Δημοψήφισμα στα… τυφλά, κατόπιν «εορτής»

Η Ελλάδα ζει στον ρυθμό του επικείμενου δημοψηφίσματος, στημένη στην ουρά των ATM ή κολλημένη στην οθόνη της τηλεόρασης, προσπαθώντας να πληροφορηθεί για το πώς θα είναι οι ημέρες που θα ξημερώσουν από εδώ και στο εξής. Το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε την πρόταση της κυβέρνησης για τη διενέργεια του «fast track» δημοψηφίσματος και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ξεκαθάρισαν ότι από την Τετάρτη το πρωί «παίζουμε μόνοι μας», αφού το πρόγραμμα στήριξης εκπνέει.

Μέσα σε αυτή την «ωραία ατμόσφαιρα», με «νηφαλιότητα» και «ηρεμία», θα αποφασίσουμε εμείς για τον τρόπο με τον οποίο επιθυμούμε να εξοντωθούμε. Θέλουμε έναν «αργό κι απολαυστικό θάνατο», ψηφίζουμε το «ναι». Θέλουμε μια κι έξω εξόντωση, επιλέγουμε το «όχι».

Τι κι αν δεν ήμασταν εμείς που διαπραγματευόμασταν πέντε μήνες τώρα με τους εταίρους και δανειστές. Τι κι αν δεν γνωρίζουμε τι διεμήφθη όλο αυτό το διάστημα πίσω από τις κλειστές στο «πόπολο» πόρτες των Euroworking Groups και του Eurogroup. Τι κι αν δεν είχαμε τη δυνατότητα, τον χρόνο ή και τη γνώση να διαβάσουμε και να κατανοήσουμε πλήρως τις ακριβείς προτάσεις των δανειστών, παρά μόνο όσα πιάνουμε «πεταχτά» στις ειδήσεις και τη σχολιογραφία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Ο κ. πρωθυπουργός σωστά ανέφερε στη Βουλή, στη συζήτηση για το δημοψήφισμα, 
ότι όποιος θέτει τελεσίγραφα και διλήμματα σε έναν λαό που βρίσκεται σε δυσμενή θέση 
μπορεί να λάβει απαντήσεις που δεν θα του αρέσουν. Το ίδιο, ωστόσο, ισχύει και για τον ίδιο...

Για την κυβέρνηση δεν υπάρχουν τέτοιες δικαιολογίες, μπροστά στην «υπηρέτηση» του ύψιστου αγαθού της Δημοκρατίας. Ο συνταξιούχος πατέρας μου και η «φουκαριάρα η μάνα μου», που λέει και η διαφήμιση, είναι υποχρεωμένοι, μέσα σε λίγα 24ωρα, να μελετήσουν και να κατανοήσουν όσα επί τόσους μήνες τόσοι «διαβασμένοι» εγκέφαλοι επεξεργάζονταν και καλό θα ήταν να γνώριζαν και κανένα αγγλικό για να διαβάσουν και την πλευρά των ξένων για τη συμφωνία, προκειμένου να πάνε την Κυριακή 5 Ιουλίου στην κάλπη και να επιλέξουν για το μέλλον μου (το δικό τους είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο).

Και άντε και τα κατάλαβαν όλα. Άντε και έφθασαν μπροστά στην κάλπη κι έχουν μπροστά τους τα δύο ψηφοδέλτια, το ένα που απορρίπτει και το άλλο που εγκρίνει μία συμφωνία, η οποία -για μην ξεχνιόμαστε- δεν υπάρχει πλέον στο τραπέζι. Τι σημαίνει το «ναι» και το «όχι» για την επόμενη μέρα;

Αν δεχθεί τη συμφωνία, ποιος, πώς, σε ποια βάση και με ποια αξιοπιστία θα κάνει τις συνεννοήσεις με τους εταίρους και δανειστές; Η ίδια κυβέρνηση που τους «έχει περάσει γενεές δεκατέσσερις» και προτείνει το «περήφανο όχι» στο επικείμενο δημοψήφισμα;

Αν δεν δεχθεί τη συμφωνία, τι θα πρέπει να περιμένει την επόμενη μέρα; Η κυβέρνηση έχει έτοιμο, συγκροτημένο και εφαρμόσιμο σχέδιο για το πώς θα πληρώνονται οι υποχρεώσεις του κράτους στο εσωτερικό, καθώς θα καταρρεύσουν τα έσοδα (όσο και να επικαλείται το πατριωτικό καθήκον η κυβέρνηση, ελάχιστοι θα καταβάλλουν φόρους σε ένα χρεοκοπημένο κράτος, που δεν μπορεί πλέον να τους προσφέρει τα στοιχειώδη); Πώς θα αντιμετωπίσει τη σκλήρυνση της στάσης από το εξωτερικό, πώς -με άλλα λόγια- θα συνεχίζει να λειτουργεί αυτός ο τόπος; Κι αν ναι, πότε περιμένει να υποβάλει αυτό το σχέδιο στην κρίση του Λαού. Κατόπιν εορτής;

Ο κ. πρωθυπουργός σωστά ανέφερε στη Βουλή, στη συζήτηση για το δημοψήφισμα, ότι όποιος θέτει τελεσίγραφα και διλήμματα σε έναν λαό που βρίσκεται σε δυσμενή θέση μπορεί να λάβει απαντήσεις που δεν θα του αρέσουν. Το ίδιο, ωστόσο, ισχύει και για τον ίδιο. Το δίλημμα στο οποίο βάζει τον ελληνικό Λαό και μάλιστα σε ασφυκτικά μικρό χρονικό διάστημα για να αποφασίσει (ουσιαστικά μιλάμε πάλι για τελεσίγραφο) ίσως απαντηθεί με τρόπο που να μην αρέσει στον ίδιο και την κυβέρνησή του…