Όταν η Αυτοδιοίκηση βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της…

Μία παροιμιώδης έκφραση λέει ότι «όποιος κατουρά στη θάλασσα θα το βρει στο αλάτι», κάτι που φαίνεται ότι ισχύει και στην περίπτωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και τούτο γιατί δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δημοτικές αρχές, προκειμένου να κάνουν τα μικρά ή μεγάλα ρουσφέτια τους, που θα τους «αυγατίσουν» τους ψηφοφόρους-«πελάτες» τους, δεν διστάζουν να βάλουν τους δήμους τους σε περιπέτειες.

Η πρόσφατη επεισοδιακή συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Χαλανδρίου για τον καταυλισμό των Ρομά στο Νομισματοκοπείο (Άναψαν φωτιές» και στο Δ.Σ. οι Ρομά Χαλανδρίου – VIDEO), υπόθεση που… σέρνεται εδώ και τέσσερις δεκαετίες, αποτελεί μόνο «την κορυφή του παγόβουνου». Το κυρίως τμήμα του μπορούμε να το αναζητήσουμε στο μείζον θέμα που έχει δημιουργηθεί με τις αξιολογήσεις δημοτικών υπαλλήλων και επανελέγχου των συμβάσεών τους, σε περιοχές που διαβιούν σε «τριτοκοσμικές» συνθήκες, ακόμη και στα Βόρεια Προάστια (το καταγγέλλουν οι ίδιες οι δημοτικές αρχές αυτό, αλλά όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, γιατί μετά το χρεώνονται και οι ίδιες) και σε αρκετές ακόμη περιπτώσεις.

Συνεχείς είναι οι καταγγελίες από αιρετούς για την απαξίωση του θεσμού από την κεντρική διοίκηση, 
αλλά ελάχιστες -κι αυτές αόριστες κι ανώνυμες- οι αναφορές σε «κακούς» δημάρχους, 
οι οποίοι με τα έργα τους αμαυρώνουν την Αυτοδιοίκηση.

Μόνο που η παραπάνω τακτική δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υπονομεύει και να απαξιώνει περαιτέρω στα μάτια των δημοτών-πολιτών τον θεσμό της Αυτοδιοίκησης. Και το χειρότερο είναι ότι τα ίδια τα συνδικαλιστικά όργανα της Αυτοδιοίκησης δεν κάνουν τίποτε ουσιαστικό για να μπει τέλος στον… κατήφορο. Έτσι, στις πάμπολλες ανακοινώσεις που έχουν εκδώσει οι υποψήφιες για τις εκλογές στην ΠΕΔΑ (Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής) και ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος) αυτοδιοικητικές παρατάξεις βρίσκουμε συνεχείς καταγγελίες για την απαξίωση του θεσμού από την κεντρική διοίκηση, αλλά ελάχιστες -κι αυτές αόριστες κι ανώνυμες- αναφορές σε «κακούς» δημάρχους, οι οποίοι με τα έργα τους αμαυρώνουν την Αυτοδιοίκηση.

Το αποτέλεσμα είναι οι ίδιοι οι αυτοδιοικητικοί να «πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται», αφού με την ακολουθούμενη πολιτική απομακρύνονται ακόμη περισσότερο από το σώμα των δημοτών-πολιτών, από το οποίο ωστόσο εξαρτάται και η δική τους πολιτική επιβίωση.

Λησμονούν όμως κάτι. Τα λεφτά τέλεψαν και όσο και να ήθελε κανείς να επιστρέψει στην παλαιά «γαλαντόμα» εποχή, αυτό είναι αδύνατον. Μαζί με τα λεφτά, «τέλεψαν», ή τουλάχιστον περιορίστηκαν στο ελάχιστο, οι δυνατότητες για ρουσφέτια και βολέματα ημετέρων, για όσους βέβαια αιρετούς επιδίδονταν στο παραπάνω… σπορ.

Άρα, το μόνο που απομένει είναι να βγει μπροστά ευθαρσώς η Αυτοδιοίκηση, να παραδεχθεί και τη δική της συμμετοχή στο σημερινό κατάντημα της χώρας και, κάνοντας την αυτοκριτική της, να βάλει τελεία και ν΄ αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο στην αυτοδιοικητική ζωή του τόπου. Όσο κόστος κι αν έχει μία τέτοια στάση, σίγουρα θα είναι κατά πολύ μικρότερο από αυτό που θα προκαλέσει μία απότομη κατάρρευση του αυτοδιοικητικού θεσμού (η κεντρική εξουσία ήδη φροντίζει γι΄ αυτό), γεγονός που θα συμπαρασύρει και τις χειμαζόμενες μάζες των δημοτών-πολιτών.