Οι καπνοί των πυρκαγιών δεν καλύπτουν τις υπαρκτές ευθύνες…

Κουραστήκαμε να μιλάμε για «επόμενες μέρες». Επόμενες μέρες από τα μνημόνια, επόμενες μέρες από την πανδημία, επόμενες μέρες από τις φωτιές…

Από τις φωτιές στις πλημμύρες

Οι εικόνες από τη Βόρεια Αττική (και δυστυχώς όχι μόνο σε αυτήν) μετά το πέρασμα της πυρκαγιάς δεν είναι μόνο αποκαρδιωτική, αλλά «υφαίνει» και τα εφιαλτικά σενάρια του πολύ κοντινού μέλλοντος. Πολύ γρήγορα τα πλάνα με τις πύρινες φλόγες να υψώνονται, τα ελικόπτερα, τα αεροσκάφη, τα πεζοπόρα τμήματα της Πυροσβεστικής, θα αντικαταστήσουν πλημμυρισμένα τοπία, συνεργεία απεγκλωβισμού, ποτάμια που θα παρασέρνουν σπίτια και αυτοκίνητα (ελπίζουμε όχι και ανθρώπους).

Ωστόσο, ούτε οι καπνοί των πυρκαγιών θα καλύψουν τις υπαρκτές ευθύνες όλων όσων κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία χρόνια, ούτε οι ορμητικοί χείμαρροι θα «ξεπλύνουν» τις αμέλειές τους.

«Πύρινα» μέτωπα αλληλεγγύης

Ευτυχώς, υπάρχει και η αλληλεγγύη. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που, αντί να περνούν τον χρόνο τους «ξερνώντας χολή» στα social media, ασκώντας κριτική επί παντός επιστητού, βγήκαν έξω, πήραν μάνικες, βοήθησαν στην πυρόσβεση και αμέσως μετά, διοργάνωσαν δράσεις για τη στήριξη των πυρόπληκτων. Κι άλλοι, ακόμη περισσότεροι, έτρεξαν να προσφέρουν ό,τι μπορούσε ο καθένας για τον άγνωστο συμπολίτη που υποφέρει. Γιατί αυτός ο «άγνωστος», αύριο μπορεί να είναι κάποιος από εμάς…

Ακόμη πιο ελπιδοφόρο είναι ότι σε αυτές τις δράσεις πρωτοστατούν νέοι άνθρωποι. Ναι, άφησαν στην άκρη τα κινητά τους τηλέφωνα και αφιέρωσαν ώρες να πακετάρουν είδη και να συμμετάσχουν στις προσπάθειες συγκέντρωσης ειδών πρώτης ανάγκης, ανταποκρινόμενοι στις προσκλήσεις των δημοτικών αρχών.

Η Αυτοδιοίκηση μπροστά

Δημοτικές αρχές που -δεδομένων των συνθηκών και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν- μόνο άσχημα δεν τα πήγαν. Κινήθηκαν γρήγορα, είτε σε επίπεδο Πολιτικής Προστασίας, είτε σε επίπεδο αρωγής στους πληγέντες. Όλες; Σχεδόν όλες, αλλά όχι με τις ίδιες ταχύτητες. Κάποιες δημοτικές αρχές (κάπου εκεί, ανατολικά των Βορείων…) έχασαν χρόνο για να διαπληκτισθούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πολίτες αναφορικά με την ετοιμότητά τους τις δύσκολες αντιπυρικά ώρες.

Τα δύσκολα είναι μπροστά

Ωστόσο, τα δύσκολα έπονται… Δεν υπάρχει λεπτό για χάσιμο. Περιφέρεια Αττικής και Δήμοι θα πρέπει να «ανασκουμπωθούν» και να λάβουν «χθες» ό,τι αναγκαίο μέτρο είναι δυνατόν ώστε να περιορίσουν τους κινδύνους που θα δημιουργηθούν από τις προσεχείς βροχοπτώσεις (ο Σεπτέμβριος απέχει λίγες ημέρες) στο ακόμα πιο αποστερημένο από πράσινο Λεκανοπέδιο. Η επίκληση της κλιματικής αλλαγής δεν βοηθά πια. Το ξέρουμε ότι είναι εδώ. Αυτό που περιμένουμε να διαπιστώσουμε είναι εάν είναι εδώ και η Πολιτική Προστασία…

Όσο υπάρχουν αυτοί, ίσως μπορούμε να ελπίζουμε…

Και δύο εικόνες, από τις πολλές που ανέδειξαν τα τελευταία δραματικά 24ωρα. Εικόνες που δείχνουν την «άλλη» Ελλάδα. Αυτή που μας εκφράζει, αυτή που ονειρευόμαστε, αυτή που ξεπερνά τα μικρόψυχα, τα ασήμαντα. Αυτή που γιγαντώνεται μέσα από τα μικρά, που προέρχεται από ανθρώπους που περνούν δίπλα μας, αλλά δεν τους δίνουμε καμιά σημασία.

Κι όμως, όταν είδαμε τα ξαπλωμένα παλικάρια της εθελοντικής πυρόσβεσης να «κλέβουν» λίγες ώρες ξεκούρασης και το μοναδικό (με ποιες λέξεις να το περιγράψεις;) στιγμιότυπο του υπαλλήλου του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) που ακουμπά στην πλάτη τον ταλαιπωρημένο άνδρα του Πυροσβεστικού Σώματος, λίγο αφότου του έδωσε τα παπούτσια του (τα δικά του είχαν λιώσει στη φωτιά) για να συνεχίσει το έργο της κατάσβεσης, συγκινηθήκαμε. Μην μείνουμε σε αυτό, όμως. Ας φέρουμε αυτή την εικόνα στο μυαλό μας όταν τους ξανασυναντήσουμε στον δρόμο, στις υπηρεσίες τους, και ας τους δείξουμε εμπράκτως τον σεβασμό που οι ίδιοι κέρδισαν στο πεδίο της μάχης. Στο πραγματικό. Όχι σε αυτό όπου πληκτρολογεί ο γράφων…