«Ιερή» ανυπακοή, κοσμική ανοχή και εθνική παράκρουση

Αυτό που ζήσαμε τα Θεοφάνια στη χώρα μας, εν μέσω πανδημίας, την ώρα που οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας έχουν «γονατίσει» και καθημερινώς χάνονται δεκάδες συνάνθρωποί μας, ξεπερνά τα όρια. Είναι εμφανές ότι εκτός από το συμβούλιο λοιμωξιολόγων, θα πρέπει άμεσα να συσταθεί και συμβούλιο ψυχιάτρων, προκειμένου να μας παρακολουθεί από κοντά -ηγεσία και πολίτες- μπας και βρεθεί κάποια άκρη…

Δεν είναι μόνο η εικόνα της ηλικιωμένης κυρίας που βγαίνοντας από την εκκλησία, έχοντας προφανώς «αγιασθεί» και «φωτισθεί», υψώνει το μεσαίο δάκτυλο προς τις κάμερες, προφανώς «εκφράζοντας» την αγανάκτησή της για τον τρόπο που τα ΜΜΕ καλύπτουν το θέμα της πανδημίας.

Δεν είναι που η Ελληνική Αστυνομία -όχι με πρωτοβουλία της, αλλά ακολουθώντας εντολές άνωθεν- επέδειξε ασυγχώρητη ανοχή, κάνοντας  τα «στραβά μάτια» στην προκλητική παραβίαση των αυστηρών μέτρων περιορισμού που έχει επιβάλει το κράτος, Βέβαια, έκοψε μερικές κλήσεις και έκανε ορισμένες προσαγωγές για… τα μάτια του κόσμου, αλλά η γενικότερη εικόνα δεν αλλάζει.

Δεν είναι που ο πρωθυπουργός δείχνει να λυγίζει στις πιέσεις διάφορων ακραίων φωνών, και στο εσωτερικό της κυβέρνησής του, επιλέγοντας να εφαρμόζει κατά το… δοκούν τις εισηγήσεις των λοιμωξιολόγων.

Δεν είναι που η Εκκλησία αυτο-απομονώνεται από το «ποίμνιό» της, μεγάλο τμήμα του οποίου καταδικάζει απερίφραστα τη στάση της κατά τον εορτασμό των Θεοφανίων, που περνά το λάθος μήνυμα ότι η πίστη χρειάζεται λαμπρούς ναούς, χρυσοποίκιλτα άμφια και αγιαστούρες προκειμένου να διατηρηθεί ζωντανή.

Να ευχηθούμε ο Θεός να βάλει το χέρι του; Μα δεν θα το κάνει γιατί, πλην των άλλων, κατά μία άλλη εκδοχή, «συν Αθηνά και χείρα κίνει».

Είναι που όλα τα παραπάνω κι ακόμη περισσότερα θα «μεταφραστούν» τα επόμενα 24ωρα σε ακόμη περισσότερους νεκρούς, σε ακόμη περισσότερους εξαντλημένους και απελπισμένους γιατρούς στα νοσοκομεία μας, σε ακόμη μεγαλύτερους περιορισμούς στις ζωές των υπολοίπων.

Είναι που δεν αντιλαμβανόμαστε την κραυγή αγωνίας του διευθυντή της ΜΕΘ στο Νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης, ο οποίος ανοιχτά προειδοποιεί για τρίτο κύμα πανδημίας, με πολλούς, πολλούς νεκρούς.

Να μιλήσουμε και για την οικονομία; Για τις δεκάδες χιλιάδες μικρές, μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις που «ψυχορραγούν», έχοντας φέρει σε αδιέξοδο εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες (εργαζόμενους και επαγγελματίες);

Μα ποιος νοιάζεται για όλα αυτά; Αρκεί να τηρηθούν οι ισορροπίες. Αρκεί να μη διαταραχθούν οι «ιερές» σχέσεις πολιτικών και ιεραρχών. Τι κι αν με όλα αυτά εντείνεται η σύγχυση ανάμεσα στους ήδη παραζαλισμένους από τις τελευταίες εξελίξεις πολίτες. Τι κι αν με τις πράξεις της η κυβέρνηση προμηθεύει με νέα «πυρομαχικά» το «οπλοστάσιο» των συνωμοσιολόγων και των αρνητών της σκληρής πραγματικότητας της πανδημίας.

Να ευχηθούμε ο Θεός να βάλει το χέρι του; Μα δεν θα το κάνει γιατί, πλην των άλλων, κατά μία άλλη εκδοχή, «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Κι εμείς, όπως φαίνεται, μάλλον τα έχουμε εναποθέσει όλα στον «από μηχανής θεό»…