Το μήκος της φούστας και η διεύθυνση κατοικίας στοιχεία αντιπαράθεσης;

Τα δύο συμβάντα, τα οποία συνέβησαν στην ίδια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λυκόβρυσης-Πεύκης θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως άσχετα μεταξύ τους. Κατά την εκτίμησή μας, όμως, συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους σε ένα σημείο: έχουν ως αφετηρία μία νοοτροπία που θέλει την πολιτική αντιπαράθεση, αντί να βασίζεται σε στοιχεία κι αποδείξεις, να αναζητά διεξόδους στον εντυπωσιασμό, στην καλλιέργεια καχυποψίας και στην ηθική διαβολή του πολιτικού αντιπάλου, με τελικό στόχο να διεγερθεί το θυμικό των πολιτών και, ταυτόχρονα, να απονευρωθεί οποιαδήποτε ορθολογική σκέψη.

Το πρώτο συμβάν αφορούσε στη συζήτηση για την έγκριση του ετήσιου προγράμματος δράσης του ΠΕΑΠ (Περιβάλλον – Αθλητισμός – Πολιτισμός) του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης, που στάθηκε ως αφορμή για άλλη μία επίθεση στο πρόσωπο της προέδρου του Νομικού Προσώπου, Μαρίνας Πατούλη-Σταυράκη.

Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι οι αναφορές σε «κάστα Πατούλη», «αυλή Πατούλη», σε «αυτοκρατορικές νοοτροπίες τύπου Νέρωνα» κ.λπ., να θεωρηθούν -έστω και μέσα στην υπερβολή τους- ως πολιτική κριτική, τα σχόλια για τις ενδυματολογικές επιλογές της προέδρου του ΠΕΑΠ ή η ειρωνική ερώτηση από συμβούλους προς τον πρόεδρο του Σώματος, σε παρέμβαση της κας Μ. Πατούλη-Σταυράκη, του τύπου «μιλάει κανείς κ. πρόεδρε;», αν μη τι άλλο, δεν προσδίδουν πολιτική αξία σε όσους τις κάνουν.

Το δεύτερο συμβάν αφορούσε στον αντιδήμαρχο Τεχνικών Υπηρεσιών, Ευάγγελο Παπανικολάου, του οποίου ο τόπος διαμονής θεωρήθηκε «ύποπτος» και η κυκλοφοριακή παρέμβαση σε δρόμο της ευρύτερης περιοχής ως «ηθικά απαράδεκτη πράξη», αφού από αυτή θα επωφελείτο και ο ίδιος ο αντιδήμαρχος! Μάλιστα, η εισήγηση αποσύρθηκε με πρωτοβουλία του ίδιου του αντιδημάρχου, αφού είχε προηγηθεί έντονη αντιπαράθεση με σύμβουλο της μειοψηφίας (να υποθέσουμε ότι όσοι μένουν σε περιοχές όπου τυγχάνει να διαμένουν και δημοτικοί σύμβουλοι του συγκεκριμένου Δήμου, θα πρέπει να μετακομίσουν άμεσα, αφού κάθε παρέμβαση βελτίωσης της καθημερινότητάς τους θα θεωρείται «ύποπτη»).

Τα παραπάνω συμβάντα θα πρέπει να προβληματίσουν τους δημοτικούς συμβούλους και ιδιαίτερα τον πρόεδρο του Σώματος, Κωνσταντίνο Νικολιδάκη, ο οποίος και είναι επιφορτισμένος, μεταξύ άλλων, και με τη διατήρηση της πολιτικής τάξης στο Σώμα.

Η πρόεδρος του ΠΕΑΠ, ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, όπως και κάθε δημοτικός σύμβουλος, είναι πολιτικά πρόσωπα και πρέπει να κρίνονται -και μάλιστα με τον σκληρότερο τρόπο- για την πολιτική δράση, το έργο τους και τις παραλείψεις τους. Ωστόσο, η κριτική αυτή θα πρέπει να μένει αυστηρά σε πολιτικό πλαίσιο και σε καμία περίπτωση να μην… εκτροχιάζεται σε προσωπικές επιθέσεις, που λίγο απέχουν από το να καταλήξουν σε πολιτικό κανιβαλισμό. Το μήκος της φούστας, η επίπλωση του σπιτιού, η διεύθυνση κατοικίας, οι πολιτικές συγγένειες ή οποιοδήποτε άλλο προσωπικό στοιχείο δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και πολύ περισσότερο να χρησιμοποιείται για να αφήνει «ηθικές ρετσινιές» στους πολιτικούς αντιπάλους.

Εάν δεν σταματήσει τώρα η συγκεκριμένη τακτική, είναι μοιραίο να γενικευθεί. Και όταν συμβεί αυτό, κανείς σύμβουλος δεν θα βρίσκεται στο… απυρόβλητο. Απλούστατα, θα συμβεί αυτό που τραγικά καταγράφηκε στους στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…