«Φυλλορροούν» οι «αριστερές» διοικήσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

Το βαθύ ρήγμα στην παράταξη του δημάρχου Χαλανδρίου, Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου, δεν δημιουργήθηκε τώρα. Τα «σύννεφα» είχαν αρχίσει να σχηματίζονται σχεδόν από τους πρώτους μήνες διοίκησης. Απλώς, τον τελευταίο καιρό πύκνωσαν επικίνδυνα και η αναμενόμενη άγρια «μπόρα» δεν άργησε να ξεσπάσει.

Οι καταγγελίες των έξι δημοτικών συμβούλων που ανεξαρτητοποιήθηκαν είναι και πολλές και σοβαρές και έρχονται να προστεθούν σε αυτές έτερου δημοτικού συμβούλου της παράταξης που εγκατέλειψε το «σκάφος» εδώ και πολλούς μήνες, χώρια από τα υπόλοιπα στελέχη που ήδη έχουν αποχωρήσει από την ίδια παράταξη. Μια αποστροφή των έξι δημοτικών συμβούλων στην ανακοίνωση ανεξαρτητοποίησής τους είναι ενδεικτική: «Η παράταξη που θα πάει στις εκλογές το 2019 δεν θα έχει καμία σχέση με την παράταξη που κέρδισε τις εκλογές του 2014».

Κάτι αντίστοιχο, τηρουμένων των αναλογιών, συμβαίνει και σε άλλους Δήμους όπου βρίσκονται στη διοίκηση παρατάξεις που στηρίχθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Η στροφή στον ρεαλισμό» είναι τόσο εμφανής, που -στις περισσότερες περιπτώσεις- αναρωτιέται κάποιος τι ακριβώς άλλαξε στη δημοτική διοίκηση με την «αριστερή» διακυβέρνηση.

Τα «γαλατικά χωριά», που θα μετατρέπονταν σε «νησίδες αντίστασης στην κοινωνική βαρβαρότητα»… κάηκαν πριν καλά καλά στηθούν. Οι καταγγελίες για τα «δημαρχοκεντρικά συστήματα» που προωθούσε ο «Καλλικράτης» και έπρεπε ν’ αλλάξουν άρδην, ξεχάστηκαν με το που καταλήφθηκαν οι θέσεις στα δημαρχιακά μέγαρα από τους νέους «ενοίκους» τους. Οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων από τα κάτω, μετατράπηκαν σε συναντήσεις – παρωδίες, όπου απλούστατα επικυρώνονται οι από πάνω ληφθείσες αποφάσεις. Και τα όποια «ψήγματα» έργου ή άσκησης κοινωνικής πολιτικής επιδεικνύεται ομολογείται πλέον, εκ των έσω, ότι οφείλεται στην «αμέριστη στήριξη της κυβέρνησης»  και στην «προνομιακή μεταχείριση από την κεντρική διοίκηση» των διοικήσεων που στηρίζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μόνο που απομένει είναι να βγουν οι δήμαρχοι αυτών των παρατάξεων και, ως άλλοι «πρωθυπουργοί», να ομολογήσουν: «Όταν ήρθα σε αυτό το γραφείο, δεν είχα καμία εμπειρία ή αίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες (…) Νομίζω ότι, τώρα, έχω μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που είχα αρχικά» (δηλώσεις Αλέξη Τσίπρα στη βρετανική εφημερίδα «Guardian»).

«Φυλλορροούν» οι «αριστερές» διοικήσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς το «πείραμα» απέτυχε παταγωδώς και δεν ευθύνονται μόνο τα μνημόνια γι’ αυτό. Το πρόβλημα είναι βαθιά, στο «DNA» της Αυτοδιοίκησης και στον τρόπο που αυτή δομήθηκε και λειτουργεί εδώ και χρόνια, ως «παράρτημα» της κεντρικής εξουσίας, με στελέχη που -τις περισσότερες φορές- δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας ουσιαστικής διαφοροποίησης, ενός πραγματικού ανένδοτου κατά της ασφυκτικής πίεσης που ασκούν τα κομματικά επιτελεία στις αυτοδιοικητικές «θυγατρικές» τους.

Για τούτο η δήθεν αυτοδιαχείριση που υπόσχονταν οι δημοτικές παρατάξεις που στηρίζονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ ξεχάστηκαν τόσο γρήγορα. Γι’ αυτό και πλέον τα στελέχη που δεν κατάφεραν να «διαβρωθούν» από τον «ρεαλισμό» που επιβάλλει η σκληρή πραγματικότητα αρχίζουν ν’ αποχωρούν από τα σχήματα διοίκησης, με χαμηλωμένο το κεφάλι και διπλωμένα κάτω από τη μασχάλη τα «λάβαρα της επανάστασης», πλήρως απογοητευμένοι για τα όνειρα που διαψεύστηκαν, για πολλοστή φορά.

Κρίμα. Και στην Αυτοδιοίκηση αποδείχθηκε για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «Κάθε θαύμα και τρεις μέρες. Το μεγάλο τέσσερις».