«Ο από μηχανής θεός» είναι μέσα μας…

Έχοντας παρακολουθήσει χρόνια τώρα συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατοίκων για κάποια μείζονα θέματα των τοπικών κοινωνιών αναγκαστικά οδηγούμαι σε κάποιες διαπιστώσεις, δυστυχώς όχι ευχάριστες.

Ειδικότερα, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι ενεργοί πολίτες που εμφανίζονται στις παραπάνω συγκεντρώσεις είναι δυσανάλογα λίγοι σε σχέση με το πρόβλημα που έχει προκαλέσει τη συγκέντρωση. Ανάμεσά τους εντοπίζονται άνθρωποι που συγκαλυμένα ή απροκάλυπτα προσπαθούν να περάσουν κάποια κομματική ή παραταξιακή γραμμή, αλλά και άνθρωποι που… τρέμουν στην ιδέα μήπως μία δράση που θα αποφασιστεί πλήξει τους «δικούς» τους στην τοπική ή κεντρική εξουσία. Τέλος, υπάρχει τεράστια δυσκολία να κρατηθεί ένας στοιχειώδης συντονισμός στον διάλογο που γίνεται, ώστε να ακούγονται όλες οι απόψεις και στο τέλος να βγαίνει ένα συμπέρασμα. Το αποτέλεσμα είναι να επικρατεί οχλαγωγία, που σταδιακά οδηγεί στο να… φυλλοροήσει άδοξα η συγκέντρωση.

Ο «από μηχανής θεός» είναι μέσα μας και ήρθε η ώρα να τον βγάλουμε στην επιφάνεια ή, σωστότερα, 
στους δρόμους, στις πλατείες και όπου αλλού «κτυπά η καρδιά» της καθημερινότητάς μας.

Βέβαια, οι παραπάνω αναφορές δεν γίνονται για να αποτρέψουν τις εκδηλώσεις των ενεργών πολιτών, αλλά αντιθέτως για να συμβάλλουν στο δυνάμωμα και στην αύξηση της αποτελεσματικότητάς τους, προκειμένου να γίνουν πραγματικά εργαλεία πίεσης στις τοπικές και κεντρικές αρχές.

Ωστόσο, για να επιτευχθεί αυτό οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι μας. Και πρώτα απ΄ όλα οφείλουμε να σηκωθούμε από την πολυθρόνα μας και να αναλάβουμε δράση. Από τον καναπέ, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, το laptop στα πόδια ή το κινητό στα χέρια, δεν γίνεται να αλλάξουμε τις ζωές μας. Ούτε πρόκειται να αποτελέσουμε ποτέ ισότιμους συνομιλητές με τους όποιους τοπικούς και κεντρικούς άρχοντες διαφεντεύουν τις τύχες τις δικές μας και των παιδιών μας. Αυτοί, όσο μας βλέπουν λίγους, ανοργάνωτους και διστακτικούς, θα συνεχίσουν να βαδίζουν στον δρόμο που έμαθαν… Προεκλογικά θα μας χτυπούν την πλάτη και θα μας κλείνουν το μάτι και μετεκλογικά θα αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς και ορισμένες φορές, εις βάρος μας.

Αν θέλουμε όντως να μας λαμβάνουν υπόψη όταν αποφασίζουν για σημαντικά θέματα που αφορούν τις ζωές μας, θα πρέπει να τους καταστήσουμε σαφές ότι είμαστε ΕΔΩ και είμαστε ΕΝΩΜΕΝΟΙ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ. Τούτο προϋποθέτει δύο πράγματα: πρώτον, ότι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι το πρόβλημα του διπλανού μας είναι (ή θα γίνει σύντομα) και δικό μας και δεύτερον, ότι θα εκπαιδευτούμε στο να ακούμε πραγματικά και την άλλη άποψη.

Συνειδητοποιώντας το πρώτο, θα καταφέρουμε να έχουμε μαζική παρουσία στις συγκεντρώσεις, στέλνοντας ισχυρό μήνυμα στους κυβερνήτες ότι δεν είμαστε μια χούφτα «γραφικοί» οι οποίοι δεν έχουν τι να κάνουν στη ζωή τους και δημιουργούν φασαρίες και παράλληλα, θα απομονώσουμε ευκολότερα όσους παρεισφρέουν ανάμεσά μας για να προωθήσουν άλλα… συμφέροντα.

Εκπαιδευόμενοι στο δεύτερο, θα καταφέρουμε να δούμε ότι υπάρχουν κι άλλες «αλήθειες» εκτός από τη δική μας, θα οδηγηθούμε σε ουσιαστικότερο διάλογο και σύνθεση απόψεων και τελικώς, στη λήψη των καλύτερων δυνατών αποφάσεων για τα προβλήματά μας.

Τα παραπάνω δεν είναι ούτε δύσκολα, ούτε ουτοπικά. Αντιθέτως, είναι απαραίτητα, τουλάχιστον για όσους βαρεθήκαμε «να κλαίμε τη μοίρα μας» και να περιμένουμε εσαεί τον «από μηχανής θεό» για να μας σώσει. Ο «από μηχανής θεός» είναι μέσα μας και ήρθε η ώρα να τον βγάλουμε στην επιφάνεια ή, σωστότερα, στους δρόμους, στις πλατείες και όπου αλλού «κτυπά η καρδιά» της καθημερινότητάς μας.