Λαϊκή Συσπείρωση: Κάποτε η Νέα Ιωνία είχε και αγωνιστές δημάρχους…

Στην ανακοίνωση του δημάρχου Νέας Ιωνίας Παναγιώτη Μανούρη για το θέμα που έχει προκύψει με τους 13 συμβασιούχους του Δήμου απαντά η Λαϊκή Συσπείρωση, φέρνοντας ως παράδειγμα τους αγώνες του πρώην δημάρχου της πόλης Γιάννη Δομνάκη, ο οποίος στηριζόταν από το ΚΚΕ.

Ειδικότερα, στην ανανοίνωσή της η παράταξη αναφέρει:

«Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι…

Η δημοτική αρχή Μανούρη συνεχίζει, με πολυσέλιδη ανακοίνωσή της, την απεγνωσμένη προσπάθεια να δικαιολογήσει γιατί δε στηρίζει τους 13 εργαζόμενους του Δήμου και τους σέρνει στις δικαστικές αίθουσες υλοποιώντας τον επαίσχυντο “νόμο Βορίδη”, που φυσικά θα μπορούσε να την συντομέψει πιο πολύ και να γράψει: Νόμος – τάξη και “τα σκυλιά δεμέν“”…

Φυσικά, είναι απορίας άξια η επιλεκτική προσέγγιση των “νόμων” από τις πολιτικές δυνάμεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Υπερασπίζονται τους νόμους που εκμεταλλεύονται τους εργαζομένους, όπως το 13ωρο στη δουλειά, τον “νόμο Βορίδη”, τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών και τόσους άλλους, όταν όμως ακόμη και αυτή η “τυφλή” δικαιοσύνη ελέγχει διάφορα πολιτικά πρόσωπα, όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ και αλλού, υπάρχει “άκρα του τάφου σιωπή”… Να μην πούμε για τον ελεγχόμενο πρόεδρο της ΓΣΕΕ, που η δικαιοσύνη τον απαλλάσσει λόγω ηλικίας, αλλά η ηλικία του είναι ικανή για να είναι πρόεδρος στη ΓΣΕΕ… Τα συμπεράσματα μάλλον βγαίνουν αβίαστα.

Ταυτόχρονα, η διοίκηση του Δήμου αλληλοκαρφώνεται με άλλες όμορες πολιτικά δυνάμεις για το ποιος έχει εφαρμόσει πιο πιστά τις αντιλαϊκές επιλογές. Ωραίος διαγωνισμός, πράγματι, ποιος εφαρμόζει πιο πιστά την κυβερνητική γραμμή…

 Όμως, ας θυμηθούμε κάτι πιο συγκεκριμένο, από την ιστορία του δικού μας Δήμου, με βάση αυτά που αναφέρει ο γαλαζοπράσινος δήμαρχος Μανούρης…

Γιάννης Δομνάκης – δήμαρχος Νέας Ιωνίας, στηριζόμενος από το ΚΚΕ: Το 1964 εκλέγεται για πρώτη φορά δήμαρχος στη Νέα Ιωνία, με την ευρεία αποδοχή του λαού της πόλης. Είχε μεγάλη συμβολή στις διεκδικήσεις για τα καθημερινά προβλήματα των φτωχών ανθρώπων της Νέας Ιωνίας. Το 1965 η Νομαρχία Αττικής τοΎ επιβάλλει τρίμηνη παύση, γιατί “υπερέβη τις αρμοδιότητές του”, παρακινώντας τους δημότες της Νέας Ιωνίας σε μεγάλο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας. Στις 21 Απρίλη του 1967 συλλαμβάνεται από τη χούντα των συνταγματαρχών και εξορίζεται στη Γυάρο, γνωστό κάτεργο. Από το 1975 έως το 1986 εκλέγεται αδιάλειπτα δήμαρχος Νέας Ιωνίας. Ως επικεφαλής του συνδυασμού που στήριζε το ΚΚΕ συνέβαλε στις λαϊκές κινητοποιήσεις, ήταν πανταχού παρών, αντιστάθηκε σε κάθε αντιλαϊκή πολιτική που εφάρμοζαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Ν.δ. και του ΠΑΣΟΚ εκείνη την εποχή.

Προς το παρόν, σταματάμε εδώ. Αν, όμως, ενδιαφέρεται η διοίκηση Μανούρη ή όποιος άλλος, μπορούμε να συνεχίσουμε με ιστορικά παραδείγματα για το τι σημαίνει αγωνιστής δήμαρχος και τι αντίστοιχα σημαίνει πιστός εκφραστής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Τη σκυτάλη την έχουν οι εργάτες του Δήμου, που μαχητικά και με αξιοπρέπεια συνεχίζουν τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, μαζικές προσλήψεις και κατάργηση του νόμου Βορίδη. Η Λαϊκή Συσπείρωση τους στηρίζει με όλες τις δυνάμεις της, όπως και όλα τα σωματεία και οι φορείς του Δήμου μας».