Το μεσαίο δάκτυλο και ο χαμένος εθνικός τσαμπουκάς μας

Μέρες τώρα, τα ελληνικά και ξένα ΜΜΕ ασχολούνται με το εάν ο Γιάνης Βαρουφάκης σήκωσε ή όχι το μεσαίο δάκτυλο του χεριού του προς τους δανειστές της χώρας.

Σε μία Ελλάδα που κυριολεκτικώς χειμάζεται, που αναγκάζει νέους ανθρώπους, αλλά και οικογενειάρχες, να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και να αναζητούν μία καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, που δεν ξέρει μέχρι πότε θα έχει χρήματα για να καλύψει τις άμεσες υποχρεώσεις της, οι δημοσιογράφοι ασχολούμαστε με το -απαράδεκτα προβεβλημένο, είναι αλήθεια- επικοικωνιακό προφίλ του Γιάνη, με ένα «ν».

Αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που κάθε άλλο παρά έχει ξεπεράσει τους οικονομικούς σκοπέλους τους οποίους αντιμετωπίζει, κάποιοι συνάδελφοι διαγκωνίζονται για το ποιος θα δημοσιεύσει το πιο υποτιμητικό σχόλιο για τους Έλληνες πολιτικούς ή το πιο σκληρό άρθρο για την σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Και όσο τα ΜΜΕ κάνουν το… παιχνίδι τους, οι κοινωνίες αποσυντίθεται, σε ελληνικό κι ευρωπαϊκό επίπεδο. Ανήμπορες να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του θεάτρου του παραλόγου που λαμβάνει χώρα γύρω τους, ανίκανες να προβάλλουν έστω και υποτυπώδη αντίσταση, περιθωριοποιούνται, αφήνοντας ελεύθερο πεδίο δράσης στις πραγματικά περιθωριοποιημένες ομάδες.

Και τώρα σηκώνουμε το μεσαίο δάκτυλο στους άλλους, είτε ως υπουργοί, είτε ως πολίτες, 
προσπαθώντας να αποκαταστήσουμε τον χαμένο εθνικό τσαμπουκά μας. 
Γιατί δεν έχουμε τα... άντερα να κάνουμε τη συγκεκριμένη χειρονομία μπροστά στον καθρέπτη μας.

Τα παραδείγματα στη χώρα μας πάμπολλα. Οι«παληκαράδες» που έστειλαν στον τάφο τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, οι δήθεν ανήσυχοι «καλλιτέχνες» του γκράφιτι στο κτήριο του Πολυτεχνείου, οι καταστροφείς ιστορικών μνημείων της Αθήνας, οι «ανώνυμοι» που εισβάλλουν ανενόχλητοι στα πανεπιστήμια, βανδαλίζοντας τα πάντα, οι ρατσιστές που κυκλοφορούν πλάι μας, οι γείτονες που δηλητηριάζουν τα αδέσποτα, οι…

Όλες αυτές οι ομάδες που θα έπρεπε να είναι και να παραμένουν στο περιθώριο έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνία μας. Κι όσο εμείς αποστρέφουμε το κεφάλι, για να μην βλέπουμε τα «κατορθώματά» τους, τόσο αυτοί πληθύνονται και γιγαντώνονται, μέχρι να μας υποκασταστήσουν, θέτοντας εμάς πλέον στο περιθώριο.

Το… παραμυθάκι ότι αυτά τα φαινόμενα τα γέννησε η οικονομική κρίση θα πρέπει κάποτε να τελειώσει. Η οικονομική κρίση ανέδειξε τα προβλήματα που προϋπήρχαν στην ελληνική κοινωνία. Αυτά τα προβλήματα είχαν κυοφορηθεί την εποχή της ευμάρειας, της αρπαχτής, του «δεν βαριέσαι». Τότε που δεν μας ένοιαζε η ρεμούλα των άλλων, γιατί είτε συμμετείχαμε κι εμείς στο «πάρτι», είτε γιατί η τσέπη μας ήταν γεμάτη και το μυαλό μας «άδειο».

Και τώρα σηκώνουμε το μεσαίο δάκτυλο στους άλλους, είτε ως υπουργοί, είτε ως πολίτες, προσπαθώντας, τάχα, να αποκαταστήσουμε τον χαμένο εθνικό τσαμπουκά μας. Γιατί δεν έχουμε τα… άντερα να κάνουμε τη συγκεκριμένη χειρονομία μπροστά στον καθρέπτη μας, αναλογιζόμενοι τους πολιτικούς που ψηφίσαμε κι εξακολουθούμε να ψηφίζουμε, τους αγώνες που δεν συμμετείχαμε (κι από πάνω τους… σνομπάραμε), την αγωγή που δώσαμε στα παιδιά μας, την προσφορά μας στον διπλανό και την κοινωνία μας.

Κι αφού κάνουμε τη χειρονομία προς τον εαυτό μας, εν συνεχεία να κατεβάσουμε το δάκτυλο και να σηκώσουμε τα μανίκια, όχι για να πλακώσουμε στο ξύλο τους δήθεν εξωτερικούς εχθρούς, που επιθυμούν να εξαφανίσουν τον… περιούσιο λαό μας, αλλά για να αναμετρηθούμε, να παλέψουμε, με τα δικά μας εθνικά κουσούρια.

Όταν θα αποφασίσουμε να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε, δρούμε, συμπεριφερόμαστε, τότε, και μόνο τότε, θα μπορούμε να απαιτήσουμε -και να κερδίσουμε- τον σεβασμό των άλλων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Διαφορετικά, θα χασκογελάμε μπροστά στη TV με τις δήθεν εθνικές μαγκιές στα διεθνή φόρα και μετά θα πηγαίνουμε στον καφενέ να πιούμε κανά τσίπουρο και να βλαστημήσουμε τους «πουλημένους» που μας έβαλαν και νέα μέτρα…