Η τοπική αδράνεια “τρέφει” την κεντρική αυθαιρεσία

Η υπόθεση με τους ΧΕΥ (Χώροι Εγκατάστασης Υποστήριξης) στο Μαρούσι, τα σχέδια για δημιουργία εργοστασίου βιομάζας στην Κηφισιά, που προσφάτως «αναθερμαίνονται» και ο θόρυβος που έχει ξεσηκώσει η προοπτική δημιουργίας «πράσινου σημείου» στη Λυκόβρυση δεν είναι παρά μερικά πρόσφατα επεισόδια ενός… σίριαλ που «παίζεται» τα τελευταία χρόνια στον χώρο της Αυτοδιοίκησης.

Αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα ζωής και τη γενικότερη καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών λαμβάνονται ερήμην τους, αλλά και ερήμην των δημοτικών Αρχών. Στη δε συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων οι παραπάνω αποφάσεις εφαρμόζονται, αφού οι όποιες αντιδράσεις αρχίζουν και τελειώνουν σε επίπεδο Δημοτικών Συμβουλίων και «πρωτοσέλιδων» στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Δεν είναι της παρούσης να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους τόσο οι δημοτικές Αρχές, όσο και οι παρατάξεις των Δημοτικών Συμβουλίων, αποδεικνύονται ανίκανες αφ’ ενός να ενημερώσουν ευρέως κι αφ’ ετέρου να κινητοποιήσουν τον κόσμο, με αποτέλεσμα να είναι μετρημένες στα δάκτυλα οι περιπτώσεις όπου υπήρξαν μαζικές κινητοποιήσεις κατοίκων μιας περιοχής για ζητήματα που υπονομεύουν το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους. Το πολύ πολύ να συγκεντρωθούν μερικές δεκάδες πολιτών σε κάποια αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου κι αυτό για θέματα περιορισμένης εμβέλειας (π.χ. το κυκλοφοριακό κάποιας περιοχής, τα προβλήματα ενός σχολείου, η τοποθέτηση κάποιας κεραίας κινητής τηλεφωνίας κ.ο.τ.).

Η σκληρή πραγματικότητα έχει αποδείξει πώς, όταν χάνεται μια μεγάλη μάχη, 
είτε σε τοπικό είτε σε κεντρικό επίπεδο, το «ωσαννά» των πολιτών-δημοτών 
μετατρέπεται εν μία νυκτί σε «άρον άρον σταύρωσον αυτόν».

Τα πολυδιαφημισμένα τοπικά δημοψηφίσματα μάλλον έχουν… ξεχαστεί σε κάποια συρτάρια, οι δημόσιες διαβουλεύσεις είναι αμφίβολο πόσους προσελκύουν, ενώ η λειτουργία των περισσότερων επιτροπών που συστήνουν οι Δήμοι μόνο απογοητευτική θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί.

Αναμφίβολα, είναι ευθύνη και όλων εμάς των απλών πολιτών-δημοτών να ενημερωνόμαστε για τα προβλήματα του τόπου μας και, με οργανωμένη αντίδραση, να πιέζουμε για την επίλυσή τους. Ωστόσο, επειδή ο καθένας ξεχωριστά είναι δύσκολο και να έχει πλήρη ενημέρωση για τις όποιες εξελίξεις, αλλά και να οργανώνει μαζικές συγκεντρώσεις, γι’ αυτό ο ρόλος αυτός βαρύνει κυρίως τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας. Οι τελευταίοι οφείλουν να επιδεικνύουν και γρήγορα αντανακλαστικά στην εντόπιση επερχόμενων κινδύνων κατά των τοπικών κοινωνιών τους και άμεση ετοιμότητα σε ό,τι αφορά την κινητοποίηση των πολιτών-δημοτών.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν συμβαίνει τίποτε από τα παραπάνω. Αντιθέτως, συχνά οι δημοτικές Αρχές αιφνιδιάζονται από τις εξελίξεις (και αφήνουμε στην άκρη τις περιπτώσεις που έχουν προσυμφωνήσει γι’ αυτές), ενώ οι τοπικές κοινωνίες αρχίζουν να εξεγείρονται όταν πλέον τα πράγματα έχουν πάρει τον οριστικό (και αμετάκλητο) δρόμο τους…

Και ίσως είναι αυτός ο λόγος που δεν «ιδρώνει το αυτί» της κεντρικής εξουσίας από τις διαμαρτυρίες και τις αντιδράσεις των αυτοδιοικητικών στις μονομερείς και, πολλές φορές, αυθαίρετες αποφάσεις της. Όσο και να σηκώνει η ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος) το «λάβαρο της επανάστασης», όσες επαφές και να πραγματοποιήσει ο πρόεδρός της, Γιώργος Πατούλης, όσο τα επιμέρους Δημοτικά Συμβούλια λειτουργούν μακράν του κοινού λαϊκού αισθήματος και δεν αγκαλιάζονται μαζικά από τις τοπικές κοινωνίες τους, η κεντρική διοίκηση θα εξακολουθεί να αυθαιρετεί εις βάρος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Και κάτι τελευταίο, που δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνούν οι αιρετοί. Τα υψηλά εκλογικά ποσοστά που λαμβάνουν ορισμένοι εξ αυτών μπορεί να τους κάνουν να πιστεύουν ότι ο κόσμος τους αγαπά και τους λατρεύει, αλλά η σκληρή πραγματικότητα έχει αποδείξει πώς, όταν χάνεται μια μεγάλη μάχη, είτε σε τοπικό είτε σε κεντρικό επίπεδο, το «ωσαννά» των πολιτών-δημοτών μετατρέπεται εν μία νυκτί σε «άρον άρον σταύρωσον αυτόν».

Και με τόσες ήττες που καταγράφει τα τελευταία χρόνια η Αυτοδιοίκηση, είναι θέμα χρόνου να χάσει και τη μεγάλη μάχη…