Το θέμα δεν είναι να μας μάθουν τις λύσεις, αλλά να αλλάξουμε το πρόβλημα…

Μέσα καλοκαιριού και η πολιτική ειδησεογραφία δεν λέει να… χαλαρώσει. Οι τέσσερις κάλπες που διαφαίνονται στον ορίζοντα του 2019 (τρεις σίγουρες για τον Μάιο και μία… μπαλαντέρ) έχουν θέσει σε «κόκκινο συναγερμό» τα κομματικά και αυτοδιοικητικά επιτελεία. Από σήμερα και μέχρι τον Μάιο της επόμενης χρονιάς, ανά πάσα στιγμή μπορεί να κληθούμε στα εκλογικά κέντρα, για να εκλέξουμε τους εκπροσώπους μας σε εθνικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο, αλλά και στην Ευρωβουλή, αν και αυτοί οι τελευταίοι ελάχιστα μας απασχολούν…

Τι κάνουν οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι αυτή την περίοδο; Έχουν βγάλει τα «κομπιουτεράκια», έχουν απλώσει τους χάρτες και επιδίδονται αόκνως σε εκλογικούς σχεδιασμούς. Και μιλάμε μόνο για εκλογικούς σχεδιασμούς, αφού οι σχεδιασμοί για τη χάραξη εναλλακτικών πολιτικών, που θα φέρουν το καινούργιο στη διακυβέρνηση της χώρας και των δήμων – περιφερειών, μάλλον παραμένει σε δεύτερη μοίρα για τους φιλόδοξους υποψηφίους. Όλο το «παιχνίδι» -τουλάχιστον προ το παρόν- αφορά στο με ποιους θα συνεργασθούμε, πώς θα πλήξουμε τον πολιτικό αντίπαλο, πώς θα «πλασαριστούμε» καλύτερα στην πολιτική αρένα και κυρίως, πώς θα πάρουμε μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίτα» της εκλογικής αγοράς.

Βέβαια, όλα τα παραπάνω πάντα συνέβαιναν στον χώρο της πολιτικής, αλλά τα τελευταία χρόνια, με την τεράστια ανάπτυξη των επικοινωνιακών εργαλείων, το φαινόμενο έχει λάβει δραματική μορφή, «αγιάζοντας» όλα τα μέσα προκειμένου να επιτευχθεί ο τελικός σκοπός· η, με πάση θυσία, κατάληψη μιας καρέκλας.

_______________________

Μπορεί να «έσπασαν» οι υπέρμετρα μεγάλες εκλογικές περιφέρειες, αλλά ο κύκλος των υπέρμετρα μετρίων πολιτικών προσωπικοτήτων της χώρας παραμένει αδιάσπαστος.

_______________________

Και αν «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν»*, όπως έλεγε και ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, τότε μάλλον έχουμε τους ηγέτες που μας ταιριάζουν, τους οποίους και «ανακυκλώνουμε» κατά καιρούς στην εξουσία, αυταπατώμενοι ότι με αυτόν τον τρόπο διατηρούμε ακέραιο το δικαίωμα της επιλογής – εκλογής.

Έτσι, μπορεί να «έσπασαν» οι υπέρμετρα μεγάλες εκλογικές περιφέρειες, αλλά ο κύκλος των υπέρμετρα μετρίων πολιτικών προσωπικοτήτων της χώρας παραμένει αδιάσπαστος. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο στροβιλιζόμαστε ως χώρα και ως πολίτες, αναπαράγοντας πρότυπα και συμπεριφορές από τα οποία -σε πείσμα των καταστροφών που κατά καιρούς μας προκαλούν- αδυνατούμε να απαλλαγούμε.

Αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός κρύβεται εντός των ελληνικών συνόρων -ίσως μέσα στον καθένα μας- αρμενίζουμε στραβά σε ένα επίσης θεόστραβο γιαλό, αναζητώντας μονίμως τον «άλλον» που ευθύνεται για όλα όσα μας συμβαίνουν.

«Βαριές φιλοσοφίες» θα πει κάποιος, και μάλιστα κατακαλόκαιρο, και ίσως να έχει δίκιο. Άσε που δεν οδηγούν σε… έτοιμες λύσεις, που θα μας έβγαζαν ακόπως από το αδιέξοδο το οποίο μας περισφίγγει. Μόνο που τα «λυσάρια» περιέχουν τις λύσεις σε προβλήματα που άλλοι έχουν θέσει σε εμάς και για εμάς. Και το θέμα είναι όχι να μάθουμε τις λύσεις τους, αλλά να αλλάξουμε το πρόβλημα…

* «Το ήθος όλης της Πολιτείας είναι το ίδιο με εκείνων που την κυβερνούν».