Π. Σαγρής: “Η συναίνεση μονόδρομος και για τον Προϋπολογισμό”

Η συζήτηση και η ψήφιση του προϋπολογισμού αποτελεί μια κορυφαία πράξη κάθε χρόνο στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Ο προϋπολογισμός είναι κατά τη γνώμη μου ο βασικός μοχλός που καθορίζει τι μορφή πόλης θέλω, τι στόχους βάζω για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και καθημερινότητας των συμπολιτών μας.

Γράφει ο Παναγιώτης Σαγρής*

Είναι κοινά αποδεκτό και συγχρόνως αυτονόητο, ότι η κριτική και ο έλεγχος αποτελούν εχέγγυα της δημοκρατικής λειτουργίας θεσμών και οργάνων που επιβάλουν τον υπεύθυνο πολιτικό λόγο και αντίλογο, τη σύνθεση και την ενωτική έκφραση. Ακόμη η κριτική είναι μια οπτική γωνία από την οποία ο καθένας μας βλέπει το αύριο, κρίνει ,συγκρίνει, συζητά, διαλέγεται, αμφισβητεί, επικρίνει, αλλά και προτείνει. Δε γίνεται για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις, να καταδικάσουμε και να ταπεινώσουμε τους άλλους. Δε γίνεται για να καταστήσουμε κυρίαρχη τη δικιά μας υποκειμενική κρίση, τη δικιά μας υποκειμενική αλήθεια.

Η αναγκαία κριτική και αυτοκριτική είναι όρος για να βαδίσουμε στην ανασύνταξη των δυνάμεων για μια νέα πορεία. Αν από αυτό δεν ξεκινήσουμε και δεν το επιχειρήσουμε σοβαρά και οργανωμένα, θα παραδέρνουμε στα αδιέξοδα και στην αναζήτηση της δικιάς μας, του καθενός αλήθειας και της δικαίωσής του.

Κανείς δεν αμφιβάλει ότι η δημοτική αρχή φέρνει προς ψήφιση τον προϋπολογισμό που πρέπει να υλοποιηθεί εν μέσω μιας βαθειάς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Κανείς μας δεν υποτιμά τις προσπάθειες, ούτε παραβλέπει τις δυσκολίες. Χρειάζεται να επανακαθορίσουμε τις προτεραιότητες και να δούμε ποια θα είναι η λειτουργία του Δήμου στο μέλλον.

Πιστεύω ότι πυξίδα της πολιτικής του Δήμου πρέπει να είναι οι ανάγκες των πολιτών.

Οι βασικές προτεραιότητες πρέπει να είναι:

• Περαιτέρω ενίσχυση της λειτουργίας του κοινωνικού παντοπωλείου και φαρμακείου, σε συνεργασία με τους φαρμακοποιούς της πόλης.
• Καθιέρωση του θεσμού των ψυχολόγων, θεσμοθετώντας έναν ψυχολόγο για κάθε 3-4 σχολικά συγκροτήματα.
• Επέκταση της συμβουλευτικής, με στήριξη σε σχολές γονέων ανά σχολικό συγκρότημα.
• Λογοθεραπεία και εργοθεραπεία σε όλους τους μαθητές που έχουν ανάγκη, χωρίς διακρίσεις και κατηγορίες.
• Αντιμετώπιση με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες των αστέγων που συνεχώς αυξάνονται στην πόλη μας.
• Ενίσχυση των κονδυλίων για τα σχολεία για ποιοτική αναβάθμιση.
• Στήριξη της γειτονιάς-στήριξη των καταστημάτων της πόλης με μέτρα (δημοτικά τέλη, παραχωρήσεις κοινοχρήστων χώρων, αλλά και στήριξη από τις υπηρεσίες του Δήμου στους επαγγελματίες). Διαφήμιση της αγοράς της πόλης από τα οχήματα του Δήμου, τις υπηρεσίες και τα δημόσια κτίρια και ακίνητα που διαθέτει, αλλά και συνεργασία για τις τιμές με τους επαγγελματίες για πολιτική μείωσης των τιμών.
• Έμπρακτη στήριξη και ανάσα ζωής για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό της πόλης και ανάδειξη κάθε ερασιτεχνικής τοπικής πολιτιστικής πρωτοβουλίας με τα μαθητικά συγκροτήματα, τους πολιτιστικούς συλλόγους και τους νέους δημιουργούς της πόλης.

Τέλος είναι σαφές ότι κανένας προϋπολογισμός και κανένα τεχνικό πρόγραμμα δεν μπορεί να προχωρήσει στον βαθμό που ο Δήμος δεν προχωρήσει άμεσα στην αύξηση των πόρων του. Για να γίνει αυτό θεωρώ, πέραν όλων των άλλων, ότι είναι απαραίτητο, όπως συχνά έχω επισημάνει, η ενίσχυση του εισπρακτικού μηχανισμού και η καλύτερη οργάνωση του γραφείου της οικονομικής υπηρεσίας.

Στην εποχή που ζούμε συμπολίτευση και αντιπολίτευση οφείλουν με συναίνεση να αναζητήσουν λύσεις για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα. Πολύ περισσότερο σ’ αυτήν τη συγκυρία όπου η συναίνεση φαντάζει ως η μόνη λειτουργία που μπορεί να ξεμπλοκάρει τα διαφαινόμενα αδιέξοδα.

Κανείς δεν δικαιούται να λειτουργεί με εμμονές και μικροκομματικές προσεγγίσεις, στοχεύοντας στη φθορά του άλλου, προσδοκώντας σε μελλοντικά οφέλη, θεωρώντας ότι ο ίδιος θα μείνει αλώβητος.

Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο να παρακολουθεί προσωπικές αντιπαραθέσεις χωρίς ουσία και στόχο, όταν το ζητούμενο είναι η συναίνεση για να δρομολογηθούν λύσεις για το δημόσιο συμφέρον.

Όλοι, μα όλοι μας, θα κριθούμε και για τα έργα μας, αλλά και για τη συμπεριφορά μας στο διάστημα αυτό, με τα δεδομένα να απαιτούν πνεύμα συναίνεσης και ωριμότητας από όλους. Γι΄ αυτό οφείλουμε όλοι αυτοσυγκράτηση και μετριοπάθεια στις προσεγγίσεις μας στον λόγο και στη δράση. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα εξελίσσονται, όλα κινούνται.

Έχω τονίσει ξανά, δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος από τη σύγχρονη πολιτική ζωή. Δεν έχω ενδείξεις που θα μπορούσαν να μου δημιουργήσουν αισιοδοξία. Δεν υπάρχει επιθυμία για συνεννόηση. Με ενοχλεί το ότι ο καθένας μας δουλεύει ως άτομο και όχι ως μέλος της κοινωνίας. Ο εγωκεντρισμός κερδίζει έδαφος. Βέβαια το ζήτημα είναι πολιτικό. Η πολιτική όμως έχει αντίκτυπο άμεσο στην κοινωνική, την καθημερινή μας ζωή.

 * Δημοτικός σύμβουλος Αμαρουσίου με την παράταξη Μαρούσι η Πόλη μας