρνηση δημιούργησε γύρω της.

Καθυστερώντας δραματικά να κλείσει τη συμφωνία, αύξησε πολύ τον λογαριασμό για την ελληνική οικονομία και τώρα, πιεζόμενη σκληρά από τους δανειστές, προσπαθεί να κόψει απ’ όπου μπορεί για να της βγουν τα νούμερα. Και το κάνει άγαρμπα, πανικόβλητα και κυρίως, χωρίς καμία προοπτική επιτυχίας. Όσο θα περικόπτει, τόσο θα «κλαδεύει» την όποια προοπτική ανάπτυξης και θ’ απομακρύνεται από τους στόχους των πλεονασμάτων. Από εδώ και πέρα, η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να κινείται «μοιραία, δειλή κι άβουλη αντάμα» στον «φαύλο κύκλο» στον οποίο η ίδια επέλεξε να εισέλθει.

Τι σημαίνει αυτό για την Αυτοδιοίκηση; Δυστυχώς, τα πράγματα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Δήμοι και Περιφέρειες θ’ αποτελέσουν, για άλλη μια φορά, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια, την «Ιφιγένεια» που πρέπει να θυσιαστεί, καθώς έτσι πιστεύουν κάποιοι ότι θα φυσήξει ούριος άνεμος στα πανιά της οικονομίας. Και σε αυτό το σημείο ίσως ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ έχει δίκιο όταν μιλά για ιδεοληψίες. Γιατί μόνο ως ιδεοληψία μπορεί να χαρακτηριστεί η εμμονή ορισμένων να πιστεύουν ότι «ακρωτηριάζοντας» την Αυτοδιοίκηση θα σώσουν το κοινωνικό σώμα. Θα έπρεπε ίσως να γνωρίζουν ότι οι ακρωτηριασμοί, έστω κι ως έσχατη λύση, μπορούν όντως να διασώσουν τον ασθενή, αρκεί να μην αφορούν ζωτικά όργανά του. Και η Αυτοδιοίκηση αποτελεί ζωτικό όργανο της ελληνική κοινωνίας, διασφαλίζοντας ακόμη ένα στοιχειωδώς ανεκτό επίπεδο διαβίωσης για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, που στερούνται των βασικών αγαθών. Η «αποκοπή» του θα προκαλέσει τον «ξαφνικό θάνατο» του «ασθενή».

Εκτός κι αν πριν από το τελικό στάδιο, ο ίδιος ο «ασθενής» αντιληφθεί τι του… ξημερώνει κι αντιδράσει, πεταχτεί από το «κρεβάτι» του κι απαιτήσει να του δοθεί πίσω η ζωή που του στερούν οι «πειραματισμοί» των «μαθητευόμενων μάγων» (μπλε, πράσινων, ροζ, δεν έχει σημασία). Και σε τούτο η Αυτοδιοίκηση έχει χρέος να συμβάλλει, μέσω της ενημέρωσης – παρότρυνσης – κινητοποίησης των τοπικών κοινωνιών, προκειμένου όλοι μαζί να υπερασπιστούμε το τελευταίο «ανάχωμα» που μας απέμεινε στην κρίση…

Οι καιροί ου μενετοί…