Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και… κάποιοι κρυφό καμάρι

Θα μπορούσε να είναι κι αστείο, αν οι συνέπειές του δεν αποδεικνύονταν τραγικές για μια μεγάλη πλειονότητα πολιτών. Ο λόγος για το γεγονός ότι σε κάθε «αποκάλυψη» σκανδάλου ο πολιτικός κόσμος, αλλά και μέρος της κοινωνίας, «συνταράσσονται» και ζητούν επιμόνως να βρεθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι. Κάτι που ελάχιστες φορές έχει συμβεί… Κι όλα αυτά για κάτι που «ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και… κάποιοι κρυφό καμάρι».

Έτσι και με το σκάνδαλο της Novartis ξεσηκώθηκε μέγας ντόρος, νυχθημερόν οι πολιτικοί μας «ταγοί» ανταλλάσουν «πυρά» στα διάφορα ΜΜΕ και από κοντά εμείς, οι υπόλοιποι, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στήνουμε τα «ειδικά» μας «δικαστήρια», αποδίδοντας το είδος της δικαιοσύνης που… ταιριάζει στον καθένα μας.

Το γεγονός ότι αυτό που «αποκαλύπτεται» κάθε φορά είναι γνωστό στους περισσότερους, ότι το συζητάμε στα καφενεία, στη δουλειά, στα σπίτια μας, αν δεν συμμετέχουμε  κιόλας -αμέσως ή εμμέσως- στην εκδήλωσή του, δεν φαίνεται να μας απασχολεί ιδιαίτερα. Εξάλλου, γνώριζε κανείς ότι γίνεται «πάρτι» στον χώρο του φαρμάκου; Πέρασε από κανενός το μυαλό ότι η «μίζα πάει σύννεφο» στις δημόσιες εργολαβίες; Ήταν δυνατόν να αντιληφθεί κάποιος ότι η στενή «διασύνδεση» μεταξύ πολιτικών και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων μπορεί να υποκρύπτει έστω και υποψία χρηματισμού; Όχι, βέβαια! Ως γνωστόν, στη χώρα μας δεν «ευδοκιμούν» τέτοιου είδους «φρούτα»!

_______________________

Όσο δεν αλλάζουν οι κανόνες του «παιχνιδιού», όσο το θεσμικό πλαίσιο θ’ αφήνει τεράστια «παράθυρα» παράκαμψής του, όσο η ατιμωρησία θα παραμένει ως «κεκτημένο» σε αυτή τη χώρα, οι μίζες και η διαφθορά θα «βασιλεύουν» στην ελληνική Δημοκρατία μας.

_______________________

Για να είμαστε ειλικρινείς, τέτοιου είδους διαπλοκές δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Ανθούν οπουδήποτε το οικονομικό όφελος-κέρδος συνιστά πρώτιστη και μοναδική αρχή κάθε συναλλαγής, δηλαδή σχεδόν παντού. Από εκεί και πέρα η όποια διαφοροποίηση έγκειται στην ποσότητα και την ποιότητα της διαπλοκής, καθώς και στον τρόπο αντιμετώπισης του φαινομένου. Σε όλους αυτούς τους τομείς, δυστυχώς, στην Ελλάδα «πρωτοπορούμε».

Από την πιο απλή συναλλαγή, έως το μεγαλύτερο «deal», το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε είναι πώς θα παρακάμψουμε τις διαδικασίες και όχι απαραίτητα για να κερδίσουμε περισσότερα, αλλά ακόμη και για να μπορέσουμε να κάνουμε απλώς τη δουλειά μας ή για να επιβιώσουμε μέσα σε ένα διαμορφωμένο από πριν «διαβρωμένο» σύστημα. Και είναι τουλάχιστον ουτοπικό να πιστεύει κάποιος ότι αυτό μπορεί να το αλλάξει οποιαδήποτε νομοθεσία, προανακριτική ή άλλη επιτροπή. Όσο δεν αλλάζουν οι κανόνες του «παιχνιδιού», όσο το θεσμικό πλαίσιο θ’ αφήνει τεράστια «παράθυρα» παράκαμψής του, όσο η ατιμωρησία θα παραμένει ως «κεκτημένο» σε αυτή τη χώρα, οι μίζες και η διαφθορά θα «βασιλεύουν» στην ελληνική Δημοκρατία μας.

Όλα τα υπόλοιπα είναι για να «γεμίζουμε» τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς χρόνους, αναπαράγοντας πολιτικές αντιπαραθέσεις που είναι τόσο οξύτερες, όσο μεγαλύτερα είναι τα σκάνδαλα που επιδιώκουν να καλύψουν…