Το στοίχημα της Ανάπτυξης θα κρίνει ποιος πρωθυπουργός θ΄ ανέβει στην 82η ΔΕΘ

Η εικόνα που παρουσίασε ο πρωθυπουργός στην 81η ΔΕΘ δεν θύμιζε σε τίποτε τον Αλέξη Τσίπρα που ανέβαινε στο «Βελλίδειο», τον Σεπτέμβριο του 2014, κραδαίνοντας το περίφημο -και τόσο λησμονημένο πια- πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ούτε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα του Σεπτεμβρίου του 2015, όταν επιχειρούσε να εξηγήσει ότι δεν ήταν μνημόνιο η σκληρή κι επώδυνη συμφωνία που μόλις είχε υπογράφει με τους… άλλοτε «αδίστακτους δανειστές» μας.

Ο Αλέξης Τσίπρας του 2016 ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για την 81 ΔΕΘ με βαριά «φορτία» στους ώμους του. Οι δημοσκοπήσεις γύρισαν… ανάποδα και πλέον αποτυπώνουν την έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια για την ελπίδα που πολύ πίστεψαν, αλλά ουδείς την αισθάνεται πλέον. Η κυβέρνησή του είναι αναγκασμένη να εφαρμόζει πολλά από τα άδικα, οριζόντια και εξοντωτικά για τον μέσο Έλληνα οικονομικά μέτρα, που κάποτε υποσχόταν ότι θα καταργούσε «με έναν νόμο, σε ένα άρθρο». Οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη του κόμματός του δεν γίνονται πλέον δεκτοί στις δημόσιες εμφανίσεις τους με αγκαλιές, λουλούδια και πανηγυρισμούς, αλλά με γιουχαΐσματα και βλαστήμιες.

Ο πρωθυπουργός τα γνώριζε όλα αυτά όταν ανέβηκε στο βήμα της 81ης ΔΕΘ, όπως και όταν στάθηκε απέναντι στους δημοσιογράφους στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου. Τα γνώριζε και για τούτο ήταν τόσο βαρύς, τόσο αμήχανος και σχεδόν αγέλαστος.

Όπως γνωρίζει, έστω κι αν δεν μπορεί να το παραδεχθεί, ότι όσες κάρτες κοινωνικής αλληλεγγύης και να μοιράσει, όσες ασφαλιστικές ρυθμίσεις και να «παγώσει», όσες ρυθμίσεις φόρου και να κάνει, όσα επιδόματα ανεργίας και να δώσει, η οικονομία και η επιχειρηματικότητα δεν πρόκειται «να σηκώσουν κεφάλι». Γιατί αυτά που λείπουν σήμερα από την Ελλάδα είναι ένα Όραμα (αυτό το νέο αφήγημα που κάποιοι, κάπου, κάποτε υπόσχονταν) που να ενώσει και πάλι τον λαό και κυρίως η Πίστη σε αυτόν που θα το επικαλεστεί. Κι αυτό το όραμα-αφήγημα θα πρέπει να ξεκινά με το κεφάλαιο της Ανάπτυξης.

Αυτά που λείπουν σήμερα από την Ελλάδα είναι ένα Όραμα (αυτό το νέο αφήγημα που κάποιοι, 
κάπου, κάποτε υπόσχονταν), που να ενώσει και πάλι τον λαό και κυρίως 
η Πίστη σε αυτόν που θα το επικαλεστεί. 
Κι αυτό το όραμα-αφήγημα θα πρέπει να ξεκινά με το κεφάλαιο της Ανάπτυξης.

Χωρίς Ανάπτυξη δεν πρόκειται να βρουν απασχόληση τα εκατομμύρια -κυρίως νέων- ανέργων, που δεν μπορούν εσαεί να συντηρούνται με την «ελεημοσύνη» του ΟΑΕΔ, ούτε θα επιστρέψουν στη χώρα τα εκατοντάδες χιλιάδες μυαλά που μεταναστεύουν στο εξωτερικό.

Χωρίς Ανάπτυξη δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξουν και πάλι οι δεκάδες χιλιάδες υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο, καθώς ήταν αδύνατον να ικανοποιήσουν τις παράλογες οικονομικές απαιτήσεις του κρατικού συνεταίρου τους.

Χωρίς Ανάπτυξη δεν πρόκειται να αποκατασταθεί ένα ικανοποιητικό επίπεδο κατανάλωσης, που θα συντηρήσει την αγορά, θα φέρει επιχειρηματικά κέρδη, θα δημιουργήσει έσοδα από φόρους και εισφορές, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.

Και επειδή ο κατάλογος του τι δεν μπορεί να γίνει χωρίς Ανάπτυξη μπορεί να μακρύνει πολύ, ας τον κλείσουμε εδώ, προσθέτοντας μόνο ότι χωρίς Ανάπτυξη καμία νέα «σκληρή» διαπραγμάτευση για το χρέος δεν έχει νόημα. Γιατί κανένα χρέος, όσο μικρό κι αν είναι, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς την ύπαρξη αντίστοιχων εσόδων. Και τα έσοδα δεν αυξάνουν ούτε με ρυθμίσεις, ούτε με «παγώματα» οφειλών, ούτε με ανθρωπιστικές δράσεις, αλλά μόνο με την είσοδο νέων, «φρέσκων» κεφαλαίων στην αγορά.

Τις παραπάνω αλήθειες -δεν μπορεί- τις γνωρίζει και ο πρωθυπουργός. Για τούτο και ήταν τόσο βαρύς και αγέλαστος. Ίσως όμως να υπήρχε κι ένα επιπρόσθετος λόγος. Πιθανότατα ν’ αναλογιζόταν ότι, εάν δεν καταφέρει να δώσει… χθες την αναπτυξιακή ώθηση που χρειάζεται η οικονομία και κυρίως, εάν δεν ανακόψει άμεσα τις τεράστιες απώλειες που υφίσταται το πολιτικό του κεφάλαιο, εξαιτίας της απώλειας εμπιστοσύνης του λαού στο πρόσωπό του, μοιραία θ’ αποδειχθεί ανακόλουθος σε μία ακόμη «δέσμευσή» του από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης· δεν θα είναι αυτός που θ’ ανέβει ως πρωθυπουργός στην 82 ΔΕΘ…