Να τελειώσουμε με το παλιό στην πράξη και όχι στα λόγια

Η «κύηση» του καινούργιου είναι πάντοτε επώδυνη και με συχνές σοβαρές επιπλοκές. Η δε μεταβατική περίοδος μεταξύ του παλιού, που νομοτελειακά θα φύγει, αλλά αντιστέκεται πεισματικά στην αναπόφευκτη αναχώρησή του και του νέου που προσπαθεί να βρει τα «πατήματά» και να καθιερωθεί, είναι για όσους τη βιώνουν εξαιρετικά σκληρή δοκιμασία.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η πραγματικότητα, την οποία τόσο επίμονα προσπαθούσαμε να αγνοήσουμε και να αποφύγουμε, επιβλήθηκε με τον χειρότερο τρόπο στις ζωές μας, αναγκάζοντάς μας να «προσγειωθούμε» ανώμαλα. Ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο, ανατράπηκε. Ό,τι πιστεύαμε ως αναφαίρετο, αφαιρέθηκε. Μοιραία, ο καθένας μας, αποδείχθηκε «γυμνός» στο μικρό ή μεγάλο «βασίλειό» του.

Και τώρα πρέπει να ξανακτίσουμε από την αρχή ό,τι γκρεμίστηκε. Με σχέδιο αυτή τη φορά; Πάνω σε γερά θεμέλια, χωρίς «κουτοπόνηρες» πρακτικές και «λαμογίστικες» νοοτροπίες; Όχι από όλους. Το γράψαμε παραπάνω. Το παλιό αντιστέκεται και προσπαθεί να αποτρέψει την «παραγραφή» του. Εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει κι άλλο χρόνο, προκειμένου να συντηρήσει το σάπιο και αρρωστημένο κατεστημένο του. Κι από κοντά, πολλές διοικήσεις, σε κεντρικό κι αυτοδιοικητικό επίπεδο, προσπαθούν ασμένως να το στηρίξουν, γιατί γνωρίζουν ότι η κατάρρευσή του θα συμπαρασύρει και τα δικά τους σαθρά «οικοδομήματα».

Κάποιες διοικήσεις, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, αγωνίζονται να στηρίξουν 
το παλιό και "σαπισμένο" κατεστημένο, αλλά δεν θα μπορέσουν να εμποδίσουν 
την έλευση του νέου και ελπιδοφόρου κομματιού της κοινωνίας.

Σε επιχειρηματικό επίπεδο, ιδιαίτερα στο επίπεδο των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται τοπικά, αυτό είναι ακόμη πιο εμφανές. Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που «τρύγησαν» για τα καλά τα «κρατικοδίαιτα» αμπέλια τον καιρό των «παχιών αγελάδων», βρίσκουν (ή τους βρίσκουν) ακόμη τρόπους να επιβιώνουν, προκειμένου να στηρίξουν τους «τροφοδότες» τους. Εγκλωβισμένοι σε μία ασφυκτική σχέση διαπλοκής με ορισμένα τοπικά κέντρα εξουσίας, δίνουν τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα» να κρατηθούν στον… αφρό και να «πνίξουν» οποιαδήποτε δραστηριότητα και φωνή δεν «συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις των».

Όμως, υπολογίζουν χωρίς τον «ξενοδόχο». Η κρίση δεν ανέδειξε μόνο προβλήματα και αδιέξοδα. Έφερε στην επιφάνεια και κρυμμένες δυνάμεις, που έμεναν αναξιοποίητες, σχεδόν «υπνωτισμένες», από τη γενικότερη τεχνητή ευμάρεια. Κι αυτό φαίνεται παντού γύρω μας, αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Νέοι άνθρωποι (και όχι μόνο ηλικιακά) ενεργοποιούνται επιχειρηματικά, «κατεβάζουν φρέσκες ιδέες» ή αναδιαμορφώνουν παλιότερες και τολμούν επιχειρηματικά το διαφορετικό. Δεν ξενιτεύονται, αλλά μένουν εδώ, δίνοντας τον δικό τους αγώνα, που θα εξασφαλίσει την προσωπική τους επιβίωση, αλλά και τη γενικότερη υγιή ανάπτυξη του τόπου.

Μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, να τους αγνοούν ακόμη. Σίγουρα έχουν να παλέψουν με ένα αντι-επιχειρηματικό και εξόχως γραφειοκρατικό κατεστημένο. Αναμφίβολα, έχουν να διανύσουν μακρύ και δύσβατο δρόμο μέχρι την επικράτησή τους. Αλλά έχουν και σαφή πλεονεκτήματα. Είναι αποφασισμένοι, είναι συγκροτημένοι (τόσο σε επίπεδο κατάρτισης, όσο και σκέψης) και το κυριότερο, είναι φορείς του νέου. Και κάθε αντίσταση στο νέο, όσο πεισματώδης κι αν αποδειχθεί, είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Η τελική κυριαρχία αυτής της νέας μορφής επιχειρηματικότητας, η οποία δεν στηρίζεται στο «άρμεγμα» των ταμείων της κεντρικής ή τοπικής εξουσίας, «η επιχειρηματικότητα του ρίσκου και όχι της σιγουράτζας», όπως πολύ επιτυχημένα την προσδιόρισε επικεφαλής δημοτικής παράταξης σε συνέντευξή του στο ΕΝΥΠΟΓΡΑΦΑ, θα καλλιεργήσει το έδαφος και για την ανάπτυξη μίας πολιτικής γενιάς του οράματος και της ανάπτυξης, που θα περιορίσει σε ρόλο κομπάρσου τους παλαιάς κοπής (και πάλι όχι μόνο ηλικιακά) πολιτικάντηδες.

Μόνο που για να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν αυτές οι υγιείς δυνάμεις χρειάζεται να αγκαλιαστούν από όλους εμάς που θεωρούμε ότι πρέπει να τελειώσουμε μια και καλή με το παλιό, όχι σε προεκλογικούς, αλλά σε πραγματικούς όρους. Η πλήρης ισοπέδωση δεν βοηθά, αντιθέτως μας βυθίζει ακόμη περισσότερο στη μοιρολατρική αντίληψη ότι τίποτε δεν αλλάζει και όλοι ίδιοι είναι. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, με θετική διάθεση, θα διαπιστώσουμε ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Και το πλέον αισιόδοξο˙  εμείς οι διαφορετικοί είμαστε περισσότεροι…