Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια…

Παρακολουθώντας κάποιος την ειδησεογραφία των ημερών μπορεί και να αρχίσει ν΄ αμφιβάλλει για το σε ποια ακριβώς χώρα ζει. Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, οι «κακές» ειδήσεις σταδιακά «εξαφανίζονται» και τη θέση τους παίρνουν πιο… ευχάριστα νέα. Οι αγορές αρχίζουν να μας εμπιστεύονται, ο τουρισμός δείχνει σημάδια ότι η φετινή περίοδος θα είναι ακόμη καλύτερη από την περσινή, το όνομα της Ελλάδος αποκαθίσταται παγκοσμίως κ.ο.τ.

Ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει ότι όντως από ένα σημείο και μετά, εφόσον πλέον πιάσουμε πάτο, θα αρχίσει κάποια ανάκαμψη. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι τους πανηγυρισμούς των κυβερνώντων ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, η κρίση πέρασε η απόσταση είναι ακόμη αρκετά μεγάλη. Αυτό που συμβαίνει σήμερα μοιάζει περισσότερο με το ανέκδοτο του Χότζα με το πόσο χώρο χρειάζεται ο καθένας. Αφού διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό, αφού μετρούν πια τους ανέργους σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες, αφού στέλνουν τα καλύτερα και νεότερα μυαλά μας να αναζητήσουν τις τύχες τους στο εξωτερικό, οι «οραματιστές» της Ελλάδος των μνημονίων προβάλλουν ξαναζεσταμένο το παλιό success story τους.

Νομοτελειακά κι αυτή η βαθιά κρίση που βιώνει η χώρα, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, θα παρέλθει. Το ζητούμενο είναι τι θα αφήσει πίσω της και πόσες γενιές θα χρειαστούν για να αποκατασταθούν οι τεράστιες αδικίες που δημιούργησε. Γιατί, δυστυχώς, για πολλοστή φορά επιβεβαιώθηκε η λαϊκή ρήση που θέλει «τα χλωρά να καίγονται μαζί με τα ξερά». Και ακόμη χειρότερα, επειδή κάποιοι δεν θέλησαν να ξεριζώσουν μια και καλή τα «ξερά», τελικώς τα «χλωρά» που κάηκαν ήταν μάλλον τα περισσότερα…

Εάν μπει κάποιος στον πειρασμό να ψάξει τα μέχρι σήμερα προεκλογικά έντυπα των συνδυασμών 
που κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές, ελάχιστες συγκεκριμένες προτάσεις θα βρει 
για το πώς θα ανακουφιστεί η μεγάλη κρίση που αντιμετωπίζουν πολλά ελληνικά νοικοκυριά.
 

Αυτά στην κεντρική πολιτική σκηνή. Γιατί αν γυρίσουμε την… κάμερα στις τοπικές κοινωνίες τα προβλήματα παραμένουν οξυμένα και -ευτυχώς, προς το παρόν- ουδείς υποψήφιος δεν τολμά να προβάλλει το success story που καλλιεργείται στα… μεγάλα κυβερνητικά σαλόνια. Κι αυτό γιατί, όσο και να επιθυμεί κάποιος να παραχαράξει την πραγματικότητα, αρκεί να ζητήσει τις καταστάσεις των κοινωνικών δομών των Δήμων για να διαπιστώσει ότι τα αιτήματα οικονομικά αδύναμων συνδημοτών μας, όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται σταθερά. Αν, μάλιστα, αυτό συμβαίνει στα Βόρεια Προάστια, αναλογίζεται κανείς τι γίνεται σε άλλους λιγότερο… ευνοημένους Δήμους.

Κακά τα ψέματα. Η όποια ανάκαμψη προκύψει θα αργήσει πολύ να περάσει στην πραγματική οικονομία κι ακόμη περισσότερο στην προσωπική ζωή αρκετών συνδημοτών μας. Άρα, οι αυτοδιοικητικές αρχές που θα προκύψουν από τις εκλογές του Μαΐου μόνο σε δρόμο με ροδοπέταλα δεν θα βαδίσουν. Το χειρότερο είναι ότι, εάν μπει κάποιος στον πειρασμό να ψάξει τα μέχρι σήμερα προεκλογικά έντυπα των συνδυασμών που κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές, ελάχιστες συγκεκριμένες προτάσεις θα βρει για το πώς θα ανακουφιστεί η μεγάλη κρίση που αντιμετωπίζουν πολλά ελληνικά νοικοκυριά. Πέρα από αόριστες εκθέσεις προτάσεων διακυβέρνησης, σε ελάχιστες περιπτώσεις εντοπίζει κάποιος σπέρματα ουσιαστικής εναλλακτικής πολιτικής, ικανής να δημιουργήσει έστω ελπίδες για ορθολογική αντιμετώπιση των προβλημάτων και δημιουργίας θετικών προοπτικών για το αύριο.

Ο γράφων γνωρίζει ότι οι παραπάνω επισημάνσεις θα δυσαρεστήσουν πολλούς, αλλά πιστεύει (ή αυταπατάται) ότι μπορεί και να αφυπνίσουν όλους όσους επιμένουν να πολιτεύονται με όρους παρελθόντων ετών… Και σε κάθε περίπτωση η αποστολή ενός δημοσιογραφικού Μέσου δεν είναι να ευχαριστεί αλλά να καταγράφει την πραγματικότητα (με δεδομένο τον υποκειμενισμό αυτού που επιχειρεί κάτι τέτοιο) και να «κρούει τον κώδωνα του κινδύνου», όποτε αυτό κρίνεται απαραίτητο.

Ας ελπίσουμε, ως τοπικές κοινωνίες και ως μεμονωμένοι δημότες, να λάβουμε στις επόμενες μέρες, έως την ώρα που οι κάλπες θα στηθούν, συγκεκριμένες προτάσεις από αυτούς οι οποίοι ζητούν την ψήφο μας, προκειμένου η τελική επιλογή μας να είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερη στο λεγόμενο (και, δυστυχώς, παραγνωρισμένο από πολλούς) κοινό συμφέρον. Σε διαφορετική περίπτωση, εκτός από την πρόοδο της εθνικής οικονομίας, στα επόμενα χρόνια θα δοκιμαστούν περαιτέρω και τα όποια αποθέματα κοινωνικής συνοχής διαθέτουμε ακόμη ως χώρα.