Η πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού και το εθνικό μας «ναυάγιο»

Η σοβαρή περιβαλλοντική μόλυνση στον Σαρωνικό από την πετρελαιοκηλίδα που προκάλεσε η βύθιση του δεξαμενοπλοίου «Αγία Ζώνη ΙΙ» ανέδειξε την πλήρη διάλυση του κρατικού μηχανισμού. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Πλημμύρες, φωτιές κι άλλα έκτακτα φαινόμενα που συμβαίνουν στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες αντιμετωπίζονται με τον ίδιο εγκληματικά ερασιτεχνικό τρόπο. Και ποτέ δεν φταίνε οι αρμόδιοι υπουργοί. Για όλα ευθύνονται οι άλλοι. Ο «στρατηγός άνεμος», τα «υπόγεια ρεύματα», οι λιμενικοί, οι αστυνομικοί, οι πυροσβέστες, το κακό το ριζικό μας…

Λες και το Λιμενικό, η Αστυνομία, τα Νοσοκομεία και όλες οι άλλες κρατικές μονάδες συνιστούν ξεχωριστά «μαγαζιά», που λειτουργούν αυτόνομα, κατά βούληση, χωρίς να υπόκεινται σε συγκεκριμένες εντολές των πολιτικών προϊσταμένων τους. Αναρωτιέται κανείς για πόσο ακόμη οι κυβερνώντες θα υποτιμούν τη νοημοσύνη αυτών που κυβερνούν. Έχουν την εντύπωση ότι αυτός ο λαός, με όσες ατέλειες έχει, με όσο «κοντή» μνήμη κι  αν διαθέτει, δεν μπορεί να κάνει ούτε απλούς συλλογισμούς; Δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ότι εάν ένας αστυνομικός, ένας λιμενικός, ένας πυροσβέστης δεν κάνει καλά τη δουλειά του, ευθύνεται ο άμεσα προϊστάμενός του και για τούτον, τον τελευταίο, ευθύνεται αυτός που τον διόρισε και τον διατηρεί στη θέση του; Και ότι εάν δεν φταίει ο άμεσα προϊστάμενος, τότε υπάρχει κάποια «τρύπα» στον όλο στρατηγικό σχεδιασμό, για τον οποίο ευθύνεται αυτοί που χαράσσουν τη στρατηγική;

______________________________

Η πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού δεν μαυρίζει μόνο τις θάλασσες και τις ακτές μας, αλλά κυρίως τις συνειδήσεις μας.

______________________________

Αλλά τι γράφουμε; Για ποια στρατηγική μιλάμε σε μια χώρα που πορεύεται στην τύχη, επιβιώνει ενστικτωδώς, διαμαρτύρεται μονίμως και την ίδια ώρα απαιτεί να τη σέβονται και να τη θεωρούν ισότιμη στα διεθνή φόρα. Μια χώρα όπου διοικούν οι ατομικότητες και αφορίζονται οι συλλογικότητες. Αν έχει μάγκα πρωθυπουργό και μερικούς καπάτσους υπουργούς, μεγαλουργεί. Αν πέσει σε περίοδο πολιτικών εκπτώσεων, κατακρημνίζεται.

Το ίδιο, ακριβώς, ισχύει και στο μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας της. Ακόμη και σήμερα, ο κοινωνικός ιστός της παραμένει αδιάρρηκτος γιατί κάποιοι έχουν φιλότιμο και δίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που υποχρεούνται, είτε είναι αστυνομικοί, είτε πυροσβέστες, είτε νοσηλευτές, είτε επιχειρηματίες, είτε οτιδήποτε. Μα και όλοι αυτοί, ό,τι κάνουν το κάνουν αποσπασματικά, εξ ιδίας βουλήσεως και κάποια στιγμή κουράζονται και τα παρατούν.

Γιατί δεν υπάρχει η κεντρική κατεύθυνση, το εθνικό όραμα, ο κοινός στόχος που θα ενώσει όλες τις επιμέρους μονάδες σε έναν συνεκτικό πυρήνα εθνικής ανάπτυξης.

Η πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού δεν μαυρίζει μόνο τις θάλασσες και τις ακτές μας, αλλά κυρίως τις συνειδήσεις μας. Κι αν η πετρελαιοκηλίδα, με τα όποια τεχνικά μέσα έχουμε στη διάθεσή μας, περιοριστεί και κάποτε εξαφανιστεί, η άλλη, η κηλίδα που κουβαλάμε ως έθνος δύσκολα θ’ αντιμετωπιστεί. Όχι, τουλάχιστον, όσο θα την υποτιμούμε, όσο θα λέμε «έλα, μωρέ, κάτι βρούμε στο τέλος και θα γλυτώσουμε», όσο θα νομίζουμε ότι όλη η Γη γυρίζει γύρω μας και φροντίζει για την εθνική μας επιβίωση.

Μαύρες σκέψεις, θα σκεφτεί κάποιος. Πιο μαύρες και από την πετρελαιοκηλίδα. Ωστόσο, εάν δεν αγγίξεις τα κατώτερα όριά σου και, κυρίως, εάν δεν βρεις τη δύναμη να τ’ αναγνωρίσεις και να τ’ αποδεχθείς, δεν πρόκειται ποτέ να ξεκινήσεις την άνοδο προς πιο φωτεινές περιοχές…