Τα αποθεματικά των ΟΤΑ και τα αριστερά αποθέματα

Αναμφίβολα, οι δημοτικές παρατάξεις που πρόσκεινται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πέρασαν εύκολη πολιτικά εβδομάδα. Η επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, δεσμεύοντας τα αποθεματικά των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές ότι δεν είχε «επικοινωνηθεί» ούτε εμμέσως στις εν λόγω παρατάξεις.

Το αποτέλεσμα ήταν να αντιδράσουν, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, με αμηχανία και… περισυλλογή. Προς πολιτική τιμή τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, καταδίκασαν απερίφραστα την υιοθέτηση και από το παρόν κυβερνητικό σχήμα της «φάμπρικας» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, που τόσο κάθετα «αποκήρυσσε» ο ΣΥΡΙΖΑ όσο βρισκόταν στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Από την άλλη, οι εν λόγω δημοτικές παρατάξεις, κινούμενες πάνω κάτω στην ίδια γραμμή, επικαλέστηκαν λόγους «εθνικού συμφέροντος», αλλά και αναφέρθηκαν στον «σκληρό οικονομικό πόλεμο» που έχει εξαπολυθεί στην κυβέρνηση, για να αφήσουν «ανοιχτό παράθυρο» στη διαχείριση τμήματος των αποθεματικών των ΟΤΑ από την κυβέρνηση.

Οι δημοτικές παρατάξεις που πολιτεύτηκαν και εξακολουθούν να πολιτεύονται 
με αριστερό «πρόσημο» και όχι μόνο αυτές, θα πρέπει να επιβεβαιώσουν στην πράξη 
όλα όσα πρέσβευαν περί «αυτόνομης και ακηδεμόνευτης Τοπικής Αυτοδιοίκησης».

Για την ουσία της υπόθεση έχουν ήδη ειπωθεί και γραφτεί πολλά και θα ειπωθούν και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα. Η στήλη θα επιθυμούσε στο παρόν άρθρο να σταθεί στην πολιτική διάσταση της όλης κίνησης. Γιατί είτε βρίσκονται στη διοίκηση, είτε στη μειοψηφία, οι φίλα προσκείμενες στον ΣΥΡΙΖΑ δημοτικές παρατάξεις άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι όταν «έχεις εσύ το τιμόνι στα χέρια σου», ο δρόμος… στενεύει και οι… στροφές γίνονται πιο επικίνδυνες. Η άσκηση εξουσίας, σε αντίθεση με ό,τι ίσως πιστεύουν οι περισσότεροι, χαρακτηρίζεται από στιγμές αφόρητης πίεσης, όπου κάθε απόφαση ή επιλογή φέρει το δικό της μεγάλο και «ειδικό» βάρος. Βάρος που, συνήθως, αρνούνται να αποδεχθούν ή ακόμη και να φανταστούν οι εκάστοτε αντιπολιτεύσεις.

Μόνο που έρχεται κάποτε το πλήρωμα του χρόνου και οι έσχατοι έσονται πρώτοι και είναι αναγκασμένοι να οδηγήσουν αυτοί το «σκάφος» σε ασφαλές λιμάνι. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα…

Για την κυβέρνηση τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Τώρα, που οι πανηγυρισμοί κόπασαν και οι σημαίες μαζεύτηκαν στα μπαούλα. Τώρα, που ο καθένας από εμάς περιμένει, με την αγωνία στο κατακόρυφο, να δει πού θα καταλήξει αυτό το αδυσώπητο «μπρα-ντε-φερ» μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών. Τώρα, που… ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού, που οι… αναπνοές τελειώνουν και που -σε πείσμα όσων υποστήριζαν (μεταξύ των οποίων και κάμποσοι εκ των κυβερνώντων)- τελικώς διαπιστώνεται ότι «χρήματα δεν υπάρχουν».

 Οι μέρες που διανύουμε είναι όντως δύσκολες και για τους κυβερνώντες και για τους κυβερνώμενους. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, χωρίς καμία υπερβολή, ως επικίνδυνη ισορροπίας πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Σε δε τοπικό επίπεδο, τα πράγματα εξελίσσονται ακόμη χειρότερα. Με τις όποιες αδυναμίες, με τις όποιες κακοδιαχειρίσεις, με τα όποια «κουσούρια» μπορεί να αποδώσει κάποιος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, η τελευταία είχε κατορθώσει τα τελευταία δύσκολα χρόνια να δώσει μικρές «ανάσες» στον χειμαζόμενο τοπικό πληθυσμό. Κάτι που τώρα, με βάση τα νέα δεδομένα, φαίνεται ότι τουλάχιστον τίθεται σε κίνδυνο.

Οι δημοτικές παρατάξεις που πολιτεύτηκαν και εξακολουθούν να πολιτεύονται με αριστερό «πρόσημο» και όχι μόνο αυτές, θα πρέπει να επιβεβαιώσουν στην πράξη όλα όσα πρέσβευαν περί «αυτόνομης και ακηδεμόνευτης Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Με άλλα λόγια, θα πρέπει -χωρίς σε καμία περίπτωση να παραγνωρίσουν το συλλογικό εθνικό συμφέρον- να υπερασπιστούν και προστατεύσουν τον αυτοδιοικητικό θεσμό. Γιατί η Αυτοδιοίκηση, ακόμη και «τραυματισμένη» από τα «πλήγματα» των ίδιων των αιρετών, παραμένει ο κοντινότερος θεσμός στον πολίτη.