Το σκοτάδι του φανατισμού πολεμιέται μόνο με το Φως του Πνεύματος

O Αμερικανός καθηγητής Γλωσσολογίας και ακτιβιστής Noam Chomsky το είχε πει με τον δικό του τρόπο: «Όλοι προβληματίζονται πώς να σταματήσουμε την τρομοκρατία. Υπάρχει όμως ένας πραγματικά εύκολος τρόπος˙ να σταματήσουμε να είμαστε μέρος της».

Πόσο εύστοχα αποδεικνύονται τα λόγια του, καθώς σοκαρισμένοι (γιατί άραγε;) παρακολουθούμε τη συνεχή ροή ειδήσεων από την τρομοκρατική σφαγή στο Παρίσι! Ποιοι πραγματικά ξαφνιάστηκαν από το μακελειό στην Πόλη του Φωτός; Και πόσοι θα πάρουν μαθήματα από αυτό, ώστε -έστω κι αργά- να αποδεχθούν ότι η βία γεννά βία και όταν ανοίγει ο κύκλος της είναι σχεδόν αδύνατον να κλείσει πριν ισοπεδώσει τα πάντα;

Με όσα επίθετα κι αν χαρακτηρίσουμε, εμείς οι πολίτες της Δύσης, την εγκληματική τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, όσα δάκρυα (κροκοδείλια ή μη) χύσουμε για τις ζωές που χάθηκαν άδικα, δεν θα μπορέσουμε να «ξεπλύνουμε» τις ευθύνες των κυβερνήσεών μας για την ανεξέλεγκτη πλέον βία που σαρώνει τον πλανήτη σχεδόν απ’ άκρου εις άκρον.

Οι δυτικές επεμβάσεις σε χώρες με διαφορετικά πολιτισμικά, θρησκευτικά και κοινωνιολογικά στοιχεία, στο όνομα της δήθεν αποκατάστασης της δημοκρατίας, ο εξοπλισμός ακραίων καθεστώτων, η οικονομική καθήλωση, έως βαθμού εξόντωσης, ολόκληρων λαών, τι άλλο θα μπορούσαν να «γεννήσουν» εκτός από τυφλή κι ανεξέλεγκτη βία;

«Στην Ευρώπη, η οποία κατακλύζεται από αλλεπάλληλα κύματα μεταναστευτικών ροών, 
η απάντηση στη βία δεν μπορεί να είναι η ακόμη μεγαλύτερη βία, αλλά η επιστροφή στις αξίες 
του Διαφωτισμού και στο σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης Ελευθερία–Ισότητα–Αδελφότητα.

Κάποιοι θα περίμεναν ότι η 11η Σεπτεμβρίου θα «αφύπνιζε» την παγκόσμια συνείδηση και θα έθετε σε νέα βάση τις διεθνείς και διακρατικές σχέσεις. Τα μόνα που έγιναν ήταν να αυξηθούν οι δυτικές επεμβάσεις, αυτή τη φορά και με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, και βέβαια, να πολλαπλασιαστούν αναλογικά και οι τρομοκρατικές επιθέσεις. Το αιματηρό συμβάν στο Παρίσι δεν είναι το αποκορύφωμα αυτού του παράλογου βίαιου κύκλου, αλλά ένα από τα πολλά ενδιάμεσα στάδια.

Οι πρώτες επιθετικές δηλώσεις του Γάλλου προέδρου και του Αμερικανού ομολόγου του μετά τις τελευταίες τραγικές εξελίξεις, ακόμη κι αν θεωρηθούν αναμενόμενες, αφού πρέπει να καθησυχαστούν οι αναστατωμένες δυτικές κοινωνίες, αποδεικνύουν ότι απουσιάζει κάθε διάθεση αυτοκριτικής και προβληματισμού στα μεγάλα κέντρα λήψης αποφάσεων σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής.

Δυστυχώς, παγκόσμια συνείδηση δεν υπάρχει. Αυτό που βιώνουμε είναι το άθροισμα μικρών και μεμονωμένων ασυνείδητων εθνικών πολιτικών, που, προσπαθώντας (ή πιστεύοντας) ότι εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, τελικώς υπονομεύουν το συμφέρον ολόκληρου του πλανήτη.

Η υιοθέτηση ενός ακόμη σκληρότερου μοντέλου ελέγχου-επέμβασης από την πλευρά της Δύσης, για να περιοριστεί δήθεν ο σκληρός φανατισμός της «απέναντι» πλευράς, στο μόνο που θα οδηγήσει είναι σε γενικευμένο λουτρό αίματος.

Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, η οποία κατακλύζεται από αλλεπάλληλα κύματα μεταναστευτικών ροών, η απάντηση στη βία δεν μπορεί να είναι η ακόμη μεγαλύτερη βία, αλλά η επιστροφή στις αξίες του Διαφωτισμού και η πλήρης υιοθέτηση του εμβληματικού συνθήματος της Γαλλικής Επανάστασης Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα.

Οι Γάλλοι νέοι που χάθηκαν στο μακελειό που συντελέστηκε στο θέατρο Bataclan του Παρισιού δεν θα μάθουν ποτέ γιατί δεν κατάφεραν να απολαύσουν το αγαπημένο τους ροκ συγκρότημα. Οι συγγενείς και οι φίλοι τους, μέσα στη μεγάλη θλίψη τους, ίσως να μην μπορέσουν ποτέ να εξηγήσουν ορθολογικά γιατί οι δικοί τους δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια και τις παρέες τους.

Ωστόσο, εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε αυτή τη φορά, πριν επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας, «χορτασμένοι» από την υπερ-πληροφόρηση για την αιματηρή τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, ρίχνοντας στη λήθη κι αυτή την τραγική παγκόσμια παρένθεση, να προβληματιστούμε για το απόλυτο σκοτάδι που βασιλεύει γύρω μας και το οποίο με έναν και μοναδικό τρόπο μπορεί να σκορπιστεί˙ με την επικράτηση του απόλυτου Φωτός…