Η απλή αναλογική άρχισε να παράγει τα πρώτα αποτελέσματα… και δεν είναι θετικά

Ο νέος εκλογικός νόμος πάνω στον οποίο θα «στηθούν» οι αυτοδιοικητικές κάλπες του Μαΐου του 2019 έχει αρχίσει ήδη να… παράγει αποτελέσματα. Πολιτικές παρατάξεις διαλύονται, υποψηφιότητες από το… πουθενά κάνουν την εμφάνισή τους, συμπράξεις και «συμφωνίες» ενόψει του δεύτερου γύρου των εκλογών κλείνονται.

«Είναι κακή αυτή η κινητικότητα;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Αν ήταν δείγμα μια στροφής σε «καθαρότερες» λύσεις και τόνωσης της τοπικής Δημοκρατίας, ουδείς θα απαντούσε αρνητικά στο ερώτημα. Ωστόσο, κατοικούμε πολλά χρόνια στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας», για να πειστούμε ότι αρκεί μια βεβιασμένη αλλαγή εκλογικού νόμου για να «θεραπεύσει» κακώς κείμενα δεκαετιών.

Η αλήθεια είναι ότι ο νομοθέτης στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτούργησε όπως και προκάτοχοί του. Νομοθέτησε με βάση το παρόν, εξυπηρετώντας τα «κοντόφθαλμα» συμφέροντα του κομματικού οχήματος στο οποίο επιβαίνει και ουδόλως τον ενδιέφερε να «κτίσει» μακροπρόθεσμα. Εάν όντως ήθελε να «οικοδομήσει» ένα περισσότερο δημοκρατικό περιβάλλον στην Αυτοδιοίκηση, θα είχε φροντίσει να καλλιεργήσει κουλτούρα συνεννόησης και σύνθεσης πολλά χρόνια τώρα, ώστε η εφαρμογή του σημερινού εκλογικού νόμου να ερχόταν αβίαστα, ως αποτέλεσμα ωρίμανσης μιας ομαλής εξελικτικής πορείας.

_______________________

Το δυστύχημα για την Αυτοδιοίκηση είναι ότι – εφόσον τα πράγματα δεν αλλάξουν μέχρι τον προσεχή Μάιο – το τοπίο που θα προκύψει από τις εκλογές θα μοιάζει και θα είναι «βομβαρδισμένο».

_______________________

Δεν το ήθελε, όμως. Αυτό που επιδιώκει με τον νέο νόμο είναι να «κοντύνει» κάποιους «ψηλούς» αιρετούς που δεν εξυπηρετούν τα σχέδια της κυβέρνησης που υπηρετεί. Αν είχε έστω και μια ελπίδα ότι θα μπορούσε στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να διεκδικήσει με αξιώσεις την πλειονότητα των Δήμων και των Περιφερειών, όχι μόνο απλή αναλογική δεν θα εφάρμοζε, αλλά θα καθιστούσε υπερ-ενισχυμένο το προηγούμενο εκλογικό σύστημα.

Το δυστύχημα για την Αυτοδιοίκηση είναι ότι – εφόσον τα πράγματα δεν αλλάξουν μέχρι τον προσεχή Μάιο – το τοπίο που θα προκύψει από τις εκλογές θα μοιάζει και θα είναι «βομβαρδισμένο». Η πλειονότητα των διοικήσεων θα έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα αναγκαστικών – και άρα στις περισσότερες περιπτώσεις μη επιθυμητών – συμβιβασμών, ενώ η συνεκτικότητά τους θα δοκιμάζεται σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία. Οι επόμενοι δήμαρχοι θα αναλώνουν πολύ περισσότερο χρόνο στο πώς θα διαχειριστούν τους άσπονδους συμμάχους τους από αυτόν που θα επενδύουν στις λύσεις των προβλημάτων της καθημερινότητας.

Μακάρι η παραπάνω εκτίμηση να αποδειχθεί καταστροφολογική και, όντως, η διά της βίας επιβολή της απλής αναλογικής να μετατρέψει μεμιάς τα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια σε «εργαστήρια» δημιουργικών συνθέσεων και ανταλλαγής υγιών επιχειρημάτων, που θα προάγουν τις τοπικές κοινωνίες τους.

Μακάρι, αλλά δεν το βλέπουμε… Ίσως λόγω δημοσιογραφικής διαστροφής, ίσως λόγω του ότι δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα εκείνες τις υποψηφιότητες που θα κάνουν τη μεγάλη διαφορά και θα αλλάξουν τον τρόπο τού «πολιτεύεσθαι» στους τοπικούς ναούς της Δημοκρατίας.

Αντιθέτως, αυτό που συναντούμε είναι είτε προσπάθειες «ανακαίνισης» παλαιότερων δημοτικών σχηματισμών, είτε δημιουργία «νέων», που ωστόσο «κουβαλούν πάνω» τους τόσα πολλά στοιχεία από το χθες, που τους αφαιρούν κάθε «φρεσκάδα».

Και δυστυχώς, οι ελάχιστες εξαιρέσεις στον παραπάνω κανόνα είναι μεν ευχάριστες, αλλά μοιάζουν με τον μοναχικό κούκο, που ουδέποτε κατάφερε να φέρει την άνοιξη…