Επιλέγουμε να μας κυβερνούν διαχειριστές γιατί φοβόμαστε τις μεγάλες αλλαγές

Η διαφορά του ηγέτη από τον διαχειριστή δεν αφορά στα τρέχοντα θέματα της καθημερινότητας, τα οποία και οι δύο μπορούν να διευθετούν σχετικώς ικανοποιητικά. Έγκειται σε εκείνα τα ζητήματα όπου οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη παράγοντες που δεν είναι εντελώς ευκρινείς στις παρούσες συνθήκες ή, ακόμη χειρότερα, όταν έρχονται σε σύγκρουση με το κοινώς λεγόμενο «λαϊκό αίσθημα».

Είναι η στιγμή που ο διαχειριστής πανικοβάλλεται, αναζητεί να πιαστεί από κάπου κι αυτό το «κάπου» είναι συνήθως οι διαφόρου τύπου «αυλές», οι οποίες τον άγουν και τον φέρουν κατά το δοκούν…

Πλήθος πολιτικών, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, μην μπορώντας ν’ αρθούν στο ύψος ενός ηγέτη, επιλέγουν την «ασφαλή» οδό τού να χαϊδεύουν τ’ αφτιά του «πόπολου», προβαίνοντας σε πράξεις που ουσιαστικά υπονομεύουν το μέλλον αυτού που υποτίθεται υπερασπίζονται. Η διαχείριση του σήμερα «δυναμιτίζει» αυτό που θα μπορούσε να οικοδομήσει το καλύτερο αύριο, μόνο και μόνο γιατί δεν υπάρχει αυτός που θ’ αναλάβει το πολιτικό κόστος.

Δυστυχώς, όμως, η ιστορία «γράφεται» και από τους διαχειριστές. Είναι εκείνες οι ιστορικές περίοδοι της παρακμής, του εκφυλισμού σε όλα τα επίπεδα, της «βασιλείας του τίποτα», η οποία νομοτελειακά οδηγεί στη ρήξη και στη γέννηση του νέου, του ελπιδοφόρου, του ριζοσπαστικού.

Εάν ζούσαμε εμείς την εποχή του Περικλή μάλλον θα ήμασταν αυτοί που θα κουβαλούσαν τα μάρμαρα για την οικοδόμηση του Παρθενώνα και όχι αυτοί που θα τον σχεδίαζαν…

Γιατί μας ήρθαν κατακαλόκαιρο τούτες οι σκέψεις; Μια αφορμή είναι μερικές πολύωρες συζητήσεις σε Δημοτικά Συμβούλια για «φαραωνικά» σχέδια δημοτικών Αρχών, πέρα και πάνω από κάθε πραγματική ανάγκη των τοπικών κοινωνιών. Σχέδια που, αγνοώντας τις τραγικές οικονομικές ανάγκες της χώρας, έχουν ως μοναδικό σκοπό να «ξεπληρώνουν γραμμάτια» σε ημετέρους, να κολακεύουν συγκεκριμένες και συνήθως μειοψηφούσες -αλλά θορυβώδεις- συλλογικότητες και να δημιουργούν σε όσους τα καταστρώνουν την ψευδαίσθηση ότι με τον τρόπο αυτό θα παρατείνουν τον όποιο πολιτικό βίο τους.

Η αλήθεια είναι ότι για κάποια περίοδο αυτοί οι πολιτικοί διαχειριστές πετυχαίνουν τον σκοπό τους. Καταφέρνουν να «επιπλεύσουν», «τσαλαβουτώντας» άτσαλα δεξιά κι αριστερά, πείθοντας όσους κουβαλούν, πάνω κάτω, τα ίδια μυαλά ότι έχουν τις λύσεις για κάθε πρόβλημα. Μόνο που εκ των πραγμάτων το ψέμα τους «έχει κοντά ποδάρια». Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και δεν υπολογίζει πολιτικά κόστη και φθηνά «τερτίπια». Έρχεται η στιγμή που ορθώνεται μπροστά σου και τότε, θες δεν θες, θα πρέπει ν’ αναμετρηθείς μαζί της. Σε αυτές τις στιγμές η απλή διαχείριση δεν σου φθάνει…

Σε αυτό το σημείο πλησιάζουν επικίνδυνα και με μεγάλη ταχύτητα κάποιοι πολιτικοί παράγοντες -και της Αυτοδιοίκησης- και όλα δείχνουν ότι πολύ δύσκολα θ’ αποφύγουν την πρόσκρουση μαζί του. Το κακό είναι ότι τις συνέπειες της πρόσκρουσης δεν θα τις επωμιστούν μόνο αυτοί, αλλά θα «διαχυθούν» και στην κοινωνία. Κι αν το συγκεκριμένο γεγονός λειτουργούσε ως πάθημα που γίνεται μάθημα, θα λέγαμε χαλάλι. Δυστυχώς, όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι διαρκώς ανακυκλώνονται τα ίδια λάθη, σε ένα αδιάκοπο «γαϊτανάκι» οι κορδέλες του οποίου μας έχουν μπερδουκλώσει για τα καλά.

Θα καταφέρουμε να λυθούμε κάποτε και ν’ ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στην εθνική ιστορική πορεία μας; Ποιος μπορεί ν’ απαντήσει με ασφάλεια στο ερώτημα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι όσο συνεχίζουμε να βρισκόμαστε «μπλεγμένοι» σε αυτό το «παιχνίδι», όσο επιλέγουμε να μας κυβερνούν διαχειριστές, επειδή φοβόμαστε τις μεγάλες αλλαγές που θα έφερνε ένας πραγματικός ηγέτης, καμιά διαγραφή χρέους, καμιά έξοδος στις αγορές, καμιά δανειακή δόση δεν πρόκειται να μας «ξελασπώσει» και να μας επαναφέρει σε αναπτυξιακή τροχιά.

Με λίγα λόγια, αν πρώτα δεν διαγράψουμε εμείς οι ίδιοι όλα όσα μας έφεραν στη σημερινή άσχημη θέση, δεν πρόκειται -τουλάχιστον στο ορατό μέλλον- να διαγράψουμε ούτε τα μνημόνια, ούτε τη διεθνή επιτροπεία. Κι επειδή κάποιοι μας έχουν κουράσει με την επίκληση του αρχαίου παρελθόντος και του πόσο «εκλεκτός λαός» υπήρξαμε, ίσως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι εάν ζούσαμε εμείς την εποχή του Περικλή μάλλον θα ήμασταν αυτοί που θα κουβαλούσαν τα μάρμαρα για την οικοδόμηση του Παρθενώνα και όχι αυτοί που θα τον σχεδίαζαν…