Μικρά παραδείγματα που δεν θα γίνουν ποτέ viral

Γκρινιάζουν ορισμένοι φίλοι κι αναγνώστες της στήλης ότι ακόμη και μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν βρίσκω να γράψω κάτι «ευκολοχώνευτο, χαλαρό, κάτι μέσα στο κλίμα της θερινής ραστώνης βρε αδελφέ», όπως μου λένε χαρακτηριστικά. Έχουν δίκιο, μα δεν μου βγαίνει, όσο κι αν επιδιώκω ν’ ανακαλύψω οπουδήποτε την αισιόδοξη είδηση για να την κάνω άρθρο.

Επισκεπτόμενος μια μεγάλη πόλη της περιφέρειας, η οποία μαστίζεται από υψηλή ανεργία, καθώς έχει προ πολλού απωλέσει κάθε τοπική βιομηχανία που διέθετε, προσπάθησα να πιάσω κουβέντα με ντόπιους, γνωστούς κι άγνωστους. Παντού κριτική για τους «άχρηστους που μας κυβερνούν», τους οποίους ωστόσο πριν λίγους μήνες κάποιοι εξ αυτών υποστήριζαν φανατικά στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και όπου αλλού. Παντού θυμός και οργή, αλλά πουθενά ίχνος αυτοκριτικής, πλην ελαχίστων -ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτές- εξαιρέσεων.

Απογοητευμένος από τη διαπίστωση αποφάσισα να καταφύγω σε κάποια παραλία για να χαλαρώσω. Στη διαδρομή, περνώντας από το κέντρο της συγκεκριμένης πόλης, ήταν σαν να βρισκόμουν στο κέντρο της Αθήνας σε ώρα κυκλοφοριακής αιχμής. Και δεν έφταιγε ούτε ο στενός δρόμος (μια χαρά ήταν οι τουλάχιστον τρεις λωρίδες κυκλοφορίας), ούτε ο κόσμος που είχε κατακλύσει τις τοπικές επιχειρήσεις. Απλούστατα, με μεγάλη άνεση και περισσή προκλητικότητα, οι ντόπιοι εποχούμενοι στάθμευαν σε διπλή σειρά για να πεταχτούν να ψωνίσουν, με τα αστικά λεωφορεία, τα πούλμαν, τα φορτηγά τροφοδοσίας και όλους όσοι επιλέξαμε τον συγκεκριμένο δρόμο να προσπαθούμε να «βολευτούμε» με τη μία λωρίδα που μας είχε απομείνει. Όσο για παρουσία Τροχαίας, τα στελέχη της μάλλον θα είχαν πάει κι αυτά για μπάνιο…

Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα αντιστέκονται, ο καθένας με τον τρόπο του κι όπως μπορεί, 
και πού ξέρεις, μπορεί στο τέλος να είναι αυτοί που θα κάνουν τη διαφορά.

Ακολούθως άρχισα να παρατηρώ τους επιβαίνοντες σε δίκυκλα. Εννιά στις δέκα περιπτώσεις οι επιβαίνοντες στις μοτοσικλέτες κάθε είδους ούτε έφεραν κράνος μαζί τους (για να το φορέσουν δε, ούτε κουβέντα). Μάλλον και γι’ αυτό οι κυβερνώντες φταίνε…

Φθάνω παραλία. Παρατηρώ γύρω μου τις νεανικές παρέες. Στα χέρια των άνεργων νέων «στραφτάλιζε» το τελευταίο μοντέλο της κινητής τηλεφωνίας, το οποίο βέβαια μονοπωλούσε το ενδιαφέρον ενός εκάστου εξ αυτών, που αδιαφορούσε πλήρως για το ποιος βρισκόταν δίπλα του και γύρω του.

Παράγγειλα καφέ, ο οποίος ήρθε φυσικά χωρίς να συνοδεύεται από τη σχετική απόδειξη, την οποία ζήτησα, για να αντιμετωπίσω το ξινισμένο ύφος της σερβιτόρας, η οποία μου την έδωσε με ένα πλήρως απαξιωτικό ύφος. Άραγε, να της περνούσε από το μυαλό ότι το γεγονός πως δουλεύει τόσες ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο, κακοπληρωμένη και πιθανότατα ανασφάλιστη, οφείλεται στο ότι δεν υπάρχουν πάρα πολλοί «ιδιότροποι» τύποι που να κόβουν και να ζητούν αποδείξεις;

Επιστρέφω πίσω και σε όλη τη διαδρομή προβληματίζομαι εάν οι πολιτικοί ευθύνονται που έχουμε διαμορφώσει αυτό τον απίστευτα αυτοκαταστροφικό εθνικό χαρακτήρα ή έτσι ήμασταν πάντα και επομένως, οι πολιτικοί προσαρμόζονται στα… κουσούρια μας.

Μα μετά θυμάμαι τη χθεσινή συζήτηση στο καφενεδάκι ενός χωριού, όταν μου περιέγραφαν τη δράση ενός νεαρού τοπικού παπά, που έχει αναμορφώσει πλήρως το τοπικό ΚΑΠΗ, πηγαίνει εκδρομές με τους ηλικιωμένους, έχει καταφέρει να ξαναφέρει τους ντόπιους (και ιδιαίτερα τους νέους) στην εκκλησία, δημιουργεί βιβλιοθήκες και χώρους διασκέδασης για τα παιδιά και λέω δεν χάθηκαν όλα. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα αντιστέκονται, ο καθένας με τον τρόπο του κι όπως μπορεί, και πού ξέρεις, μπορεί στο τέλος να είναι αυτοί που θα κάνουν τη διαφορά.

Μοιάζουν με τη χωνεμένη θράκα, η οποία δεν βγάζει φλόγα, αλλά μόλις πέσει πάνω της το κατάλληλο «υλικό», φουντώνει και θεριεύει, κατακαίγοντας παλιές συνήθειες και φωτίζοντας ένα καλύτερο αύριο. Κι αν ο παπάς που αναφέραμε δεν γίνει ποτέ viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν πειράζει. Αρκεί που έγινε στην τοπική κοινωνία όπου ζει και διακονεί το λειτούργημά του.