Ώρα για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα τηρήσουν και οι δύο πλευρές…

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν χωρεί δεύτερη «ανάγνωση». Οι 8,5 μονάδες διαφορά μεταξύ του πρώτου ΣΥΡΙΖΑ και της δεύτερης Νέας Δημοκρατίας αποτυπώνουν αυτό που είχε διαφανεί στη χώρα εδώ και μήνες. Η κοινωνία εξάντλησε την υπομονή και τα περιθώριά της.

Από τη στιγμή που η οικονομική κρίση άρχισε να… δείχνει τα δόντια της, οι διαδοχικές κυβερνήσεις είχαν την ευκαιρία και τον χρόνο να προχωρήσουν σε ένα εθνικό σχέδιο διάσωσης, πριν αναγκαστικά αναλάβουν δράση οι τρόικες κι ενεργοποιηθούν τα μνημόνια. Είχαν την ευκαιρία, αλλά δεν θέλησαν.

Αλλά κι αφότου η ευρωπαϊκή επιτήρηση άρχισε να γίνεται ασφυκτική και πάλι οι κυβερνώντες προσπαθούσαν να διασώσουν την εκλογική πελατεία τους, αναβάλλοντας τις κρίσιμες μεταρρυθμίσεις, καθυστερώντας τη ριζική αναμόρφωση και δικαιότερη λειτουργία του φορολογικού συστήματος, «φρενάροντας» την εξυγίανση της αγοράς εργασίας.

Και στο τέλος, την ώρα που έβλεπαν ότι οι δημοσκοπήσεις «γύρισαν ανάποδα» έπαιξαν το τελευταίο χαρτί τους. Επένδυσαν στον εύλογο φόβο μιας κοινωνίας που είχε εξαντληθεί οικονομικά και ένιωθε να περιθωριοποιείται όλο και περισσότερο. Η κυβέρνηση που έφυγε δεν προσπάθησε να κερδίσει το εκλογικό σώμα, αλλά να αφαιρέσει, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, πόντους από τον ξεκάθαρα πρώτο. Παρουσίασε την προοπτική καταστροφής της χώρας, προέβλεψε λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάμβανε την κυβέρνηση, ελπίζοντας ότι οι «νοικοκυραίοι» θα τρομοκρατηθούν και θα επιστρέψουν στο «μαντρί».

Η επόμενη μέρα ξημέρωσε για τη χώρα και τη νέα κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε 
να φέρει την Ελπίδα που θα κάνει την Ελλάδα να προχωρήσει και την Ευρώπη ν΄ αλλάξει. 
Στο χέρι του είναι να μην αφήσει αυτή την ελπίδα να σβήσει.

Έσφαλε, ίσως γιατί είχε ξεκοπεί εντελώς από την κοινωνία, με αποτέλεσμα να μην διαπιστώσει έγκαιρα ότι τους πρώην «νοικοκυραίους» τούς είχε η ίδια η κυβέρνηση μετατρέψει σε επαίτες. Απέτυχε, γιατί δεν κατάφερε να δει ότι ο κόσμος «κόχλαζε» και ζητούσε την… κεφαλή της επί πίνακι.

Ένα μεγάλο τμήμα αυτού του κόσμου δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Καταδίκασε τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, αψηφώντας το όποιο ρίσκο ενδεχομένως να είχε η επιλογή του. Όταν σπρώχνεις τον κόσμο στην απελπισία, όταν δοκιμάζεις συνεχώς τις αντοχές του, όταν του στερείς και την τελευταία ελπίδα να πιστέψει ότι θα βγει από τούτη την κρίση, δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα από αυτό που έβγαλε η κάλπη της 25ης Ιανουαρίου 2015.

Στο παραπάνω πλαίσιο, η έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης ήταν δίκαιη από πλευράς τιμωρίας της προηγούμενης κυβέρνησης. Μένει να αποδειχθεί εάν ήταν και σοφή αναφορικά με την επιλογή της επόμενης. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα αναλαμβάνει τα ηνία της χώρας στην πλέον κρισιμότερη καμπή της. Οι Έλληνες έχουν υποφέρει πολλά τα τελευταία χρόνια και -ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι πολλά από αυτά οφείλονται και στις δικές τους αβλεψίες- έχουν πλέον καταβάλει το τίμημά τους. Πλήρωσαν, πόνεσαν, μάτωσαν και τώρα απαιτούν να δουν και τους υπόλοιπους -αυτούς που μονίμως μένουν στο απυρόβλητο- να καταβάλλουν κι εκείνοι τη δική τους συνεισφορά στην οικονομική ανόρθωση της χώρας.

Μα εκείνο που έχουν ανάγκη περισσότερο είναι να πιστέψουν ότι τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση -η κυβέρνηση της Αριστεράς- θα τους αντιμετωπίσει με σεβασμό, θα τους αναγνωρίσει τις θυσίες, θα τους φερθεί με δικαιοσύνη και θα τους δώσει την ευκαιρία να ξανακτίσουν ό,τι γκρεμίστηκε όλα τα τελευταία σκληρά μνημονιακά χρόνια. Με πολλή και επίπονη δουλειά αφενός, αλλά και με αναγνώριση των κόπων και δίκαια κατανομή του οφέλους, αφετέρου.

Η επόμενη μέρα ξημέρωσε για τη χώρα και τη νέα κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε να φέρει την Ελπίδα που θα κάνει την Ελλάδα να προχωρήσει και την Ευρώπη ν΄ αλλάξει. Στο χέρι του είναι να μην αφήσει αυτή την ελπίδα να σβήσει.

Κάθε Έλληνας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, δεν μπορεί παρά να ευχηθεί καλή δύναμη κι επιτυχία στο έργο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, όμως, θα περιμένει άμεσα την υπογραφή του νέου κοινωνικού συμβολαίου, που αυτή τη φορά θα πρέπει να τηρηθεί και από τις δύο πλευρές.